អ្នកមាន

ថ្ងៃនេះខ្ញុំបានសរសេររឿងខ្លីមួយ និយាយពីទឹកចិត្ត។ ខ្ញុំបានគំនិតរឿងមួយនេះនៅតាមផ្លូវមកធ្វើការ។ ថ្ងៃនេះមេឃក្ដៅខ្លាំងណាស់ ហើយពេលឈប់ស្ដុប ខ្ញុំឃើញពូម្នាក់លក់ឈូក ខ្ញុំគិតថា បើគាត់លក់អស់ តើគាត់ចំណេញបានលុយប៉ុន្មាន? បានស្មើនឹងខ្ញុំធ្វើការនៅកន្លែងម៉ាស៊ីនត្រជាក់មួយថ្ងៃទេ? ពេលនោះខ្ញុំមិនចង់ហូបផ្លែឈូកទេ តែខ្ញុំអាណិតគាត់ ខ្ញុំក៏ទិញ រួចខ្ញុំឱ្យទៅអ្នកសុំទាននៅជិតនោះ។ ខ្ញុំស្ដាយ ដែលជួយទិញគាត់តិចពេក មិនទាន់បានចូលការិយាល័យផង ខ្ញុំឱ្យសន្តិសុខយាមក្រុមហ៊ុនអស់។ កាលពីមុន ម៉ែខ្ញុំធ្លាប់និយាយថា កុំឈប់ធ្វើការ ប្រាក់ខែខ្ញុំប៉ុណ្ណឹងច្រើនហើយ ព្រោះគាត់ដើរលក់នំមួយថ្ងៃបានតែប៉ុន្មានពាន់រៀលប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំតែងតែនឹកឃើញម៉ែ នៅពេលខ្ញុំឃើញអ្នកលក់ចំណីនៅតាមផ្លូវ។ កាលពីតូចខ្ញុំក៏ធ្លាប់ទូលនំលក់ដែរ ហើយពេលគេមកទិញ ខ្ញុំត្រេកអរណាស់។ ទឹកចិត្តមួយនេះជម្រុញឱ្យខ្ញុំជួយទិញអ្នកលក់តាមផ្លូវ។ តាមពិតទៅ ពេលចូលទៅហាងថ្លៃៗ ឬផឹកកាហ្វេមួយកែវ៤ដុល្លារ ខ្ញុំគិតខ្លាំងណាស់ ព្រោះប្រាក់ប៉ុណ្ណេះអាចជាអាហារមួយថ្ងៃសម្រាប់មនុស្សមួយគ្រួសារ។ ម៉ែខ្ញុំគាត់ស្ដាយលុយណាស់ ហើយមួយរយៈនេះខ្ញុំក៏ចាយច្រើនដែរ ហេតុនេះខ្ញុំត្រូវកាត់បន្ថយការចាយជាមួយអ្នកមាន មកចាយជាមួយអ្នកក្រវិញ។

រឿងខ្លីមួយនេះ ខ្ញុំសរសេរជារូបភាពវីដេអូអប់រំ ហើយសង្ឃឹមថានឹងបានថតនៅថ្ងៃណាមួយ។

Microsoft Word - Document1

ខែ​មេសា 21, 2016 at 5:23 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

ខ្ញុំទើបតែដឹង

image

គ្រប់ពេលធ្វើដំណើរ ខ្ញុំស្ងាត់ស្ងៀម ខ្ញុំគិតច្រើន ព្រោះខ្ញុំឃើញច្រើន។ ខ្ញុំកាន់តែដឹង ថាទម្រាំតែបានរស់ មនុស្សម្នាខំប្រឹងណាស់។ ជីវិតពិតជាអស្ចារ្យណាស់ហើយ ទើបពួកគេខំប្រឹងដើម្បីរស់។ អ្នកក្ររកមួយថ្ងៃរស់មួយថ្ងៃ បញ្ហារញ៉េរញ៉ៃមិនស្មើនឹងបញ្ហាក្រពះ។ ដើម្បីមានលំនឹងក្នុងជីវិត មនុស្សត្រូវមានទំនាក់ទំនងល្អ។ ដើម្បីមានទំនាក់ទំនងល្អ មនុស្សត្រូវមានបញ្ញា។ ដើម្បីមានបញ្ញា មនុស្សត្រូវរៀនសូត្រ។

