រដូវផ្ការីកនៅជប៉ុន

កុំគិតច្រើន ជីវិតអ៊ីចឹង ក្លែងក្លាយ គ្មានអ្វីស្ថិតស្ថេរ… ឈឺចាប់ ឬក៏យំបាន តែចាត់ទុកវាជាភាពយន្ត ដែលយើងមើលទៅចុះ! នៅសល់រឿងច្រើនទៀត ដែលយើងត្រូវជួប។ ចាំមើល តើចុងក្រោយជីវិតឱ្យអីមកយើង?

មុននឹងមកទីនេះ ខ្ញុំរារែក គិតថាចង់ទុកលុយរកស៊ី ឬក៏ធ្វើអីមានប្រយោជន៍នៅស្រុកវិញ… តែពេលនេះបានដឹងថា ខ្ញុំត្រូវតែមក! ធ្វើជាអ្នកនិពន្ធត្រូវយល់ដឹងឱ្យច្រើន ទើបសរសេរចេញមកមិនភ្លាវ? អឹមមម ជប៉ុនជឿនលឿនជាងការគិតរបស់ខ្ញុំ!

រាល់ថ្ងៃ តាមផ្លូវដើរទៅមកផ្ទះ ក្លិនផ្កាសាយប៉ះច្រមុះក្រអូបណាស់… ស្រុកនេះសុទ្ធតែផ្កា!!! មកលើកនេះក៏សប្បាយខ្លាំង ព្រោះបានជួបមិត្តភក្តិជាច្រើន ដែលខ្លះបែកគ្នាតាំងពីវិទ្យាល័យ ហើយបានស្គាល់មិត្តភក្តិថ្មីៗទៀតផង! ពួកគេជូនខ្ញុំដើរម្នាក់ម្ដងៗ តាមកាលវិភាគទំនេរ ^_*

ដែលពិសេសគឺខ្ញុំទៅចំពេលផ្កាសាគូរ៉ារីក…

IMG_2232 IMG_2274 IMG_2325 IMG_2665IMG_2193 IMG_2764 IMG_2783 IMG_2818 IMG_3024 IMG_3076 IMG_3155 IMG_3285 IMG_3347 IMG_3743 IMG_4037 IMG_4351 IMG_4382 IMG_4516 IMG_4773 IMG_4953 IMG_5221 IMG_2148 IMG_2044

ខែ​ឧសភា 2, 2015 at 10:12 ព្រឹក មតិ ១

Happy Birthday To Me ^^

ថ្ងៃនេះខ្ញុំអាយុ៣១ឆ្នាំហើយ។ មុនដំបូងចង់អរគុណដល់ក្ដីស្រលាញ់របស់មនុស្សជាច្រើន។ ខ្ញុំដឹងថាជីវិតមួយនេះមានតម្លៃណាស់ ព្រោះមានអ្នកស្រលាញ់ អ្នកគាំទ្រ អ្នកជឿជាក់។ ខ្ញុំក៏ប្រាប់ខ្លួនឯងជារឿយៗ ស៊ូ! ស៊ូ! មិនថាមានរឿងអ្វីទេ ត្រូវតែរស់ដោយរីករាយ។

10505375_4551360158029_2754878123591778964_n

យ៉ាងណាខ្ញុំក៏ចង់និយាយពីអារម្មណ៍នៅពេលនេះ… មិនដឹងថាថ្ងៃស្អែក ខានស្អែក នឹងមានអ្វីកើតឡើង ហើយខ្ញុំនឹងមានអារម្មណ៍បែបណាទៀតទេ តែថ្ងៃនេះខ្ញុំមានអារម្មណ៍អស់សង្ឃឹមណាស់។ ខ្ញុំនៅតែរកចម្លើយ ថាហេតុអ្វីខ្ញុំត្រូវរស់បន្តទៀតមិនទាន់បាន… មិនមែនថាខ្ញុំចង់ស្លាប់ទេ តែខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវរស់ដើម្បីអ្វី។ នេះជាអារម្មណ៍ដែលដក់ត្រាំក្នុងចិត្តខ្ញុំយូរមកហើយ។ ជួនកាលក៏សើច ជួនកាលក៏ដេកយំ។ ខ្ញុំអាត្មានិយមណាស់មែនទេ? អ្វីដែលខ្ញុំនិយាយនេះគឺហាក់ដូចជាខ្ញុំមិនបានខ្វល់ពីអ្នកណាសោះ។

បើជីវិតនេះនៅតែបន្ត សូមទេវតាផ្ដល់ហេតុផលរស់ឱ្យខ្ញុំពេញលេញផង!

