Love H2O

maxresdefaultធ្លាប់គិតថាខ្លួនជាទឹកពេញកែវ អាចដោះស្រាយវិបត្តិស្នេហាឱ្យគេគ្រប់គ្នា តែចុងក្រោយ ក៏សារភាពថា ខ្លួនជាទឹកកន្លះកែវ មិនទាន់ស្គាល់ស្នេហាទេ…

រឿងថៃមួយនេះធ្វើឱ្យខ្ញុំនឹកឃើញដល់រឿងមួយទៀត «Single Lady» ជារឿងដែលប្រាប់អ្នកមើលឱ្យមានទំនួលខុសត្រួវចំពោះស្នេហាដែលខ្លួនបានបង្កើត។

ខ្ញុំយល់ឃើញថា នេះជាភាពប្លែកមួយទៀតនៃការនិពន្ធ បើប្រៀបធៀបទៅជំនាន់មុន ដែលរឿងស្នេហាគេនិយមសរសេរពីសោកនាដកម្មនៃគូស្នេហ៍ណាមួយ ដែលមានប្រវត្តិស្នេហ៍ដ៏រំជួលចិត្ត ដូចជារឿង ទុំទាវ ឬ Titanic ជាដើម។ សម័យនេះ គេចូលចិត្តសរសេរពីអារម្មណ៍ដ៏ជ្រៅ​នៃមនុស្សដែលចង់អភិវឌ្ឍខ្លួន ឬកំពុងស្វែងរកផ្លូវទៅកាន់សុបិន ដែលមានឆាកជីវិតជោគជ័យ ទាំងការងារនិងស្នេហា។ គេនិយាយកាន់តែស៊ីជម្រៅពីការគិតរបស់មនុស្ស ឱ្យស្គាល់ខ្លួនឯងកាន់តែច្បាស់ ព្រមទទួលស្គាល់នូវចំណុចខ្សោយ ហើយហ៊ាននិយាយអារម្មណ៍ពិតចេញមក។

តាមរយៈរឿង Love H2O បានប្រាប់ខ្ញុំថា យើងមិនអាចវិនិច្ឆ័យមនុស្សតាមកេរ្តិ៍ឈ្មោះ ឬក៏សំបកក្រៅនោះទេ ព្រោះជួនកាលគេល្ងង់ជាងយើងទៀតក៏ថាបាន។ ក៏ដូចខ្ញុំដែរ ទោះជាខ្ញុំអាចនិពន្ធរឿងឱ្យគេអានបាន តែតាមពិតខ្ញុំគ្រាន់តែសរសេរតាមអ្វីដែលខ្ញុំធ្លាប់ដឹងប៉ុណ្ណោះ ទាំងដែលខ្ញុំមិនធ្លាប់ឆ្លងកាត់ ដែលការពិតខ្ញុំល្ងង់មែនទែន ហើយខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សល្អដូចជាតួអង្គដែលខ្ញុំសរសេរក៏ថាបាន។

ខែ​កុម្ភៈ 12, 2016 at 4:06 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

ជាមួយលោកគ្រូ គឹម ចាន់ណា

12647314_10154046548723816_4017167678163955277_nលោកគ្រូ គឹម ចាន់ណា អានសៀវភៅជាច្រើន ហេតុនេះបានជជែកជាមួយនឹងគាត់ ខ្ញុំចំណេញពេលវេលាណាស់។ មួយរយៈនេះ ខ្ញុំស្មុគស្មាញពេក ក៏ព្យាយាមទៅជជែកជាមួយនឹងមនុស្សដែលខ្ញុំស្គាល់។ ចង់ដោះស្រាយបញ្ហា ក៏ត្រូវតែព្រមបើកចិត្តស្ដាប់ ហើយជាលទ្ធផល ខ្ញុំបានធូរចិត្តច្រើន។ នៅចាំប្រលោមលោក «ខែរងា» ទេ? ពេលកត្ដិកពិបាកចិត្ត គេក៏ទៅរកមនុស្សពិភាក្សា។ ឥឡូវនេះ ខ្ញុំកំពុងតែក្លាយជាតួអង្គក្នុងសាច់រឿងដែលខ្ញុំសរសេរហើយ។