ចួនកាលយើងគិតថា អ្នកនោះជាមនុស្សអាក្រក់ អ្នកនោះជាមនុស្សឆ្មើង អ្នកនោះជាមនុស្សសួនតួ… តែតាមពិតយើងមិនអាចវិនិច្ឆ័យថាគេជាមនុស្សបែបណាឡើយ ព្រោះគេជាមនុស្សបែបណា គឺអាស្រ័យលើអ្នកណាដែលគេប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយ។ មើលរឿង #thejunglebook គេនិយាយថា ដើម្បីរស់បាន ម៉ៅឃ្លី ត្រូវមានក្រុម។ អ៊ីចឹងអ្នកគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែជាមនុស្សអស្ចារ្យសម្រាប់ក្រុមរបស់គេ។ ខ្ញុំសឹងតែគ្មានអ្វីនិយាយ នៅពេលដែលខ្ញុំស្ថិតក្នុងចំណោមមនុស្សដែលមានការគិតមិនដូចខ្ញុំ ហើយខ្ញុំក៏មានអារម្មណ៍ឯកា។ មិនខុសពីម៉ៅឃ្លីទេ គឺខ្ញុំកំពុងស្វែងរកក្រុមពិតប្រាកដរបស់ខ្ញុំ។

ក្រុមជាចំណែកខ្វះមិនបានរបស់មនុស្ស។ ខ្ញុំធ្លាប់ចង់រៀនរស់តែម្នាក់ឯង ប៉ុន្តែវាទៅមិនរួចនោះទេ។ ខ្ញុំធ្លាប់ឆ្ងល់ថា ហេតុអ្វីមនុស្សចូលចិត្តអួតគ្នា ចូលចិត្តនិយាយពីសមត្ថភាពពូកែរបស់ខ្លួនឯងប្រាប់គេ… ហើយខ្ញុំធ្លាប់លាក់បាំងសមត្ថភាពខ្លួនឯង ព្រោះចង់ដឹងថាគេឱ្យតម្លៃខ្ញុំយ៉ាងណា បើគេមិនបានស្គាល់ខ្ញុំ។ គ្មានអ្នកណាឱ្យតម្លៃខ្ញុំនោះទេ បើគេមិនស្គាល់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំក៏ដឹងថា ហេតុអ្វីក៏មនុស្សខំប្រឹងរកវិធីដើម្បីឱ្យគេស្គាល់ ខំប្រឹងដណ្ដើមយកភាពល្បីល្បាញ គឺកត្តាទាំងនេះឯង ដែលធ្វើឱ្យពួកគេមានអ្នកចាប់អារម្មណ៍ យករូបគេជាក្រុម។ មនុស្សត្រូវការក្រុម ត្រូវការក្ដីស្រលាញ់ ត្រូវការការការពារ ដើម្បីរស់នៅដោយសុវត្ថិភាពទៅថ្ងៃមុខ។

