មានចម្រៀងមួយណាធ្វើឱ្យបងនឹកអូន?

ស្ដាប់បទថ្មីៗក្នុងស៊ីឌីថ្មី រស្មីហង្សមាស វ៉ុល ៤៥០ 😉

គួរប្រាប់អ្នកណាពីអារម្មណ៍ឯកា… ពេលឃើញខែ ពេលឃើញភ្លៀង ពេលស្ដាប់បទចម្រៀងស្នេហា… បេះដូងចេះតែសួរថា តើស្នេហាដែលកើតមានសម្រាប់តែបំភ្លេចចោលឬ?

 

ប្រុស៖ គេម្នាក់នោះគឺជាអ្នកណា? មើលទៅគេមនុស្សល្អ… អាចមើលថែបេះដូងដែលបងធ្វើឱ្យរបួស…

ស្រី៖ គេម្នាក់នោះគឺជាមនុស្សល្អ គេល្អគ្រប់យ៉ាង ប៉ុន្តែអូនគ្មានសំណាងនឹងគេទេ…

 

ស្នេហា? ជួនកាលគឺសាមញ្ញៗ មានលុយទើបមានស្នេហា អ្នកណាគេមកស្រលាញ់យើងរហូតនោះ…? ស្នេហាមិនសំខាន់ទេ ដែលសំខាន់គឺពេលនេះអត់លុយ 😉 តែអត់អីទេ! ស្អែកបើកប្រាក់ខែហើយ! ហ៊ូ!… ហ៊ូ!…

 

Advertisements

ខែ​មីនា 30, 2012 at 2:52 ល្ងាច មតិ 4

បើមិនខិតខំទេ នឹងស្លាប់ទៅវិញដោយទទេ…

មានឧបសគ្គច្រើនណាស់ មិនងាយនឹងខ្ញុំអាចធ្វើអ្វីបានដោយស្រួលទេ។ អាចនិយាយថាព្រោះវាសនាខ្ញុំមិនល្អ ត្រូវខិតខំឱ្យខ្លាំងជាងគេទើបអាចរស់បាន។ វាសនាប្រាកដជាមានសម្រាប់មនុស្សគ្រប់គ្នា ហើយនេះជាអ្វីដែលខ្ញុំខ្លាចរហូតមកដល់ពេលនេះ។ មនុស្សជាច្រើនអាចធំឡើងនៅក្បែរឪពុកម្ដាយ ឆ្លងកាត់ការចម្រើនវ័យងាយៗ បើមិនមានសុភមង្គលក៏សាមញ្ញៗ ប៉ុន្តែខ្ញុំបែរជាយ៉ាប់យឺនណាស់ ទម្រាំបានធំ ត្រូវរស់នៅជាមួយយាយតាផង សាច់ញាតិផង ឆ្លងពីផ្ទះមួយទៅផ្ទះមួយ គ្រាន់តែថ្នាក់បឋមសិក្សាត្រូវរៀនបួនសាលា មិនដឹងថាទេវតាម្នាក់ណាមកចារខ្សែជីវិតខ្ញុំទេ។ គ្រូទាយម្នាក់ប្រាប់ខ្ញុំថា ព្រោះបុណ្យខ្ញុំតិច ចង់ជោគជ័យដូចគេមិនបាន… រឿងខ្លះពិតជាមិនអាចតវ៉ាបានមែន តែយ៉ាងណាវាសនាអាក្រក់នោះយកឈ្នះការតាំងចិត្តរបស់ខ្ញុំមិនបានទេ ព្រោះទោះជាខ្ញុំចម្រើនវ័យដោយយ៉ាប់យឺនយ៉ាងណា ក៏ខ្ញុំនៅតែស្រលាញ់អំពើល្អ មកដល់ពេលនេះក៏មិនដែលបង្កទុក្ខភ័យឱ្យអ្នកណា បើទោះមិនមែនជាមនុស្សល្អ ក៏មិនមែនជាមនុស្សអាក្រក់។ ខ្ញុំដើរលើផ្លូវត្រូវរហូតមក… ខ្ញុំដឹង ថាទេវតាមិននៅខាងខ្ញុំទេ តែក៏គ្មានប្រយោជន៍នឹងអន់ចិត្តដែរ ហើយកំណត់ហេតុថ្ងៃនេះ ខ្ញុំសរសេរម្ដងនេះ ក្រៅពីសើរើអតីតកាល គឺតាំងចិត្តចាប់ផ្ដើមបន្តទៀត ដោយព្យាយាមទៀតដើម្បីខ្លួនឯង ដែលពេលនេះបានក្លាយជាមនុស្សធំម្នាក់ទៅហើយ។