សៀវភៅមានរឿងរ៉ាវជាច្រើនដែលដូចនឹងស្ថានភាពដែលយើងកំពុងតែជួប ហើយពេលអានទៅ យើងក៏រកបានមិត្រល្អៗ ដែលជួនកាលយើងពិបាកនឹងជួបនៅក្នុងមជ្ឈដ្ឋានរបស់យើង។ ខ្ញុំជាមនុស្សខ្វះទំនុកចិត្ត មិនហ៊ានគិតថាគំនិតរបស់ខ្លួនឯងត្រូវ។ ងាកមកមនុស្សនៅជុំវិញខ្លួន ពួកគេចាំតែចាប់កំហុស​ បំបាក់ទឹកចិត្ត ដល់យូរៗទៅក៏ធ្វើឱ្យខ្ញុំយល់ថាខ្លួនឯងមិនបានការ រហូតដល់ដំណាក់កាលលែងចង់រស់។ លោកគ្រូ គឹម ចាន់ណា ថានេះជាហេតុត្រូវអានសៀវភៅ ដើម្បីពង្រឹងខ្លួនឯង កុំឱ្យទន់ជ្រាយឬទោរទន់តាមគេ។ មនុស្សភាគច្រើន មិនប្រាកដថាគិតត្រូវទេ ហើយពួកគេអាចនឹងកំពុងតែច្រឡំមានមោទកភាព។

ការដែលព្រមរស់ត្រាំក្នុងបញ្ហាគ្មានប្រយោជន៍ទេ ត្រូវតែឆាប់រំដោះខ្លួនចេញ12644943_10201335141496500_3222477021612548703_n ដោយបន្លប់ទៅធ្វើអ្វីដែលមានប្រយោជន៍ផ្សេង។ និយាយស្រួលទេ ធ្វើទើបពិបាក តែសាកល្បងទុកចិត្តលើសៀវភៅ ក្រែងអានប៉ះប្រយោគណាមួយ ដែលអាចជួយយើងបាន។ ខ្ញុំបានអានសៀវភៅ «ស្វែងរកចំណុចខ្លាំង» ហើយធ្វើឱ្យខ្ញុំភ្ញាក់ផ្អើលពេលអ្នកនិពន្ធប្រាប់ថា ការដែលខំកែចំណុចខ្សោយគឺជាកំហុស ព្រោះធ្វើឱ្យខាតពេលបង្កើនចំណុចខ្លាំង។

ខែ​កុម្ភៈ 1, 2016 at 1:23 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

កម្មចាស់

ខ្ញុំឆ្ងល់ថា ម៉េចក៏បង្កើតខ្ញុំមកឱ្យអន់យ៉ាងនេះ? គ្រប់យ៉ាងគឺជាកម្មពៀរពីអតីតជាតិ។ ខ្ញុំប្រហែលជាមិនអាចប្រកែកបានទេ បើទោះជាជាតិនេះ ខ្ញុំមានសារជាតិល្អ ធ្វើតែអំពើល្អ តែខ្ញុំនៅតែវេទនា ព្រោះតែខ្ញុំត្រូវសងនូវកម្មចាស់ ដែលខ្ញុំបានសាង។ នេះជាការវិភាគមួយដែលខ្ញុំយល់។ ស្ថានភាពខ្ញុំក្នុងពេលនេះ សុទ្ធតែកើតឡើងពីស្ថានភាពអតីតកាលដែលខ្ញុំបានឆ្លងកាត់។ ទាំងរូបសម្បត្តិ ទ្រព្យសម្បត្តិ ឬក៏បញ្ញា គឺជាការកំណត់របស់ព្រហ្មលិខិត ឬកម្មលិខិត។ ខ្ញុំកើតមកមានបញ្ញា តែខ្ញុំមានទឹកចិត្តទន់ជ្រាយ នេះគឺជាវាសនារបស់ខ្ញុំ។

អារម្មណ៍ភ័យខ្លាច កើតពីផ្លូវចិត្តដែលមានរបួស រឿងហេតុដែលធ្វើឱ្យចិត្តខ្ញុំមានរបួស គឺព្រោះតែស្ថានភាពជីវិត ស្ថានភាពជីវិតគឺជាការកំណត់តាមកម្មពីអតីតជាតិ។ ខ្ញុំមិនអាចបន្ទោសអ្នកណាទាំងអស់ មិនបន្ទោសគ្រួសារដែលមិនបានផ្ដល់ភាពកក់ក្ដៅ មានតែបន្ទោសខ្លួនឯង ដែលគ្មានសំណាងបានកើតក្នុងគ្រួសារកក់ក្ដៅ។ ខ្ញុំត្រូវរស់រហូតសងកម្មនេះឱ្យអស់។

ខែមករា 30, 2016 at 3:03 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

អារម្មណ៍ខ្លាច

«ជីវិតមនុស្សមិនដូចគ្នាទេ ហេតុនេះកុំព្យាយាមនិយាយពីទុក្ខរបស់យើងប្រាប់អ្នកដទៃ ព្រោះពួកគេគ្រាន់តែយកលក្ខខណ្ឌជីវិតគេ ឬទស្សនៈចង្អៀតចង្អល់ មកវិនិច្ឆ័យលើយើងតែប៉ុណ្ណោះ។ ពេលនេះខ្ញុំតឹងទ្រូងខ្លាំងណាស់។ មនុស្សទូទៅនឹងនិយាយមកខ្ញុំថា បញ្ហាអ្វីក៏អាចដោះស្រាយបានដែរ ដែលការដោះស្រាយខ្លះគឺត្រួវបង្រៀនខ្លួនឯងឱ្យទទួលយកនូវស្ថានភាពដែលយើងមិនចង់។ ខ្យល់ដង្ហើមក៏ថប់ទៅៗ តើអាចទ្រាំរស់បានយូរប៉ុណ្ណា?» នេះជា Status I’ve just post on facebook.