ខែ​មេសា 17, 2016 at 12:56 ព្រឹក មតិ ១

THE MAGIC

imageខ្ញុំទើបតែអានបានប៉ុន្មានទំព័រទេ តែចូលចិត្តសៀវភៅនេះខ្លាំងណាស់។ កន្លងមកប្រាកដជាមានអ្នកខ្លះធុញនឹងអានអត្ថបទអស់សង្ឃឹមរបស់ខ្ញុំហើយ។ ខ្ញុំងប់ងុលនឹងការគិតអវិជ្ជមានជាយូរមកហើយ ហើយខ្ញុំហាក់ដូចជាស្ដាយនូវរឿងអកុសលជាច្រើន ដែលខ្ញុំមិនព្រមបំភ្លេច។ ស្រាប់តែសៀវភៅវនេះអាចប្រាប់ខ្ញុំថា គ្មានប្រយោជន៍អ្វីដែលត្រូវស្ដាយចំពោះរឿងអកុសលនោះទេ ហើយត្រូវប្ដូរមកគិតតែរឿងល្អៗ ដើម្បីស្រូបទាញយកអ្វីល្អៗចូលមកក្នុងជីវិតរបស់យើង។ ខណៈនេះខ្ញុំភ្ញាក់នឹងខ្លួនឯងដែលកាន់តែចាស់កាន់តែល្ងង់ កាន់តែឆ្ងាយពីអារម្មណ៍ល្អៗកាលពីនៅជាកូនក្មេង។ ខ្ញុំនឹងស្វែងរកអារម្មណ៍កុមារភាពឱ្យត្រឡប់មកវិញ ហើយបន្តរស់នៅជាមួយនឹងក្ដីស្រមៃដ៏ស្រស់បំព្រង ក៏ព្យាយាមធ្វើឱ្យពិភពលោកនេះកាន់តែប្រសើរឡើង ដោយឈប់ខ្វល់នឹងគំនិតល្អក់កករទៀតហើយ។ រស់នៅដោយក្ដីដឹងគុណ ដោយក្ដីស្រលាញ់ អរគុណគ្រប់គ្នាដែលតែងបារម្ភពីខ្ញុំ ខ្ញុំស្រលាញ់មនុស្សគ្រប់គ្នា។ 💙📖🙏 #themagic

ខែ​មេសា 12, 2016 at 1:30 ព្រឹក បញ្ចេញមតិ

I’m not perfect

‘I’m not perfect’ ខ្ញុំត្រូវប្រើឃ្លានេះដើម្បីដាស់តឿនខ្លួនឯង ព្រោះខ្ញុំបានដឹងថា មូលហេតុដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំកើតទុក្ខមករហូត គឺដោយសារខ្ញុំចង់ក្លាយជាមនុស្សល្អឥតខ្ចោះ។ វាទៅមិនរួចទេ ហើយគ្រប់ពេលដែលទទួលអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងល្អមិនគ្រប់គ្រាន់ ខ្ញុំតែងតែបាក់ទឹកចិត្ត។

ពេលខ្ញុំមើលទៅអតីតកាល អ្នកដែលលេង​ facebook ជាមួយខ្ញុំជាច្រើននាក់បាន unfriend ខ្ញុំចោល។ កាលពីមុនខ្ញុំឆ្ងល់ថា ម៉េចក៏ facebook កំណត់ឱ្យយើងមានមិត្រត្រឹមតែ៥ពាន់នាក់ ពេលនេះខ្ញុំយល់ហើយ ព្រោះចំនួនប៉ុណ្ណេះវាច្រើនពេកហើយសម្រាប់មនុស្សម្នាក់ គឺជាក់ស្ដែង ទោះខ្ញុំព្យាយាមយ៉ាងណាក៏ខ្ញុំនៅតែមិនអាចថែអ្នកដែលធ្លាប់ស្គាល់ឱ្យគេនៅឱ្យតម្លៃខ្ញុំដដែល។ ពេលវេលាធ្វើឱ្យយើងដឹងថា អ្នកណាជាមិត្រភក្តិពិតប្រាកដរបស់យើង។ កន្លងមក ខ្ញុំតែងតែមានស្នាមញញឹមចំពោះមនុស្សគ្រប់គ្នា ហើយក្នុង facebook ខ្ញុំព្យាយាមឆ្លើយគ្រប់មតិ និងតបគ្រប់សារ បើទោះជាខ្ញុំមិនស្គាល់គេក៏ដោយ។ ខ្ញុំបានដឹងថា មានមនុស្សតិចណាស់ដែលគេធ្វើដូចខ្ញុំ ពិសេសមនុស្សក្នុងប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ ព្រោះគេគ្មានពេលគ្រប់គ្រាន់នឹងឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាដែលស្គាល់គេ។ ខ្ញុំដូចជាល្ងង់ណាស់ ធ្វើមើលតែខ្លួនឯងហ្នឹងជាទេវតា ផ្ដល់តម្លៃឱ្យមនុស្សស្មើៗគ្នា តែទីបំផុតខ្ញុំនៅសល់តែម្នាក់ឯង គ្មានអ្នកជិតដិតឡើយ។ នេះជាសេចក្ដីពិត ដែលសឹងតែគ្រប់គ្នាគេបានទទួលស្គាល់ទៅហើយ នៅឡើយតែខ្ញុំ។ ខ្ញុំជាមនុស្សលោភលន់ ចង់ឱ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាស្រលាញ់ខ្ញុំ ហេតុនេះក៏ឧស្សាហ៍អស់សង្ឃឹម​ ពេលដឹងថាមានអ្នកណាមិនចូលចិត្តខ្ញុំ។