សំណួរដែលខ្ញុំតែងតែសួរខ្លួនឯង គឺ តើខ្ញុំជាមនុស្សល្អទេ? ខ្ញុំចង់ក្លាយជាមនុស្សល្អម្នាក់ខ្លាំងណាស់ តែពិតជាពិបាក។ រហូតមកដល់ពេលនេះតើខ្ញុំធ្លាប់ជួបអ្វីខ្លះ ហើយឆ្លងកាត់អ្វីខ្លះ? ដើមឡើយអារម្មណ៍ខ្ញុំសស្អាត តែក៏ចាប់ផ្ដើមលាបពណ៌ម្ដងមួយពណ៌ៗ ទាល់តែជួនកាលមិនដឹងថាខ្លួនឯងជាអ្នកណា។ ខ្ញុំតែងតែគិតខ្លួនឯងថា តើខ្ញុំកំពុងតែមានជំងឺផ្លូវចិត្តអ្វីខ្លះ? មិនអត់ទេ ខ្លះក៏ដឹងខ្លួនឯង ខ្លះក៏មិនដឹង ប៉ុន្តែដែលល្អនោះគឺខ្ញុំចេះតាមដានអារម្មណ៍ខ្លួនឯងជាប្រចាំ។ ក្រៅពីវាសនាដែលខ្ញុំត្រូវប្រកួតប្រជែង នៅសល់ខ្លួនឯងទៀត ដែលខ្លួនឯងនេះហើយ គឺជាគូប្រកួតពិតប្រាកដរបស់ជីវិត។ ខ្ញុំចេះតែបណ្ដោយខ្លួន និងបណ្ដោយចិត្តឱ្យគិតច្រើន ជាក់ស្ដែងដូចជាការចង់ក្លាយជាមនុស្សល្អអ៊ីចឹង ខ្ញុំមិនសូវធ្វើល្អដាក់អ្នកណាទេ បែរជាពូកែអន់ចិត្តនឹងអ្នកដទៃ។ ខ្ញុំចូលចិត្តភាពយុត្តិធម៌ តែយុត្តិធម៌ពិតជាពិបាកមានក្នុងសង្គមប្រកួតប្រជែងណាស់។ ខ្ញុំតែងតែជួបមនុស្សដែលយកប្រៀបលើខ្ញុំ ធ្វើឱ្យខ្ញុំខឹង បន្ទាប់ពីខឹងក៏ច្រណែន ច្រណែនព្រោះយល់ថាមិនយុត្តិធម៌ រួចក៏សោកសៅម្នាក់ឯង។ អ្វីដែលខ្ញុំមានពីកំណើតគឺចិត្តអាណិត បេះដូងចេះយំជំនួសគេ ទើបខ្ញុំមិនចេះសងសឹកអ្នកណា បណ្ដាលឱ្យខ្ញុំចេះតែឈ្លោះនឹងខ្លួនឯង។ អ្វីដែលខ្ញុំគួរធ្វើនៅពេលនេះគឺលះបង់ចិត្តចង្អៀតអង្អល់ចោល ហើយខ្ញុំគិតថាអាចប្រើចិត្តអាណិត ដើម្បីបើកបេះដូងឱ្យទូលាយ ទើបអាចទម្លាក់សម្ពាធមួយនេះចុះ។ គិតទៅ ខ្ញុំដូចជាតឹងតែងដាក់ខ្លួនឯងពេក តែក៏ដើម្បីឱ្យខ្លួនឯងល្អដែរ។ ពេលនេះខ្ញុំគិតថាយុត្តិធម៌មិនអាចប្រើគ្រប់កាលទេសៈបានទេ ចិត្តទូលាយទើបអាចធ្វើឱ្យខ្លួនឯងរស់បានសប្បាយចិត្ត។