ខែសីហា 27, 2014 at 9:55 ព្រឹក មតិ 5

រវាងមនុស្សដែលអ្នកស្រលាញ់ និងមនុស្សដែលស្រលាញ់អ្នក

ជាពេលមួយដែលស្ដាប់ចម្រៀងលែងពីរោះ មើលកុនលែងដឹងល្អមើល លែងមានចំណាប់អារម្មណ៍លើអ្វី ព្រោះចង្វាក់បេះដូងកំពុងតែលោតឈឺៗ… ឥទ្ធិពលស្នេហាសហាវខ្លាំងណាស់ ទោះធ្លាប់ដឹងខ្លះ ឬក៏ធ្លាប់ឆ្លងកាត់ហើយ ក៏នៅតែពិបាកឆ្លងកាត់។

គេសួរខ្ញុំថា រវាងមនុស្សដែលអ្នកស្រលាញ់ និងមនុស្សដែលស្រលាញ់អ្នក តើជ្រើសយកមួយណា? ថ្ងៃនោះខ្ញុំឆ្លើយថា យកមនុស្សដែលខ្ញុំស្រលាញ់… ស្អែកឡើងខ្ញុំគិតថា យកមនុស្សដែលស្រលាញ់ខ្ញុំ ព្រោះនៅជាមួយមនុស្សដែលមិនស្រលាញ់យើងគឺវេទនាខ្លាំងណាស់ គេនឹងមិនខ្វល់ថាយើងកំពុងតែគិតអីនោះទេ។ ប៉ុន្តែនៅថ្ងៃនេះ អារម្មណ៍នៅតែវិលវល់ ទោះចង់ទៅស្រលាញ់មនុស្សដែលស្រលាញ់ខ្ញុំ ក៏ខ្ញុំនៅតែនឹកមនុស្សដែលខ្ញុំស្រលាញ់​គ្រប់វិនាទី។ ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមដឹងថា ស្រលាញ់មនុស្សម្នាក់ក៏ខុសដែរ គឺខុសនៅពេលស្រលាញ់មនុស្សដែលមិនគួរនឹងស្រលាញ់ ស្រលាញ់គេតែម្ខាង ស្រលាញ់មនុស្សដែលគ្មានអារម្មណ៍ជាមួយយើង… ខុសដែលធ្វើឱ្យខ្លួនឈឺចាប់ ខុសដែលមិនចេះឱ្យតម្លៃខ្លួនឯង ខុសដែលធ្វើបាបខ្លួនឯង… ខុសដែលរំខានគេព្រោះតែនឹកគេ ព្រោះតែចង់បានគេ…

សុំទោសមនុស្សដែលខ្ញុំស្រលាញ់ អរគុណមនុស្សដែលស្រលាញ់ខ្ញុំ…

Page Post 26

ខែសីហា 2, 2014 at 4:22 ល្ងាច មតិ 2

ស្នេហាមានន័យយ៉ាងម៉េចចំពោះអ្នក?