ជួនកាលសេចក្ដីពិតគឺឃោរឃៅណាស់ចំពោះមនុស្សដូចជាខ្ញុំ។ មិត្រភក្តិប្រៀបដូចជាពពកដែលរសាត់ទៅរសាត់មក ដោយយើងគ្មានអំណាចប្រមូលផ្ដុំពួកគេមកឱ្យនៅក្បែរយើងរហូតឡើយ។ ខ្ញុំធ្លាប់នឹកស្មានថា ពេលវេលាកាន់តែយូរ ខ្ញុំមានមិត្រកាន់តែច្រើន តែទីបំផុតទើបខ្ញុំដឹងថា ពួកគេបានប្ដូរមុខគ្នាជានិច្ច ហើយអ្នកខ្លះភ្លេចនឹកនាដល់ខ្ញុំក៏មាន។ តើខ្ញុំត្រូវមានសង្ឃឹមទៀត ឬក៏ត្រូវព្យាយាមរស់ជាមួយនឹងសេចក្ដីពិត? សេចក្ដីពិតដែលប្រាប់ថា ជីវិតគឺឯកា គ្មានអ្នកណាដែលអាចទុកចិត្តបាន គ្មានអ្នកណាដែលស្រលាញ់យើងរហូត គ្មានអ្នកណាដែលមិនផ្លាស់ប្ដូរ គ្មានអ្វីដែលស្ថិតស្ថេរ…

‘I’m not perfect’ ខ្ញុំមិនទាន់ក្លាយជាមនុស្សដែលខ្ញុំចង់ក្លាយ។ អាយុប៉ុណ្ណេះ ខ្ញុំក៏មានការគិតខ្លួនឯងហើយ មិនមែនបុរេវិនិច្ឆ័យទេ ព្រោះខ្ញុំអាចមើលដឹងពីចំណុចខ្វះខាត ឬចំណុចអាក្រក់របស់ខ្លួន។ ខ្ញុំមិនព្រងើយកន្តើយនឹងការកែប្រែខ្លួនទេ ហើយប្រហែលនេះហើយជាកិច្ចការដែលខ្ញុំត្រូវធ្វើបន្ត ជាក្ដីស្រមៃពិតប្រាកដនៃការរស់នៅរបស់ខ្ញុំ។ ឆ្លងកាត់ការរស់នៅជាមួយមនុស្សដ៏ច្រើន ខ្ញុំបានយល់ខ្លះៗពីអារម្មណ៍របស់ពួកគេ។ ពួកគេឱ្យតម្លៃខ្លាំងទៅលើទ្រព្យសម្បត្តិ ទើបកើតជាការប្រកួតប្រជែង ទាស់ទែងគ្នាមិនចេះចប់។ ខ្ញុំក៏ធ្លាប់សរសើរពួកគេ ដែលអាចស្គាល់ពីក្ដីស្រមៃរបស់ខ្លួនឯង ហើយមានកម្លាំងចិត្តប្រយុទ្ធដើម្បីបានវា។ ប៉ុន្តែខ្ញុំទទួលស្គាល់ថា ខ្ញុំគិតខុសពីគេ ទើបកន្លងមកខ្ញុំបន្ទោសខ្លួនឯងរហូត ថាខ្លួនឯងទន់ជ្រាយ រស់នៅគ្មានក្ដីស្រមៃ។ តាមពិតក្ដីស្រមៃរបស់ខ្ញុំមិនមែនត្រឹមតែជាសម្បត្តិក្រៅខ្លួនទេ តែគឺដួងចិត្តមួយដែលល្អបរិសុទ្ធ រហូតដល់ជួបអារម្មណ៍ពិតប្រាកដមួយ គឺសុភមង្គលកើតចេញពីក្នុងចិត្ត។