មនុស្សពីកំណើតគឺទទេស្អាត អាចគ្មានសូម្បីតែគំនិត ហើយប្រហែលជាសង្គមជាអ្នកផ្ដល់គំនិតឱ្យពួកគេ ហើយបើធំឡើងក្នុងសង្គមដ៏ល្អក់កករ ចង់ក្លាយជាមនុស្សល្អគឺពិបាកណាស់។ ត្រូវតែរៀន រៀនដោយព្យាយាម ព្យាយាមដោយមិនបោះបង់ ទើបអាចធ្វើបាន។ ក៏ដូចគ្នាដែរ ក្រៅពីចង់ក្លាយជាមនុស្សល្អ ខ្ញុំក៏នៅសល់កិច្ចការជាច្រើនទៀតដែលគួរតែធ្វើ ដើម្បីសាងវាសនាឱ្យខ្លួនឯង។ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមប្រាប់ខ្លួនឯងថា វាសនានៅក្នុងដៃខ្ញុំ ខ្ញុំក៏មានគំនិតផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ខ្ញុំ ហេតុអ្វីចាំបាច់ធ្វើតាមបញ្ជានៃវាសនាដ៏អយុត្តិធម៌នោះ? មានគំនិតខុសជាច្រើនដែលគេប្រាប់ខ្ញុំថាត្រូវ ដែលខ្ញុំធ្លាប់ជឿតាមគេ តែពេលនេះខ្ញុំបានឆ្លងកាត់រឿងរ៉ាវច្រើនយ៉ាងនេះទៅហើយ គួរតែដល់ពេលដែលខ្ញុំជឿខ្លួនឯងម្ដង។

ពិភពលោកឯកា មនុស្សអាត្មានិយម តែយ៉ាងណាក៏នៅតែត្រូវរស់ រស់ដោយសប្បាយចិត្ត និងមានន័យ បើមិនអ៊ីចឹងនឹងស្លាប់ទៅវិញដោយទទេហើយ។

ខែ​មីនា 29, 2012 at 10:42 ព្រឹក មតិ 4

ស្នាមញញឹមសង្សារចាស់

មិនថាអូនទៅដល់ទីណា មិនថាអូននឹងមានអ្នកក្រោយ សង្សារអើយ… បងនៅតែមានស្នាមញញឹមសម្រាប់អូន! មនុស្សធ្លាប់ស្រលាញ់គ្នាយ៉ាងណាក៏នៅសល់ចិត្តស្រលាញ់ ប៉ុន្តែគ្រាន់តែត្រូវប្រើពាក្យសុំទោស… គេថា ខាងក្រោយពាក្យ «សុំទោស» តែងតែមានរឿងធ្វើឱ្យគេខូចចិត្ត ប៉ុន្តែទោះមិនចង់ឮក៏ប្រកែកមិនបាន។ យ៉ាងណាក៏ទទួលស្គាល់ថា ក្ដីស្រលាញ់ និងការឈឺចាប់កន្លងមកមិនមែនជាការយល់ច្រឡំទេ។ អ្វីដែលគិតមិនយល់គឺថា តើធ្វើយ៉ាងណាទើបពួកយើងអាចជួបស្នេហាពិត?

សាកស្ដាប់បទនេះណា៎! រាជ ជាអ្នកច្រៀងតែងតែប្រាប់ខ្ញុំថា គាត់ចូលចិត្តបទនេះណាស់។

ខែ​មីនា 22, 2012 at 6:10 ល្ងាច មតិ 5

តែសំណាងល្អដែលគ្រាន់តែគិត

ខ្ញុំគ្មានសៀវភៅកំណត់ហេតុនោះទេ ព្រោះខ្ជិលមាន តែក៏ល្អម្យ៉ាងដែលអាចសរសេរអារម្មណ៍នៅទីនេះបាន បើទោះជាមិនអាចសរសេរឱ្យអស់អាថ៌កំបាំងក៏ដោយ។ ព្រោះមានរឿងខ្លះ មានអារម្មណ៍ខ្លះ បើមិនសរសេរក៏ភ្លេច យើងក៏ធ្វើកំហុសជាមួយនឹងអារម្មណ៍ដដែលៗ បែបនេះទើបមនុស្សគួរតែសរសេរបទពិសោធន៍ទុករំឭកខ្លួនឯង។