ជឿថា មនុស្សគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែមានក្ដីស្រមៃពីរឿងស្នេហារបស់ខ្លួន។

មនុស្សម្នាក់សួរខ្ញុំថា ស្នេហាគឺជាអ្វីចំពោះខ្ញុំ… គឺជាអារម្មណ៍កក់ក្ដៅពេលបាននៅក្បែរគ្នា មិនបាច់និយាយក៏ដឹងថាគេស្រលាញ់ គេបារម្ភ គេឈឺឆ្អាល ដែលទាំងនេះគឺជាកម្លាំងចិត្តឱ្យខ្ញុំអាចបន្តឆាកជីវិតនេះ… អារម្មណ៍មួយនោះពិតជាអាចធ្វើឱ្យមនុស្ស​ដែលគេស្រលាញ់​មានសុភមង្គល។ អាចលើកលែងបានគ្រប់រឿង​ចំពោះមនុស្សដែលយើងស្រលាញ់។ អ៊ីចឹង ចំពោះខ្ញុំ ស្នេហាគឺត្រូវការមនុស្សម្នាក់​ដែលស្រលាញ់ខ្ញុំពិតប្រាកដ។ ខ្ញុំជាមនុស្សសំខាន់ជាងគេជានិច្ច​ក្នុងចិត្តគេ។ ខ្ញុំនឹងមានគេនៅក្បែរ​គ្រប់ពេលធ្លាក់ទឹកចិត្ត។

Page Post 13

 

ខែកក្កដា 26, 2014 at 11:24 ព្រឹក មតិ 4

The Voice Cambodia

ម្សិលមិញខ្ញុំទៅធ្វើជាគណៈកម្មការជម្រុះបក្ខជនតាំងពីព្រលឹមដល់អាធ្រាត្រ។ មានរឿងកំប្លែង ក៏ដូចជារឿងត្រូវគិតផុសឡើងជារឿយៗ។ ប្រហែលស្អីក៏ដោយ សុទ្ធតែមានអត្ថន័យនិងប្រយោជន៍របស់វា ហេតុនេះកុំខ្ជិលនឹងធ្វើ ឬឆ្លងកាត់។

នឹកឡើងវិញ មេបានទូរស័ព្ទមកខ្ញុំ ថាទំនេរទេ អាទិត្យក្រោយជួយការងារ The Voice នៅកោះពេជ្រ។ និយាយត្រង់ ខ្ញុំខ្ជិលណាស់ ខ្ញុំចង់ធ្វើកិច្ចការខ្ញុំជាង ហើយអត់ចូលចិត្តការងារជួបជុំគ្នាច្រើនទេ ធុញ ពិបាករៀបឫក ហាហា តែអត់ហ៊ានប្រកែក ម្យ៉ាងគិតថាទៅមើលកម្មវិធីគេម្ដងចុះ។

ពីព្រលឹមដល់យប់ ខ្ញុំល្វើយណាស់ តែខ្ញុំប្រាប់ខ្លួនឯងថា ត្រូវញញឹមដាក់បេក្ខជនប្រលង។ ខ្ញុំសួរពួកគេ ដែលអ្នកខ្លះថាអត់ទាន់ញ៉ាំបាយ អ្នកខ្លះមកពីខេត្តឆ្ងាយ អ្នកខ្លះសុំច្បាប់ការងារ… ចិត្តចាប់ផ្ដើមអាណិតពួកគេខ្លាំងឡើងៗ ហើយស្រមៃរឿងខ្លួនឯង កាលដែលចង់ចូលធ្វើការក្នុងសិល្បៈពេលមកដល់ភ្នំពេញដំបូង និងប្រវត្ថិខ្លះៗទាក់ទងនឹងការដាក់ពាក្យធ្វើការ។ ស៊ូ! ស៊ូ! ខ្ញុំគិតក្នុងចិត្ត ហើយញញឹមប្រាប់បេក្ខជនកុំឱ្យភ័យ។ ធម្មតាសមត្ថភាពមនុស្សខុសគ្នា មានអ្នកពូកែ មានអ្នកធម្មតា តែថាព្រោះតែអាណិត ខ្ញុំពិតជាចង់ឱ្យពួកគេបានចូលទូរទស្សន៍ទាំងអស់គ្នា។ ក្នុងចំណោមពួកគេ ប្រាកដជាមានអ្នកខឹង តែអ្នកខ្លះក៏នៅតែញញឹម ហើយហាក់ត្រេកអរណាស់ឱ្យតែដល់វេនបង្ហាញខ្លួន។ ចាំមួយថ្ងៃពេញ អ្នកខ្លះក៏ឈានដល់លើសពីដប់ម៉ោង ទម្រាំដល់វេនខ្លួន ហើយគ្រាន់តែច្រៀងពីរបីម៉ាត់គេក៏ឱ្យឈប់ ហ៊ឺ ព្រោះតែបែបនេះ ខ្ញុំចេះតែទុកឱ្យពួកគេច្រៀងបានយូរបន្តិច!