ខ្ញុំនឹងព្យាយាម៖12325385_10201396338586389_1871404232_n

 

ខែ​កុម្ភៈ 19, 2016 at 2:21 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

រឿងខ្លី ក្ដីស្រមៃ

ជាក្មេងកំព្រា មិនដឹងថារស់ដើម្បីអ្នកណា គ្មានអ្នកណាដែលត្រូវនឹកដល់ គ្មានក្ដីស្រមៃ បើជោគជ័យក៏គ្មានអ្នកណាចូលរួមជាមួយ… លក្ខខណ្ឌជីវិតរបស់ខ្ញុំគឺអន់ជាងអ្នកទាំងអស់គ្នាឆ្ងាយណាស់។ បញ្ហាកើតឡើងមិនឈប់ចំពោះមនុស្សឯកាម្នាក់នេះ។ កន្លងមកខ្ញុំព្យាយាមណាស់ ដើម្បីបានរស់ ដើម្បីបានរៀន ដើម្បីបានការងារ តែសង្គមគួរឱ្យខ្លាច មនុស្សអាត្មានិយម មិនចេះចែករំលែក គ្មានភាពស្មោះត្រង់ ហើយពួកគេហាក់ចង់ច្រានខ្ញុំឱ្យទៅឆ្ងាយ… ពេលនោះកម្លាំងចិត្តខ្ញុំចុះស្ទើរតែដល់សូន្យ តែមុននឹងខ្ញុំព្រមបញ្ចប់ ខ្ញុំចង់ធ្វើនូវអ្វីម្យ៉ាង… ខ្ញុំបានទៅដល់ភូមិមួយ មនុស្សម្នារស់នៅជាមួយធម្មជាតិ ហើយអ្វីដែលខ្ញុំបានទទួលពីពួកគេដំបូងនោះ គឺស្នាមញញឹមដ៏បរិសុទ្ធ។ ពួកគេមិនដឹងថាខ្ញុំជាអ្នកណា មកពីណា មានប្រវត្ថិយ៉ាងម៉េច តែពួកគេប្រហែលជាគិតថាខ្ញុំជាមនុស្សចេះដឹងម្នាក់។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាបានជួយអ្វីខ្លះដល់ពួកគេ មុនពេលដែលខ្ញុំទៅឆ្ងាយ។ ខ្ញុំក៏បង្រៀនអក្សរដល់ក្មេងៗ ជួយជាគំនិតផ្សេងៗដល់អ្នកភូមិ ប្រាប់ពីការថែទាំសុខភាព ជាអ្វីដែលពួកគេត្រូវការដើម្បី​រស់បន្ត។ ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមទទួលអារម្មណ៍ថា ខ្លួនឯងមានប្រយោជន៍ ហើយទទួលបាននូវការស្រលាញ់រាប់អានពីមនុស្សជាច្រើន។ ខ្ញុំបានសម្រេចនូវក្ដីស្រមៃមួយដោយអចនា។ ម្ដងៗពេលគិតថាខ្លួនឯងមិនបានការ ក៏ចង់បាត់ខ្លួនពីផែនដីនេះ។ ឆាកជីវិតនេះពិតជាមិនងាយស្រួលមែន តែបើនៅតែគិតច្រើនក៏គ្មានប្រយោជន៍ ហេតុនេះត្រូវព្យាយាមធ្វើសកម្មភាពអ្វីម្យ៉ាងដើម្បីបង្ហាញពិភពលោកថា យើងនៅរស់។