ពេលនេះខ្ញុំមានការដាស់តឿនខ្លួនឯងពីរ ទី១ ការជួបជុំដ៏ខកបំណង ទី២ វង្វេង

ការជួបជុំដ៏ខកបំណង៖ ធម្មតាមិនថាទៅណាមកណា ញ៉ាំអាហារ ឬក៏មើលកុន កម្រនឹងមានមនុស្សណាចូលចិត្តធ្វើតែម្នាក់ឯងណាស់ ហើយខ្ញុំក៏ដូចគ្នា ប៉ុន្តែវាដូចជាកម្មពៀរ ដែលខ្ញុំបែរជាមិនសូវសប្បាយចិត្តដូចនៅតែម្នាក់ឯង។ មានអារម្មណ៍ថា ដូចជារំខានគេ ហើយគិតថាខ្លួនឯងធ្វើខុស។ ដូចជាការមើលកុនអ៊ីចឹង ត្រូវចាំគ្នាគួរឱ្យធុញ ហើយពេលមើលក៏មិនស្រណុកចិត្តក្នុងពីរករណី ១ រឿងនោះមិនត្រូវនឹងចំណូលចិត្តខ្ញុំ គ្រាន់តែមកមើលតាមគេ ២ រឿងនោះខ្ញុំចូលចិត្តទើបបបួលគេ តែខ្លាចថាខ្លួនឯងនាំគេមកធុញ។ បើបែបនេះ នឹកឃើញពីអនុស្សាវរីយ៍ទៅមើលកុនម្នាក់ឯង គឺសប្បាយចិត្តជាង មានសេរីភាពទាំងអារម្មណ៍ និងកាយវិការ ពេលយំក៏មិនបាច់ខ្មាសគេ 😉 វាដូចជាឯកាមែនហើយ តែដល់ទម្លាប់ទៅ វាសប្បាយម្យ៉ាងដែរតើ សំខាន់ថាតើមានលុយអត់? 😀

វង្វេង៖ ប្រហែលដោយសារខ្ញុំមើលរឿងច្រើន ឬក៏សរសេររឿងច្រើន ទើបពេលខ្លះខ្ញុំធ្វើខ្លួនដូចជាតួអង្គក្នុងរឿងអ៊ីចឹង 😉 គឺមានមោទនភាពចំពោះខ្លួនឯងណាស់។ ល្អហើយដែលមនុស្សមានការជឿជាក់ចំពោះខ្លួនឯង តែខ្ញុំពេញចិត្តនឹងស្មារតីភ្ញាក់រំឭករបស់ខ្លួនឯងច្រើនជាង។ ត្រូវតែចាំច្បាស់ថាខ្លួនឯងជាអ្នកណា មុននឹងគិតចង់ធ្វើអ្វីមួយដាក់អ្នកណា។ ខ្ញុំធ្លាប់ជាច្រើនដង ដែលយល់ថា បើសិនជាខ្ញុំនិយាយពាក្យនោះដាក់គេ គឺកែលែងឡើងហើយ តែសំណាងល្អដែលគ្រាន់តែគិត 😆 គឺបែបនេះ ទើបថាសូម្បីតែអារម្មណ៍ក៏កុំបណ្ដោយឱ្យលែងជាខ្លួនឯង។

បានសរសេរអារម្មណ៍ទុកបែបនេះ គឺទុកចិត្តហើយ ក៏ស្ងប់ចិត្ត និងរសាយអារម្មណ៍បានច្រើន។

ខែ​មីនា 20, 2012 at 12:47 ល្ងាច មតិ 2

Love Buffet

និយាយពីភាពយន្ត ខ្ញុំដូចជាចូលចិត្តមើលរឿងភាគ ជាងរឿងបញ្ចាំងក្នុងរោង។ អាចថា មកពីខ្ញុំមើលរឿងភាគច្រើនជាងក៏បាន ព្រោះធម្មតាបើញ៉ាំបាយរាល់ថ្ងៃ ប្រាកដជាចូលចិត្តបាយជាងនំប៉័ង។ ដឹងទេ? ពេលនេះខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមសរសេររឿងភាគដែរ ហើយខ្ញុំជឿជាក់ណាស់ ថាខ្ញុំសរសេរបានល្អ ព្រោះខ្ញុំមានបទពិសោធន៍មើលរឿងភាគរាប់ឆ្នាំហើយ។ 😉

