ចំណាប់អារម្មណ៍របស់ លោកជំទាវ ប៉ិច សង្វាវ៉ាន

ខែ​មីនា 1, 2011 at 3:38 ល្ងាច បញ្ចេញមតិ

លោកជំទាវ ឬ​អ្នក​មីង​ ប៉ិច សង្វាវ៉ាន គឺ​ជា​អ្នក​គ្រូ​ម្នាក់​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​គឺ​ជា​អ្នក​និពន្ធ​ជើង​ចាស់​មួយ​រូប និង​ជា​អ្នក​សារព័ត៌មាន​ដ៏​ល្បី​ល្បាញ​ប្រចាំ​​វិទ្យុ​បារាំង​អន្តរជាតិ RFI ​ដែល​អ្នក​មីង​ធ្លាប់​យក​ស្នាដៃ​ដំបូងៗ​របស់​ខ្ញុំ​ទៅ​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​ពណ៌នា​បង្ហាញ​ក្នុង​កម្មវិធី​អក្សរ​សិល្ប៍​របស់​គាត់។ ស្នាដៃ​ដំបូង​របស់​មនុស្ស​រៀន​សរសេរ​ម្នាក់ គឺ​កម្រ​នឹង​មាន​​គេ​ចាប់​អារម្មណ៍​អាន​ណាស់ ប៉ុន្តែ​សម្រាប់​ខ្ញុំ​គឺ​បាន​ទទួល​កម្លាំង​ចិត្ត​ពី​​រៀម​ច្បង​អ្នក​និពន្ធ​ជើង​ចាស់​​ជា​ច្រើន ដែល​លោក​ទាំង​អស់​យល់​ថា ស្នាដៃ​ខ្ញុំ​ជា​​ប្រភេទ​អក្សរសិល្ប៍​ទស្សនវិជ្ជា។

ស្ដាប់​រឿង​កំណប់ ដែល​វិភាគ​ដោយ​អ្នក​មីង​ ប៉ិច សង្វាវ៉ាន

អាន​អត្ថបទ ដំណើរជុំវិញអ្នកនិពន្ឋម្នាក់ ៖​ សុខ​​ ចាន់​ផល តាមរយៈ៖ «ខែរងា»

នេះ​គឺ​ជា​រូប​ថត​អនុស្សាវរីយ៍​មួយ​សន្លឹក នៅ​គ្រា​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​​រៀន​សូត្រ​ជា​មួយ​អ្នក​មីង៖

នឹក​ឃើញ​កាល​ណោះ ពេល​បាន​ស្ដាប់​សម្ដី​របស់​អ្នកគ្រូ ខ្ញុំ​នឹក​ក្នុង​ចិត្ត​ថា អ្នក​គ្រូ​និង​ខ្ញុំ​មាន​បុគ្គលិក​លក្ខណៈ​ដូច​គ្នា​ច្រើន​ណាស់។ ខ្ញុំ​កាន់​តែ​គោរព​ស្រលាញ់​អ្នក​គ្រូ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​មិន​ហ៊ាន​ទៅ​រាក់​ទាក់​ស្និទ្ធ​ស្នាល​ជាមួយ​នឹង​គាត់​ទេ ត្បិត​យល់​ថា​ គាត់​មាន​ឋានៈ​ខ្ពស់​ខ្ពស់ និង​ល្បី​ល្បាញ​ណាស់។ ខ្ញុំ​សូម​ស្រង់​ប្រសាសន៍​​របស់​គាត់ មក​ផ្សាយ​នៅ​ទី​នេះ៖