ដោយ សុខ ចាន់ផល

ថ្ងៃទី១៧ កុម្ភៈ ២០១៦

(សង្ឃឹមថា ខ្ញុំអាចផលិតវីដេអូខ្លីពីសាច់រឿងមួយនេះនាពេលឆាប់ៗ)

12742261_10154083949683816_7689015191038879290_n

ខែ​កុម្ភៈ 17, 2016 at 5:37 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

រស់ដើម្បីអ្វី?

ជួនកាលខ្ញុំដឹងចម្លើយ ជួនកាលខ្ញុំមិនដឹងស្អីសោះ។ អត្ថបទដែលខ្ញុំសរសេរ គ្មានប្រយោជន៍សម្រាប់អ្នកណាឡើយ គ្រាន់តែកត់ទុកនូវអារម្មណ៍ស្មុគស្មាញ ដែលខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវប្រាប់អ្នកណា ឬដោះស្រាយយ៉ាងម៉េច។ ខ្ញុំធ្លាប់សរសេរចម្រៀង ឬអត្ថបទទាក់ទងនឹងក្ដីសង្ឃឹម ផ្ដល់កម្លាំងឱ្យអ្នកដទៃ តែនៅថ្ងៃនេះ ខ្ញុំនៅតែទន់ជ្រាយ មិនដឹងថាតើខ្លួនឯងរស់ដើម្បីអ្វីដដែល។

ក្ដីស្រលាញ់ជាកម្លាំងពិសេសដែលផ្ដល់អត្ថន័យដល់ជីវិត តែពេលនេះ ខ្ញុំយល់ថា ក្ដីស្រលាញ់ហាក់ដូចជាត្រូវរៀនស្រលាញ់ទៅវិញ។ ខ្ញុំបានមើលស្នាដៃសិល្បៈមួយចំនួន ដែលគេធ្វើឡើងដើម្បីបង្រៀនមនុស្សឱ្យចេះស្រលាញ់អ្នកមានគុណ ឬមនុស្សដែលយើងគួរតែស្រលាញ់។ វាបានផ្ដល់អារម្មណ៍ម្យ៉ាងឱ្យខ្ញុំ វាប្រៀបដូចជាជីវិតនេះត្រូវចេះរស់នៅឱ្យបានត្រឹមត្រូវ មិនមែនគ្រាន់តែរស់នៅតាមធម្មជាតិនោះទេ។ ព្រះពុទ្ធទ្រង់បានសម្រេចចិត្តបញ្ចប់វដ្ដសង្សារជីវិត ឬក៏នេះជាវិធីតែម្យ៉ាងដើម្បីរំលត់ទុក្ខ? អ៊ីចឹងតើខ្ញុំអាចមានឱកាស​រកបានឆាកជីវិតសាមញ្ញដ៏រីករាយបានដែរទេ?

ជីវិតហាក់ដូចជាកាតព្វកិច្ច រស់នៅត្រូវមានប្រយោជន៍។ គេថាសំណាងណាស់ ទម្រាំបានកើតជាមនុស្ស ហេតុនេះត្រូវចេះស្រលាញ់ជីវិត។ ខ្ញុំល្ងង់ណាស់ ខ្ញុំគិតថា បើរស់មិនសប្បាយចិត្តផង តើបន្តរស់នៅធ្វើអ្វី? មានហេតុផលខ្លះៗដែលខ្ញុំធ្លាប់ឆ្លើយ ដូចជារស់ដើម្បីអ្នកដទៃ រស់ដើម្បីជួយគេ… នេះជាកាតព្វកិច្ចរបស់មនុស្សល្អ រស់មានន័យ ស្លាប់ទៅបន្សល់កេរ្តិ៍ឈ្មោះលើផែនដី។ តើត្រូវយកគំរូជីវិតបែបនេះមែនទេ? ខ្ញុំក៏ធ្លាប់ទទួលអារម្មណ៍សប្បាយចិត្ត ពេលបានជួយអ្នកដទៃដែរ តែបន្ទាប់មកក៏ហត់នឿយទៅវិញ រួចក៏ចង់ដេកលក់ជារៀងរហូត។