ចូលដល់ភាគយន្តក្នុងចិត្តខ្ញុំនាពេលនេះម្ដង! កន្លងមកខ្ញុំធ្លាប់និយាយពីរឿងកូរ៉េ តែពេលនេះសូមលើកពីរឿងតៃវ៉ាន់ម្ដងវិញ! Love Buffet ចំណងជើងពិតជាទាក់ចិត្តសម្បើមណាស់ ជាពិសេសខ្ញុំចូលចិត្តការពណ៌នាអារម្មណ៍តួអង្គ ដែលប្រហែលជាយកប្រលោមលោកមកថតក៏មិនដឹង។ រឿងនេះសរសេរពីអារម្មណ៍ក្មេងស្រីដ៏គួរឱ្យស្រលាញ់ម្នាក់ កំពុងតែប្រើខួរក្បាល និងបេះដូងរបស់នាង ស្វែងយល់ពីស្នេហា។ គេអាចពណ៌នាពីអារម្មណ៍ស្នេហាបានពិន្ទុ១០០ 😀 ដូចជាឃ្លាថា ស្នេហាគឺសាមញ្ញអ៊ីចឹងមែនទេ? យកមិនបាន A ក៏ជ្រើស B មិនបាន B ក៏សម្លឹង C ទៀត! ពេលស្រលាញ់អ្នកណាម្នាក់ ធ្វើម៉េចទៅទើបដឹងថាជាក្ដីស្រលាញ់ពិត? ក្ដីស្រលាញ់ និងក្ដីឈឺចាប់នោះ វាហួសហើយ តែវាមិនមែនជាការយល់ច្រឡំទេ។

ប៊ូហ្វេស្នេហា ទាល់តែមានលុយចូលហាងប៊ូហ្វេ ទើបអាចជ្រើសរើសតាមចិត្តបាន ហេហេ

ខ្ញុំធ្លាប់ថា ខ្ញុំមិនចូលចិត្តអាន គេក៏សួរថា ម៉េចក៏ខ្ញុំចេះតែងនិពន្ធ បើអ្នកនិពន្ធស្ទើរតែទាំងអស់សុទ្ធតែផ្ដើមដោយការចូលចិត្តអាន? គ្មានអ្វីដែលត្រូវមួយរយភាគរយទេ ព្រោះហេតុផលខ្ញុំគឺព្រោះខ្ញុំចូលចិត្តមើលភាពយន្ត ដែលវាមិនមែនជាការមើលធម្មតាទេ គឺមើលជក់ រហូតលួចរៀនតាមគេទាំងមិនដឹងខ្លួន។

ខែ​មីនា 19, 2012 at 1:21 ល្ងាច មតិ 4

ខ្ញុំ និង ការនិពន្ធទំនុកច្រៀង

ពេលមានគេសួរថា ម៉េចក៏ខ្ញុំចេះសរសេរចម្រៀង ខ្ញុំក៏ខំរកនឹកពីដើមហេតុ។ រឿងខ្លះបើមិនកត់ទុកពិតជាត្រូវពេលវេលាធ្វើឱ្យភ្លេចមិនខាន។ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមនឹកឃើញរឿងមួយសិន គឺពេលខ្ញុំរៀននៅវិទ្យាល័យ ខ្ញុំចេះចាប់អារម្មណ៍នឹងពាក្យពេចន៍អ្នកប្រាជ្ញ ដោយលួចគិតថា ចង់ក្លាយជាដូចពួកគាត់ អាចសរសេរឃ្លាឱ្យគេឯងគិត រួចក៏ចេះតែសរសេរគំនិតដែលខ្លួនឯងនឹកឃើញទុក ទាំងដែលគិតថា មនុស្សសម័យនេះទៅហើយ ទោះនឹកឃើញអ្វីក៏ក្រោយគេដែរ 😀 ក្រោយមកទៀតខ្ញុំក៏យល់ថា មិនមែនឱ្យតែចង់ធ្វើគឺសុទ្ធតែអាចធ្វើបានទេ ហើយអ្នកប្រាជ្ញទាំងនោះក៏ប្រហែលជាគ្មានចេតនាឱ្យអ្នកណាចាំឈ្មោះខ្លួនក៏ថាបាន ដោយពួកគាត់គ្រាន់តែធ្វើអ្វីដែលខ្លួនចង់ធ្វើទាន់ពេលមិនទាន់ស្លាប់។ មនុស្សជាអ្នកធ្វើ ព្រះជាអ្នកសម្រេច ឬក៏អាចនិយាយថា ខ្ញុំជាអ្នកធ្វើ អ្នកជាអ្នកសម្រេច។