ពេលនេះខ្ញុំយល់ថា មិនមែនបញ្ហាទេ ដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំកើតទុក្ខ តែគឺមកពីខ្លួនឯង។ បញ្ហាមិនមែនជាបញ្ហាទេ បើយើងមានក្ដីក្លាហានដោះស្រាយវា ប៉ុន្តែខ្ញុំកំសាកខ្លាំងណាស់ ខ្លាចបញ្ហា ខ្លាចជីវិត ខ្លាចមនុស្សជុំវិញខ្លួន។ តើខ្ញុំកើតមកបែបនេះ ឬក៏មជ្ឈដ្ឋានដែលខ្ញុំឆ្លងកាត់ កែប្រែខ្ញុំឱ្យក្លាយទៅជាបែបនេះ? ខ្ញុំចូលចិត្តរស់នៅ​ឯកា មិនចង់ពាក់ព័ន្ធនឹងអ្នកណា ហើយពេលណាដែលខ្ញុំដឹងថា ខ្ញុំត្រូវស្និទ្ធស្នាលនឹងអ្នកណា ខ្ញុំក៏ទទួលអារម្មណ៍ខ្លាចជាទីបំផុត។ អារម្មណ៍មួយនេះ តើមានអ្នកណាយល់ ឬក៏ធ្លាប់ឆ្លងកាត់ទេ? តើមានដំណោះស្រាយទេ ព្រោះបើខ្ញុំនៅតែបែបនេះទៀត ខ្ញុំពិតជារស់មិនកើតទេ។

បញ្ហាជីវិតដែលខ្ញុំបានជួប គឺឪពុកម្ដាយបោះបង់ខ្ញុំឱ្យរស់ជាមួយនឹងសាច់ញាតិ។ ខ្ញុំខ្លាចគេណាស់ ហើយមិនដែលគិតថា គេស្រលាញ់ខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំលាក់អារម្មណ៍ឯកាម្នាក់ឯងរហូត… ជីវិតកំព្រា គ្មានទីបង្អែក គ្មានអ្នកណាលើកទឹកចិត្ត… តើព្រោះតែរឿងទាំងនោះ ដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំបាក់ស្បាតដូចសព្វថ្ងៃ? ឬមកពីខ្ញុំទន់ជ្រាយពីកំណើត? ហេតុអ្វីក៏បង្កើតឱ្យខ្ញុំអន់យ៉ាងនេះ?

ខែមករា 28, 2016 at 4:56 ល្ងាច មតិ 3

My love from another star

ស្រាប់តែនឹកឃើញរឿងនេះ! ស៊ុងអ៊ី ត្រូវម្ដាយនាំចូលសិល្បៈតាំងពីតូច ហើយក៏ក្លាយជាកំពូលតារានៅកូរ៉េ។ ក្លាយជាមនុស្សរបស់មហាជន មានគេស្រលាញ់ មានគេជេរ តែគ្មានអ្នកណាយល់ចិត្ត។ ចរិតឡប់ៗកើតពីអារម្មណ៍ពិបាកទ្រាំ។ អារម្មណ៍ពិបាកទ្រាំនោះ ត្រូវបានតួសម្ដែងលេងបានសមបំផុត។ មនុស្សដែលមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះម្នាក់ ហាក់ដូចជាកំពុងរស់តែម្នាក់ឯងក្នុងលោកនេះ។ ជាកូនក្នុងគ្រួសារបាក់បែក មានម្ដាយដែលនាំតែបញ្ហា និងលេចមុខពេលណាដែលត្រូវការលុយ។ នាងដឹងតាំងពីតូច ថាម្ដាយទុកនាងជាឧបករណ៍រកប្រាក់។ កាលពីតូចនាងស្រលាញ់ឪពុកណាស់ តែពេលពួកគាត់ឈ្លោះគ្នា ដណ្ដើមកូនគ្នា ឪពុកនាងជ្រុលមាត់និយាយទៅម្ដាយនាងថា «រឿងអីដែលខ្ញុំល្ងង់ទុកស៊ុងអី ដែលអាចរកលុយបានឱ្យនាង?» សម្ដីនេះឃោរឃៅណាស់ ហើយវាដក់ក្នុងចិត្ត ជីវិតគ្មានអ្នកណាដែលស្រលាញ់នាងពិតប្រាកដ។ It’s the f**king life that some people can’t feel it. ‪#‎Koreandrama‬