ប្រហែលជាខ្ញុំខ្វះក្ដីស្រមៃ ខ្វះគោលដៅជីវិត ទើបខ្ញុំគ្មានកម្លាំងចិត្តបន្តសោះ។ តើធ្វើយ៉ាងម៉េចទើបអាចបង្កើតវាបានដូចគេ? ខ្ញុំធ្លាប់គិតថា ចង់យកសាសនាណាមួយធ្វើជាទីពឹង ឱ្យមានអារម្មណ៍កក់ក្ដៅ តែបន្ទាប់មកខ្ញុំក៏គិតថា ខ្ញុំត្រូវការជីវិតលោកិយជាង។ ពេលនេះខ្ញុំពិតជាចង់ស្ដាប់យោបល់ពីអ្នកជោគជ័យក្នុងជីវិត ថាតើមានរឿងល្អអ្វីខ្លះដែលមនុស្សត្រូវរស់បន្តទៀត?

ខែ​កុម្ភៈ 15, 2016 at 4:53 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

ចេះស្រលាញ់

អាចនឹងចម្លែក បើខ្ញុំសារភាពថា ខ្ញុំអត់ទាន់ចេះស្រលាញ់។ តាំងពីតូចរហូតដល់ពេលនេះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា អត់មានអ្នកណាស្រលាញ់ខ្ញុំទេ។ ប្រហែលជាមកពីខ្ញុំចូលចិត្តប្រៀបធៀប និងចង់បានពីមនុស្សដែលខ្ញុំស្រលាញ់​​ឱ្យមកស្រលាញ់ខ្ញុំជាងគេ តែខ្ញុំទទួលយកមិនបាន។ ខ្ញុំគិតថា សាច់ញាតិខ្ញុំយកអសារខ្ញុំព្រោះតែភារកិច្ច សូម្បីតែម្ដាយបង្កើតខ្ញុំក៏ដូចគ្នា ហើយខ្ញុំចេះតែចាំពីសម្ដីរបស់ពួកគាត់ដែលស្ដីឱ្យខ្ញុំកាលពីតូច។ មកពីខ្ញុំជាក្មេងពូកែតូចចិត្តក៏ថាបាន ព្រោះខ្ញុំហាក់ដូចជាគិតធ្ងន់ទៅលើសម្ដីមួយម៉ាត់ៗរបស់មនុស្សគ្រប់គ្នា។ ម៉ែធ្លាប់និយាយថា គាត់ពិបាកណាស់ព្រោះមានខ្ញុំជាកូន ធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងជាបន្ទុករបស់គាត់តាំងពីតូច។ ខ្ញុំតែងតាំងលួចតាំងចិត្តម្នាក់ឯងថា ខ្ញុំត្រូវចេះរស់បានដោយខ្លួនឯង មិនឱ្យអ្នកណាមកពិបាកដោយសារខ្ញុំទេ ហើយវាក៏ធ្វើឱ្យខ្ញុំកាន់តែឯកាទៅៗ។