យ៉ាងណា ពួកគេពូកែណាស់ ហើយបានបង្រៀនខ្ញុំបន្ថែមពីឆាកជីវិត ពីចិត្តស្រលាញ់ និងពីការតស៊ូ!

10417511_10152123908311724_8460425129901591208_n10392307_4255694206565_9104987913774877136_n10320574_10152537564348816_1881988462580089388_n10365972_4259330417468_1177481510470488567_n

 

 

 

ខែមិថុនា 1, 2014 at 3:47 ល្ងាច មតិ 7

feeling afraid

មើលមកគេអាចគិតថាខ្ញុំសំណាងល្អឬក៏ជាមនុស្សជោគជ័យ តែខ្ញុំហត់ណាស់ ហើយក៏ខ្លាចណាស់ដែរ តែងតែរារែកនឹងឆាកជីវិត រហូតពេលខ្លះក៏ចង់បញ្ចប់ឆាកជីវិតនេះ។ បញ្ហាដែលចូលមកឱ្យខ្ញុំដោះស្រាយ មើលទៅសាមញ្ញៗ តែបែរជាស្មុគស្មាញ ជំពាក់ជំពិនមិនដែលដាច់ស្រេចសោះ។ តាំងពីរឿងគ្រួសារ ការងារ ស្នេហា សុទ្ធតែគ្មានមួយណាជាក់លាក់អាចឱ្យខ្ញុំកក់ក្ដៅបានទាំងអស់។ គ្រប់យ៉ាងគ្រាន់តែជាឈ្មោះ តែគ្មានន័យ គ្រាន់តែជារូបរាងតែគ្មានបេះដូង គ្រាន់តែជាការបន្លំភ្នែក លួងលោមខ្លួនឯងថាខ្ញុំមិនឯកា ប៉ុន្តែមិនដឹងថា ខ្ញុំអាចទ្រាំរស់ក្នុងសភាពបែបនេះបានដល់ពេលណាទេ។ ខ្ញុំដូចជាមនុស្សគ្មានគ្រួសារ តែមានបញ្ហា… ធ្វើការៗក៏ឮថាគ្រួសារខ្ញុំមានរឿងនេះរឿងនោះ​ តែបើខ្ញុំមានរឿងវិញ ប្រហែលជាទាល់តែខ្ញុំស្លាប់បានគ្រួសារខ្ញុំដឹង។ ខ្ញុំព្យាយាមណាស់ រៀនរស់ម្នាក់ឯង រៀនបង្កើតក្ដីសង្ឃឹមឱ្យខ្លួនឯង ព្រោះដឹងថាគ្មានអ្នកណាគេមកឈឺឆ្អាលនឹងជីវិតមួយនេះទេ… ហេតុអីក៏ខ្ញុំត្រូវរស់បែបនេះ? ខ្ញុំដឹងថាមិនមែនមានតែខ្ញុំទេដែលឯកាបែបនេះ ប៉ុន្តែហេតុអីក៏ខ្ញុំទន់ខ្សោយជាងគេម្ល៉េះ? ខ្ញុំពិតជាមិនចង់កុហកខ្លួនឯងថាខ្ញុំធ្វើបាន ខ្ញុំសប្បាយចិត្តបាន ខ្ញុំអាចរស់បន្តដល់ចាស់បាន… ពេលជួបបញ្ហាតាំងពីដឹងក្ដីមក ខ្ញុំត្រូវដោះស្រាយវាម្នាក់ឯង ខ្ញុំមិនអាចពឹងសូម្បីតែម្ដាយ ក៏គ្មានឪពុកមកការពារ បើខ្លាចគេធ្វើបាបគឺត្រូវគោរពគេ មិនហ៊ានវែកញែកខុសត្រូវជាមួយគេ… បើទោះជាឥឡូវជីវិតខ្ញុំផ្លាស់ប្ដូរច្រើនមែន តែអារម្មណ៍នោះនៅតែតាមខ្ញុំដដែល។ ខ្លាច… នៅកន្លែងការងារ មិនហ៊ានសូម្បីតែនិយាយសុំច្បាប់ឈប់សម្រាក។ ហេតុអ្វីក៏ជីវិតមិនសមបំណង ហើយចងក្រងអារម្មណ៍ខ្ញុំឱ្យបាក់ស្បាតបែបនេះ? ខ្ញុំហត់នឿយនឹងចាំតែដោះស្រាយបញ្ហាចម្លែកៗ ដោយអារម្មណ៍ខ្លាចមួយនេះខ្លាំងណាស់! ចំណាស់នេះទៅហើយ បើខ្ញុំមិនរឹងមាំខ្លួនឯង តើខ្ញុំរស់នៅបន្តយ៉ាងម៉េច?