បន្តមកទៀត ខ្ញុំក៏នឹកត្រឡប់ទៅកាន់តែឆ្ងាយទៀត ទៅដល់ពេលដែលចាប់ផ្ដើមចូលចិត្តស្ដាប់ចម្រៀងខ្លាំង។ ពេលនោះខ្ញុំចូលរៀនអនុវិទ្យាល័យ ហើយដោយរំភើបនឹងបទចម្រៀងពេក នៅថ្នាក់ទី៨ ខ្ញុំក៏បានសរសេរទំនុកច្រៀងទីមួយ តាមលំនាំបទចម្រៀងដែលខ្ញុំចូលចិត្ត។ វាមិនបានការអីទេ ហើយដែលខ្ញុំធ្វើនៅពេលនោះក៏ព្រោះខ្ញុំមានសៀវភៅគំនូរមួយ ទើបចង់ចេះសរសេរចម្រៀងដាក់ក្នុងសៀវភៅនោះដែរ។ សរសេរចម្រៀងមិនបានល្អទេ តែក៏អាចយកទៅច្រៀងបាន តែគំនូរដែលខ្ញុំគូរគឺល្អណាស់ 😉

ខ្ញុំដូចជាបានសរសេរចម្រៀងមួយឬក៏ពីរបទ រួចក៏ទុកកិច្ចការនេះចោល រហូតដល់ខ្ញុំចូលរៀនថ្នាក់ទីប្រាំបួន។ កាលហ្នឹងខ្ញុំរៀនកំណាព្យឆាប់ចេះណាស់ ឬក៏អាចនិយាយថា កំណាព្យគ្មានអីលំបាកយល់ផង គ្រាន់តែសរសេរឱ្យជួនៗទៅបានហើយ។ នោះជាទុនមួយដែលខ្ញុំបានមកពីចូលចិត្តស្ដាប់ចម្រៀង ស្ដាប់បទល្បីៗនាសម័យនោះ ព្រមទាំងបទចម្រៀងសល់ពីសម័យសង្គម ពោលវាជាមេរៀនចាប់ចុងជួនរបស់ខ្ញុំ។ ក្រោយមកខ្ញុំអាចក្លាយជាសិស្សពូកែអក្សរសាស្ត្រខ្មែរប្រចាំខេត្តក្រចេះ ក៏ព្រោះតែខ្ញុំប៉ិនតែងកំណាព្យ។

ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមតែងចម្រៀងម្ដងទៀត ពេលរៀនថ្នាក់ទី១១ គឺតែងឱ្យមិត្តរួមថ្នាក់ច្រៀង មានបទ «ព្រែកកាំពីផ្ដើមស្នេហ៍» នេះជាដើម។

ពេលនោះខ្ញុំចាប់ផ្ដើមយល់ច្បាស់ពីចំណាប់ជួនក្នុងចម្រៀង ហើយពេលស្ដាប់ចម្រៀងចេញថ្មីៗនាសម័យនោះ ខ្ញុំក៏ឱ្យពិន្ទុលើទឹកដៃរបស់អ្នកនិពន្ធ ថាតើអ្នកណាចេះតែងជួនឆ្លងល្បះដូចកំណាព្យ អ្នកណាដែលសរសេរឱ្យតែបាន ដោយមិនខ្វល់ពីក្បួនកំណាព្យ។ ទំនុកច្រៀងហាក់ដូចជាកើតចេញពីកំណាព្យអ៊ីចឹង ពោលបទចម្រៀងអង់គ្លេសគឺមានលំនាំដូចពាក្យកាព្យអង់គ្លេស រីឯចម្រៀងខ្មែរគឺមានលំនាំដូចពាក្យកាព្យខ្មែរ។

ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមចេះសរសេរទំនុកច្រៀងតាំងពីពេលនោះ ដែលមានមិត្តភក្តិក្នុងសាលាជាច្រើនគាំទ្រ ប៉ុន្តែអនាគតអាចក្លាយជាអ្នកនិពន្ធទំនុកច្រៀងឬអត់ គ្មានអ្នកណាទាយដឹងទេ។ ខ្ញុំនៅតែបន្តសរសេរចម្រៀងតាមបទចម្រៀងដែលខ្ញុំចូលចិត្ត រហូតដល់ពេលមករៀនសាកលវិទ្យាល័យនៅភ្នំពេញ ហើយមានឱកាសសរសេរទំនុកច្រៀងឱ្យក្រុមហ៊ុនហង្សមាស ពេលខ្ញុំរៀនឆ្នាំទី៣។ ការដែលបានចូលជាអ្នកនិពន្ធទំនុកច្រៀងនេះ ក៏ព្រោះហេតុផលជាច្រើន ហើយដែលសំខាន់គឺខ្ញុំព្យាយាមប្រឡូកក្នុងវិស័យតែងនិពន្ធគ្រប់ប្រភេទ មានទាំងការនិពន្ធប្រលោមលោក និងរឿងខ្លីជាដើម។