ឪពុកខ្ញុំក៏មិនដែលខ្វល់នឹងខ្ញុំ ទុកឱ្យខ្ញុំរស់នៅតាមព្រេងសំណាង។ ជីតាខ្ញុំកាចណាស់ ហើយហាក់សម្ដែងអារម្មណ៍ប្រាប់ថា គាត់ស្អប់ខ្ញុំ មិនចង់ឃើញមុខខ្ញុំទេ។ ម៉ែក៏មិនចុះសម្រុងជាមួយនឹងតា ហើយគាត់គ្មានលទ្ធភាពចិញ្ចឹមខ្ញុំឱ្យរៀនសូត្រ ក៏យកខ្ញុំទៅរស់នៅជាមួយគ្រួសារប្អូនស្រីគាត់។ ពេលនៅជាមួយគេ ខ្ញុំមានសម្ពោធណាស់ ណាខ្លាចគេស្តីឱ្យ ណាខ្លាចគេនិយាយអាក្រក់ពីខ្ញុំប្រាប់ម៉ែ។ តាមពិតទៅ ពួកគាត់មេត្តាដល់ខ្ញុំទេ តែអារម្មណ៍ខ្លាច ធ្វើឱ្យខ្ញុំគិតថា ពួកគាត់មិនស្រលាញ់ខ្ញុំឡើយ។ ខ្ញុំក៏មិនដែលបន្ទោសអ្នកណាដែរ ព្រោះយល់ថា មនុស្សគ្រប់គ្នាគ្មានភារកិច្ចអីមកស្រលាញ់ខ្ញុំនោះទេ។

ខ្ញុំរស់ក្នុងអារម្មណ៍បែបនេះរហូតមក។ តើខ្ញុំគិតត្រូវឬខុស? ខ្ញុំគិតថាខ្លួនឯងមិនសូវល្អគ្រប់គ្រាន់ឱ្យអ្នកណាស្រលាញ់ ហើយពួកគេបានត្រឹមអាណិតជីវិតកំព្រាមួយនេះប៉ុណ្ណោះ។ ការគិតបែបនេះ ធ្វើឱ្យខ្ញុំមិនដែលឱ្យតម្លៃខ្លួនឯងទេ។ ខ្ញុំតែងតែមើលឃើញខ្លួនឯងខ្វះខាតគ្រប់ចំណុច។ ជួនកាលខ្ញុំព្យាយាមផ្ដល់កម្លាំងចិត្តឱ្យខ្លួនឯងដែរ តែចុងក្រោយខ្ញុំនៅតែគិតថា ខ្ញុំត្រូវតែទទួលស្គាល់ការពិត គឺខ្ញុំមិនសូវល្អទេ ទាំងរូបរាង ទាំងការប្រាស្រ័យទាក់ទង គឺខ្ញុំអន់ទាំងព្រម។ ខ្ញុំក៏ព្យាយាមកែប្រែខ្លួនឯង ដើម្បីទទួលបានការស្រលាញ់ដែរ ហើយក៏សួរខ្លួនឯង តើខំប្រឹងបែបនេះដើម្បីអ្វី? គឺដើម្បីបានក្ដីស្រលាញ់។

ឥឡូវខ្ញុំដឹងថា ក្ដីស្រលាញ់គឺត្រូវកើតចេញពីក្ដីស្រលាញ់។ មនុស្សម្នាក់ដែលមិនចេះស្រលាញ់ខ្លួនឯង គឺគ្មានអ្នកណាស្រលាញ់បាននោះទេ។ ខ្ញុំត្រូវរៀនស្រលាញ់ខ្លួនឯងជាមុនសិន បន្ទាប់ពីចេះស្រលាញ់ខ្លួនឯងហើយ ខ្ញុំប្រាកដជាចេះស្រលាញ់អ្នកដទៃ ហើយចេះថែរក្សាក្ដីស្រលាញ់ឱ្យស្ថិតស្ថេរ។

ខែ​កុម្ភៈ 13, 2016 at 4:07 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

អត្ថបទ​ចាស់​ជាង​នេះ​


កម្ពុជា-CAMBODIA

ប្រកាសថ្មីៗ

ចំណាត់ក្រុម

ស្នាដៃ

Blog Stats

  • 166,682 hits
Visit Cute-Spot.com!

តាមដាន

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 155 other followers