ខែមករា 27, 2016 at 5:12 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

បញ្ញា

បញ្ញាគឺជាការដឹងច្បាស់នូវសេចក្ដីពិត។ ខ្ញុំចូលចិត្តគិត ហើយការគិតក៏បង្កើតនូវបញ្ញា ហើយបញ្ញាក៏ធ្វើឱ្យខ្ញុំចេះមើលដឹងពីកម្រិតបញ្ញារបស់អ្នកដទៃ។ ការដែលដឹងច្រើន តើមានផលល្អដែរទេ? ជួនកាលខ្ញុំស្មុគស្មាញជាងគេ គិតខុសពីគេ ក៏គ្មានអ្នកណាអាចយល់ពីខ្ញុំ។ ជីវិតបែបនេះគឺឯកាណាស់។ ខ្ញុំចង់មានជីវិតសាមញ្ញ តែទេវតាផ្ដល់កំណើត និងខ្សែជីវិតដ៏ស្មុគស្មាញមួយដល់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំហត់នឿយណាស់ ហើយខ្ញុំក៏នឹកគិតដល់កម្មពីអតីតជាតិ។ តាមពិត ខ្ញុំជាមនុស្សដែលមានកម្មពៀរច្រើន។ ធ្លាប់ឮគេនិយាយថា មនុស្សល្ងង់មានសំណាង។ កាន់តែមានបញ្ញា កាន់តែដឹងខុសត្រូវ កាន់តែមានសម្ពាធ កាន់តែមានការឈឺចាប់។ សេចក្ដីពិតទាំងនេះ បានធ្វើឱ្យខ្ញុំរារែកក្នុងការរស់នៅ។ តើបំណងពិតប្រាកដរបស់ព្រះគឺជាអ្វី? ផែនដីនេះស្រស់ស្អាតណាស់ ខ្ញុំក៏ចង់រស់នៅឱ្យបានយូរ ជាមួយនឹងក្ដីសុខសាមញ្ញៗដូចដែលមនុស្សទូទៅចង់បាន ប៉ុន្តែខ្ញុំបែរជាកើតមកជាមួយនឹងចំណោទជីវិត ដែលពិបាកឱ្យខ្ញុំមានក្ដីសុខទៅវិញ។ តើទីបញ្ចប់ ខ្ញុំនឹងត្រូវទៅទីណា?

ខែមករា 26, 2016 at 3:02 ល្ងាច មតិ ១

បើខ្ញុំសម្លាប់ខ្លួន..

ខ្ញុំពិបាកចិត្តទៀតហើយ… គេមើលមកប្រហែលជាគិតថាខ្ញុំធម្មតា តែខ្ញុំស្មុគស្មាញស្ទើរឆ្កួត។ ខ្ញុំធ្លាប់គិតថា មិនសរសេរកំណត់ហេតុបង្ហោះទៀតទេ ខ្មាសគេ គេមិនយល់ពីយើង នាំតែគេមើលងាយ ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែសរសេរនៅទីនេះ ព្រោះខ្ញុំកំពុងតែគិតដល់ការស្លាប់។ ក្នុងលោកនេះមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ដែលសម្លាប់ខ្លួន? តើខ្ញុំគួរតែជាម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេទេ?

ជីវិតខ្ញុំគឺជាការតស៊ូដើម្បីស្វែងរកសេរីភាព។ គ្រួសារខ្ញុំមិនដែលបានផ្ដល់ភាពកក់ក្ដៅឱ្យខ្ញុំទេ មានតែផ្ដល់បញ្ហាឱ្យខ្ញុំដោះស្រាយជាបន្តបន្ទាប់។ ខ្ញុំហត់នឿយណាស់ ខ្ញុំចង់ចាកចេញពីគ្រួសារនេះ ប៉ុន្តែតើខ្ញុំអាចធ្វើជាមនុស្សអាត្មានិយមយ៉ាងម៉េច? មានតែការស្លាប់ប៉ុណ្ណោះ ដែលខ្ញុំនឹកឃើញថាជាដំណោះស្រាយ ធ្វើឱ្យខ្ញុំអាចមានសេរីភាព អាចរំដោះខ្លួនដោយគ្មានកំហុស។

ខែមករា 21, 2016 at 1:44 ល្ងាច មតិ 6

អត្ថបទ​ចាស់​ជាង​នេះ​


កម្ពុជា-CAMBODIA

ប្រកាសថ្មីៗ

ចំណាត់ក្រុម

ស្នាដៃ

Blog Stats

  • 163,761 hits
Visit Cute-Spot.com!

តាមដាន

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 155 other followers