នេះគឺជាគំនូសចំណាប់ចុងចួនដែលខ្ញុំចង់បង្ហាញ តាមរយៈស្នាដៃខ្ញុំ៖

ខែ​មីនា 10, 2012 at 4:25 ល្ងាច មតិ 18

ស្នេហាពិតកើតឡើងតាមរបៀបណា?

មិនពិបាកទេ ដែលយើងរកឃើញមនុស្សដែលយើងស្រលាញ់ តែក៏មិនងាយដែរ ដែលយើងរកឃើញមនុស្សដែលស្រលាញ់យើងវិញ ឬក៏ករណីផ្ទុយពីនេះ។ ហេតុនេះស្នេហាពិតគឺអាចកើតឡើងដោយកម្រ។ មួយជីវិតមិនស្គាល់ស្នេហាពិតនឹងគេ ពិតជារឿងគួរឱ្យស្ដាយណាស់… តែក៏មានមនុស្សជាច្រើនដែលបែបនេះ។ អ្នកណាក៏ចង់បានស្នេហាពិតដែរ ប៉ុន្តែខ្ញុំគិតថា រឿងស្នេហាមិនមែនជាការស្វែងរកទេ។ ស្នេហានឹងកើតឡើងដោយឯកឯង នៅពេលដែលមនុស្សពីរនាក់មានអារម្មណ៍តែមួយ យល់ចិត្តគ្នាដោយមិនបាច់និយាយ ទទួលបានអារម្មណ៍កក់ក្ដៅ និងមានសុវត្ថិភាពពេលនៅក្បែរគ្នា។ តើនឹងរកបានម្នាក់នោះនៅឯណា? ជួនកាលគិតថាជាស្នេហា ក៏ខំយកចិត្តគេ សម្របតាមគេ តែមិនមែនទេ ស្នេហាមិនមែនបែបនេះទេ វាគួរតែផ្ដល់សុភមង្គលដល់យើងជាងនេះ។

មួយខថាខណ្ឌខាងលើនេះ គឺនឹកឃើញបន្ទាប់ពីខ្ញុំឆ្ងល់ថា ស្នេហាពិតកើតឡើងតាមរបៀបណា? ការណាត់ជួប និយាយចំពោះខ្ញុំជារឿងទៅមិនរួចសោះ។ ខ្ញុំចេះតែគិតពីនិស្ស័យ… ប៉ុន្តែតើក្នុងលោកនេះពិតជាមាននិស្ស័យដែរទេ? ស្នេហាស្មោះអាចកើតពីការតាំងចិត្ត តែវាដូចជាមិនមែនស្នេហាពិត។ ខ្ញុំឃើញស្នេហាខ្លះ គេបង្កើតឡើងគ្រាន់តែដើម្បីបំពេញរូបរាង តែអារម្មណ៍នៅតែទទេស្អាត។ បើនឹងបណ្ដោយឱ្យគ្រប់យ៉ាងដើរទៅតាមដំណើរ តើអាចជួបស្នេហាពិតបានទេ? … តើរកមនុស្សដែលមានអារម្មណ៍ដូចគ្នា យល់ចិត្តគ្នាដោយមិនបាច់និយាយនោះ តាមរបៀបណាទៅ? យ៉ាងណា ខ្ញុំជឿថា រឿងស្នេហាបើបង្ខំគឺមិនបានការទេ។

សូមជួយផ្ដល់បទពិសោធន៍ផងបានទេ ថាតើស្នេហាពិតកើតឡើងតាមរបៀបណា?

 

ខែ​កុម្ភៈ 28, 2012 at 3:28 ល្ងាច មតិ 18

អត្ថបទ​ចាស់​ជាង​នេះ​ អត្ថបទ​ថ្មីជាង​នេះ


កម្ពុជា-CAMBODIA

ប្រកាសថ្មីៗ

ចំណាត់ក្រុម

ស្នាដៃ

Blog Stats

  • 190,225 hits
Visit Cute-Spot.com!