ខែ​ឧសភា 8, 2014 at 2:01 ល្ងាច មតិ 10

SEA Write A Ward 2013

ខ្ញុំជាអ្នកនិពន្ធវ័យក្មេងជាងគេ ហើយក៏ធ្វើរឿងខុសច្រើនជាងគេ នៅពេលនោះ… ខ្ញុំដឹងខ្លួន! …ពានរង្វាន់នេះគឺជាពានរង្វាន់ជីវិតដែលខ្ញុំមិនបានព្រាងទុក តែជាក្ដីស្រមៃលេងសើចដែលខ្ញុំធ្លាប់គិត «គេថាអ្នកនិពន្ធទាល់តែស្លាប់ទើបមានការទទួលស្គាល់ ខ្ញុំមិនយកបែបហ្នឹងទេ ខ្ញុំចង់ល្បីឱ្យលឿនបំផុត ល្បីនៅវ័យក្មេងបំផុត ព្រោះខ្ញុំចង់ស្គាល់អារម្មណ៍ល្បីថាតើវាយ៉ាងម៉េច?» ខ្ញុំគិតថា គ្រប់គ្រាន់ហើយសម្រាប់អាជីពមួយនេះ ទោះបីមិនទាន់បានជាប់រង្វាន់ណូប៊ែលក៏ដោយ ទោះបីនៅក្នុងស្រុកមិនទាន់មានការលើកតម្កើងក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំគិតថា មិនអត់ប្រយោជន៍ទេ ដែលខ្ញុំបានធ្វើជាអ្នកនិពន្ធ។

ជីវិតជាអ្វី? គឺជាការឆ្លងកាត់…? ខ្ញុំនៅតែវិភាគរាល់ថ្ងៃនៅឡើយ ហើយព្រោះតែការចូលចិត្តវិភាគនេះហើយ ទើបខ្ញុំក្លាយជាអ្នកនិពន្ធ…_MG_7462 _MG_7561 _MG_7577 _MG_7725 _MG_8119 _MG_8881_MG_7751 _MG_7790 _MG_7894 _MG_7949 _MG_7955 _MG_7971 _MG_8073 _MG_8111 _MG_8160 _MG_8233 _MG_8252 _MG_8288 _MG_8292 _MG_8400 _MG_8711 _MG_8720 _MG_8738 _MG_8776 _MG_8842

 

 

 

IMG_0172 IMG_0304 IMG_0365 IMG_0836 IMG_0859 IMG_1006 IMG_1010 IMG_1212 IMG_9796 IMG_9911

 

 

ខែ​មេសា 4, 2014 at 6:58 ល្ងាច មតិ 4

អត្ថបទ​ចាស់​ជាង​នេះ​


កម្ពុជា-CAMBODIA

ប្រកាសថ្មីៗ

ចំណាត់ក្រុម

ស្នាដៃ

Blog Stats

  • 154,482 hits
Visit Cute-Spot.com!

តាមដាន

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 150 other followers