ឆ្នាំ​២០០៧​ លោក​ខូតារា​ឬទិ្ឋ ប្រធាន​សមាគម​អក្សរសិល្ប៍​នូហាច​បាន​អញ្ជើញ​ខ្ញុំ​ឲ្យ​ចែក​រំលែក​បទ​ពិសោធន៍​របស់​ខ្ញុំ ​ក្នុង​ការ​និពន្ឋ​នៅ​ក្នុង​វគ្គ​បណ្តុះ​បណ្តាល​ការ​ និពន្ឋប្រលោមលោក​ ​ក្រោយ​ពី​សិក្ខា​សាលា​ដែលបានរៀបចំដោយសមាគម​អក្សរសិល្ប៍​នូហាច​​សមាគម​អ្នក​​សាបព្រោះ​ ​និង​សមាគម​អ្នក​និពន្ឋ​ខ្មែរ​នៅ​បរទេស​ប្រចាំ​ប្រទេស​បារាំង។

ក្នុង​ចំណោម​សិក្ខាកាម​មួយ​​ក្រុមដែលមានចំនួន​ជិត​ម្ភៃ​នាក់​ មាន​សិក្ខាកាម​ប្រមាណជាប្រាំឬ​ប្រាំមួយនាក់បាន​នាំ​គ្នា​មក​ជួប​សំណេះ​សំណាល ​ជា​មួយ​ខ្ញុំ​ដល់​ផ្ទះ។

នៅក្នុង​​ចំណោម​សិក្ខាកាម​មួយ​ចំនួន​នេះ​​ សុខ ​ចាន់​ផល ជា​យុវជន​ម្នាក់ដូច​ជាយុវជន​យុវតី​មួយ​ក្រុម​នេះ​ដែរ មាន​ការ​គោរព​ខ្ញុំដែលជា​អ្នក​និពន្ឋ​ចាស់​ទុំ​រៀម​ច្បង​មួយ​រូប​។​ ឆ្នាំបន្ទាប់​មក​ទៀត​ សុខ​ ចាន់​ផល​បាន​យក​រឿង​របស់​គេមួយ​ក្បាលដែលមានចំណងជើងថា«កំណប់»​មក​ឲ្យ​ខ្ញុំ​​ ។​ ជា​កម្រង​រឿង​ខ្លី​ៗ​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​អាន​បណ្តើរ​សរសើរ​ទេព​កោសល្យ​របស់​​យុវអ្នកនិពន្ឋ​នេះ​បណ្តើរ។ ​ ដោយយល់​ថា​កម្រងរឿងខ្លីៗ​មាន​ឧត្តមគតិ​ ​និង​មាន​ទស្សនវិជ្ជា ទើប​​ខ្ញុំ​​គិត​ថា ​មិន​គួរទុក​​ឲ្យ​រឿង​ដ៏ល្អ​ៗ​នេះ​ឲ្យស្ថិត​នៅ​តែ​​ក្នុង​ទំព័រ​សៀវភៅទេ​។​ ​ខ្ញុំ​ក៏បាន​យក​រឿង​ពីរ​គឺ​រឿង «កំណប់» និង​រឿង«​ចន្ទកក្តិក»​ មក​វិភាគផ្សាយ​តាម​រលក​អាកាស​វិទ្យុ​បារាំង​អន្តរជាតិ​ RFI​ ដោយមានអន្តរាគមន៍ពី​សុខ ចាន់ផល។

ពេលវេលាកន្លងទៅមែន ​តែ​សុខ​ ចាន់ផល តែង​តែ​រក្សា​ទំនាក់​ទំនង​ល្អ​តាម​អ៊ីម៉ែល​ជាមួយ​ខ្ញុំ ហើយ​គេ​ក៏​មិន​ដែល​ភ្លេច​ទេ​​នៅ​ពេល​ណា គេ​ផ្ញើ​ចម្រៀង​ដែល​គេ​បាន​តែង​ទៅ​ឲ្យ​មិត្តភក្តិ​​គេ​ស្តាប់ គេ​ក៏​តែង​តែ​ផ្ញើ​មក​ខ្ញុំ​ដែរ។​ នៅ​​ពាក់​​កណ្តាល​ខែ​​កុម្ភះ​​ឆ្នាំ​២០១១​ យុវអ្នក​និពន្ឋ​​សុខ ចាន់​ផល​ បាន​​យក​​រឿង​«ខែរងា»​ដែល​​ទើប​នឹង​​ចេញ​​ផ្សាយ​​មក​ឲ្យ​​ខ្ញុំ​​មួយ​​ក្បាល​ទៀត​ដល់​ផ្ទះ​។

ពេល​អាន​រឿង​នេះ​ ​ខ្ញុំ​ភ្ញាក់​ព្រើតនឹង​ទឹក​ដៃ​និពន្ឋ​របស់​សុខ​ចាន់​ផល ​ដែល​រីក​ចម្រើន​​យ៉ាងខ្លាំង​។​ ជាយុវ​អ្នកនិពន្ឋ​ម្នាក់​សុភាព​រាបសា​ មិន​សូវ​និយាយ​ស្តី​ជាមួយ​ខ្ញុំមែន​ ប៉ុន្តែ​ក្នុង​ការ​និពន្ឋ​រឿង ​​គេ​សម្បូណ៍​ពាក្យ​ពេចន៍​វាក្យសព្ទ​ពិរោះ​ប្លែក សម្បូណ៍​គំនិត​ណាស់​ និង​ជា​អ្នក​និពន្ឋ​វៃ​ឆ្លាត​។​ គេ​មាន​លក្ខណៈ​មួយទៀត គឺ​ចេះ​ធ្វើ​ខ្លួន​ឲ្យ​ទៅ​ជា​យុវអ្នកនិពន្ឋ​ម្នាក់​ក្នុង​ក្រសែ​ភ្នែក​អ្នក​​ដទៃ​។​ ខ្ញុំ​ជឿ​ជាក់​ថា ​សុខចាន់ផល​ ជា​ទំពាំង​ស្នង​ឬស្សី​ និង​ជា​យុវអ្នក​និពន្ឋ​ដ៏​ល្បី​មួយ​រូប​ ចាប់​ពី​ពេល​នេះ​ត​ទៅ​។ ខ្ញុំ​ក៏​សង្ឃឹម​ដែរ​ថា​ សុខ​ ចាន់​ផល​នៅ​តែ​ប្រកាន់​ចរិយា​សម្បត្តិ​ល្អ សុភាព​រាបសារ​ដដែល​ មិន​ក្រអឺត​ក្រទម​ មិនវាយឫក ហើយ​មិន​ឈ្លក់​នឹង​ជោគ​ជ័យ​របស់​ខ្លួន​។

ឆាក​ជី​វិត​នេះ ខ្ញុំ​ជួប​រឿង​ខក​បំណង​តាំង​ពី​តូច ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​យល់​ថា នេះ​គឺ​ជា​វាសនា​អ្នក​និពន្ធ​របស់​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​មិន​អះ​អាង​ថា​ខ្លួន​ឯង​ជា​មនុស្ស​ល្អ​ទេ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​ស្រលាញ់​អំពើ​ល្អ ហើយ​ខ្លាច​អំពើ​អាក្រក់។ ខ្ញុំ​ចាំ​​អ្នក​មីង​ប្រាប់​ថា អ្នក​មីង​ជា​មនុស្ស​ពូកែ​ខ្លាច​ចិត្ត​គេ​ណាស់ ដែល​ចំណុច​មួយ​នេះ​គឺ​មិន​ខុស​ពី​ខ្ញុំ​ឡើយ។ ជួន​កាល​ខ្ញុំ​ជា​មនុស្ស​ទន់​ជ្រាយ​បំផុត ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​ប្រាប់​ខ្លួន​ឯង​ថា ស៊ូ​ឱ្យ​គេ​ធ្វើ​បាប​ខ្ញុំ ក៏​ខ្ញុំ​មិន​ធ្វើ​បាប​គេ​ដែរ។ ខ្ញុំ​តែង​បារម្ភ​​ខ្លាច​ខ្លួន​ឯង​​ធ្វើ​អ្វី​ខុស​លើ​អ្នក​ដទៃ។

ចំពោះ​កិត្តិយស​ជា​អ្នក​និពន្ធ​ម្នាក់ គឺ​ជា​អ្វី​ដែល​ខ្ញុំ​មិន​នឹក​ស្មាន​ឡើយ។ យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ ទោះ​បី​ខ្ញុំ​​ជា​អ្នក​និពន្ធ​ល្បី ឬ​ជា​អ្នក​និពន្ធ​មិន​ល្បី ឬ​ក៏​ជា​មនុស្ស​ធម្មតា​ម្នាក់ ក៏​ខ្ញុំ​នៅ​តែ​ជា​ខ្ញុំ។ កិត្តិយស​គឺ​ជា​តម្លៃ​ដែល​គេ​ផ្ដល់​ឱ្យ​ ប៉ុន្តែ​សុភមង្គល​​​​គឺ​​ជា​ការ​កំណត់​ដោយ​ខ្លួន​ឯង។ ខ្ញុំ​តែង​ទទួល​បាន​នូវ​ការ​ស្ញើច​សរសើរ​ និង​ការ​និយាយ​​បង្អាប់​ក្នុង​ពេល​ដំណាល​គ្នា ដែល​វា​ដូច​ជា​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា កុំ​ត្រេក​អរ​ពេក តែ​ក៏​កុំ​កើត​ទុក្ខ​អី។ តាម​ពិត​ទៅ ខ្ញុំ​មាន​សមត្ថភាព​ធម្មតា​ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​ខំ​ប្រឹង​ប្រើ​សមត្ថភាព​ធម្មតា​របស់​ខ្លួន ដើម្បី​បង្ហាញ​ដល់​ពិភព​លោក។ វា​នឹង​មិន​ល្អ​ឥត​ខ្ចោះ តែ​ក៏​គង់​មាន​អ្នក​ផ្ដល់​តម្លៃ​ឱ្យ​ស្នាដៃ​ខ្ញុំ។ ជួន​កាល​ខ្ញុំ​ក៏​វិភាគ​ពី​ទឹក​ដៃ​អក្សរ​សិល្ប៍​ខ្លួន​ឯង។ វា​សាមញ្ញ​ណាស់ តែ​ខ្ញុំ​ប្រាប់​ខ្លួន​ឯង​ថា នេះ​ជា​សមត្ថភាព​ដែល​ទេវតា​ប្រទាន​ឱ្យ​ខ្ញុំ… ប្រើ​វា​ឱ្យ​អស់​ទៅ ហើយ​កុំ​ខ្មាស​នឹង​​បង្ហាញ​ដល់​អ្នក​ដទៃ។ ជីវិត​​ជា​អ្នក​និពន្ធ​នេះ​ពិត​ជា​ត្រូវ​ការ​ទាំង​អ្នក​គាំ​ទ្រ និង​អ្នក​បន្ទច់​បង្អាក់។ ខ្ញុំ​ក៏​ធ្លាប់​មាន​មោទកភាព​នឹង​ខ្លួន​ឯង​ដែរ ប៉ុន្តែ​ក្រោយ​មក​ក៏​​យល់​​ផ្សេង​ថា ខ្លួន​ឯង​​គ្មាន​អី​អស្ចារ្យ​ឡើយ ហើយ​នៅ​ពេល​នេះ​ ខ្ញុំ​សប្បាយ​ចិត្ត​ណាស់ ដែល​​ជីវិត​ខ្ញុំ​តែង​តែ​​រស់​នៅ​ភ្ជាប់​នឹង​​​ស្មារតី​ភ្ញាក់​រឭក។

 

Advertisements

Entry filed under: ទស្សនវិជ្ជា, ប្រលោមលោក, រឿងខ្លី, សៀវភៅ.

The Like Me’s & Me កម្មវិធី អរុណសួស្ដីកម្ពុជា ទទក

ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

Google+ photo

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Google+ របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


កម្ពុជា-CAMBODIA

ប្រកាសថ្មីៗ

ចំណាត់ក្រុម

ស្នាដៃ

Blog Stats

  • 182,729 hits
Visit Cute-Spot.com!

%d bloggers like this: