ធ្វើឱ្យខ្ញុំលែងយល់

ខែកញ្ញា 7, 2010 at 10:51 ល្ងាច មតិ 12

ឆ្ងល់​ឆ្លើយ​មិន​ចេញ ក៏​សរសេរ​ទុក… គឺ​វា​ជា​រឿង​ដែល​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ឆ្ងល់ ហើយ​ប្រហែល​ជា​ធ្វើ​ឱ្យ​អ្នក​ឆ្ងល់​ដែរ។ ពិត​ជា​មាន​រឿង​ច្រើន​ណាស់ ដែល​ខ្ញុំ​ឆ្ងល់ ឆ្ងល់ ឆ្ងល់… ថា​ម៉េច​បាន​អ៊ីចឹង? ហេតុអីហ្ន៎?

និយាយ​អ៊ីចឹង រឿង​នេះ​គឺ​ជា​រឿង​ហ្កេយ៍ 😉 គឺ​ថា ខ្ញុំ​ប៉ង​យូរ​ហើយ ថា​នឹង​​សរសេរ​រឿង​ប្រលោមលោក​ហ្កេយ៍​មួយ ជូន​ដល់​បង​ប្អូន​ហ្កេយ៍​ទាំង​ឡាយ… ដូច​ដឹង​ស្រាប់​ថា នៅ​ភូមិ​យើង​សម្បូរ​ហ្កេយ៍ ហេហេ!

ធ្វើឱ្យខ្ញុំលែងយល់

ថ្ងៃទី៩ ឧសភា ២០០៩

ដោយ សុខ ចាន់ផល

ធ្វើ​ម៉េចអាចស្គាល់អ្នកដទៃ  បើ​មិន​ទាំង​ស្គាល់​ខ្លួន​ឯង​ច្បាស់​ផង។ សូម្បី​តែ​មុខ​មាត់​រូបរាង ក៏​មើល​មិន​ដឹង​ថា  ស្អាត​ឬ​អាក្រក់​ផង កុំ​ថា​ឡើយ​អាច​យល់​ចិត្ត​ដែល​ចេះ​តែ​ប្រែប្រួល​នោះ…

កាលរៀននៅវិទ្យាល័យ អាច​និយាយ​ថា ខ្ញុំ​មាន​មិត្ត​ភក្តិ​ពីរ​នាក់ តែ​ពួកយើង​ចាប់​ផ្ដើម​​ស្និទ្ធស្នាល​​គ្នា​មែន​ទែន ទាល់​តែ​ពេល​មក​រៀន​បន្ត​នៅ​ភ្នំពេញ ជួល​បន្ទប់​នៅ​ជាមួយ​គ្នា។ អាពីរ​នាក់​នោះ​​​មាន​មិត្តភក្តិ​ច្រើន​គួរ​សម តែ​ខ្ញុំ​វិញ​ថេរ​តែ​វា​ពីរ​នាក់​ហ្នឹង ហើយ​រៀន​នៅ​សាកល​វិទ្យាល័យ​រាល់​ថ្ងៃ  ខ្ញុំ​បាន​​ត្រឹម​តែ​ស្គាល់​គេ​​​ធម្មតាៗ​​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ក្បួន ដើម្បី​មាន​មិត្ត​ភក្តិ​ទេ ហើយ​ភ្លេច​​ទាំង​ហេតុអី​​ទើប​ខ្ញុំ​​ចាត់​ទុក​អាពីរ​នាក់​នោះ​ជា​មិត្ត​ភក្តិ​បាត់​ទៅ​ហើយ។

«អញមានអារម្មណ៍ហេលហាលណាស់!»

នេះជាសម្តីរបស់អាឡាយ នៅ​ពេល​វា​ខូច​ចិត្ត ដោយ​សារ​សង្សារ​រៀបការ​ចោល​វា។ ពីរ​នាក់​នោះ​​គេ​ស្រលាញ់​គ្នា​តាំង​ពី​រៀន​ថ្នាក់​ទី​៩ ហើយ​ស្រលាញ់​គ្នា​ខ្លាំង​ដែរ​ហ្នឹង ពិសេស​ខ្ញុំ​ដឹង​ខាង​អាឡាយ​​ គឺ​វា​​ស្មោះ​ណាស់ ហើយ​ធ្លាប់​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ពី​ក្តី​ស្រមៃ​របស់​វា ថា​ចង់​សាង​គ្រួសារ​ជាមួយ​គ្នា​យ៉ាង​ម៉េចៗ​ទៀត មាន​ទាំង​គម្រោង​យក​កូន​ប៉ុន្មាន​នាក់​ទៀត​ផង។ រីឯ​ម្នាក់​ស្រី​សង្សារ​វា​ហ្នឹង​ក៏​ខ្ញុំ​គិត​ថា​ស្រឡាញ់​​ស្មោះ​នឹង​វា​​ដែរ ហើយ​ហេតុ​ផល​ដែល​នាង​រៀបការ​ចោល​ក៏​ដោយ​សារ​គ្មាន​វិធី​​ប្រឆាំង​នឹង​ម៉ែ​ឪ មិន​​មែន​​​នាង​មាន​ចិត្ត​ក្បត់​អី​ទេ។

និយាយទៅពេលនោះខ្ញុំអាណិតអាឡាយណាស់។ ថ្វី​បើ​ខ្ញុំ​មើល​ទៅ​ដូច​មិន​សូវ​មាន​​មនោសញ្ចេតនា​ប៉ុន្មាន តែ​ខ្ញុំ​ពូកែ​អាណិត​ស្នេហា​គេ ស្ទើរ​តែ​យំ​ទៅ​ហើយ នៅ​ពេល​ឃើញ​មនុស្ស​ពីរ​នាក់​​ស្រលាញ់​គ្នា​មិន​បាន​ជួប​គ្នា​អ៊ីចឹង​នោះ។ ខ្ញុំ​ចេះ​តែ​ជួយ​ប្រាប់​អាឡាយ​ឱ្យ​វា​កាត់​ចិត្ត ទៅ​គិត​រឿង​ថ្មីៗ​​​មាន​ប្រយោជន៍​វិញ រួច​ក្រោយ​មក​វា​ក៏​ដូចជា​គិត​យល់​ ហើយ​ក្លាយ​ជា​មាន​អារម្មណ៍​ធម្មតា​វិញ​បាន។

អាឡាយនិយាយប្រាប់ខ្ញុំថា «ប្រហែល​ជា​អញ​មិន​ទាន់​ស្គាល់​អ្វី​ជា​ស្នេហា​ពិត​ប្រាកដ​ហើយ​មើល៍​ទៅ! នាង​មិន​មែន​ជា​ស្នេហា​ពិត​របស់​អញ​ទេ។ អញ​បំភ្លេច​នាង​បាន​ហើយ។»

ចាប់ពីពេលនោះអាឡាយតែងមានអារម្មណ៍រីករាយ ហើយ​ស្គាល់​មនុស្ស​ស្រី​ជា​ច្រើន ព្រោះ​ឧស្សាហ៍​ឮ​វា​និយាយ​ទូរស័ព្ទ ណាត់​គ្នា​ទៅ​ណេះ​ទៅ​ណោះ​រាល់​តែ​អាទិត្យ។ រវាង​ពួក​យើង​ទាំង​បី​នាក់​អាឡាយ​វា​ជា​កូន​អ្នក​មាន ហើយ​ស្អាត​ជាង​គេ ចំណែក​ខ្ញុំ​និង​អារិទ្ធ ពុក​ម៉ែ​មិន​សូវ​ធូរ​ធារ​ប៉ុន្មាន​ទេ។

«ម៉ែអញលក់ដូរ​មិនសូវដាច់ដូចពីមុនទេ! អញ​ត្រូវ​តែ​មាន​ការងារ​ធ្វើ​ដូច​អ្ហែង​ដែរ បាន​អញ​អាច​​ចប់​បរិញ្ញា​បាន។»

អារិទ្ធវាពឹងខ្ញុំឱ្យជួយណែនាំវាធ្វើការនៅកន្លែងខ្ញុំ។ អាមួយ​នេះ​រូប​មិនសូវ​បាន​ដូច​អាឡាយ​ទេ តែ​ពូកែ​សម្ដី ទាក់​ស្រី​មិន​ដឹង​បាន​ប៉ុន្មាន​នាក់​ទៅ​ហើយ​ តែ​វា​គ្រាន់​ទុក​ជា​ការ​លេង​សើច ឱ្យ​គេ​កោត​វា​ថា​មាន​មន្ត​ស្នេហ៍​ប៉ុណ្ណោះ វា​គ្មាន​ស្រលាញ់​​មួយ​ណា​ទេ ហើយ​មាន​តែ​ហែក​កេរ្តិ៍​ស្រី​ដែល​វា​ញ៉ែ​​បាន​​ប្រាប់​ពួក​យើង។ តាម​ពិត​ចរិត​អាមួយ​ហ្នឹង​ដូច​យ៉ាប់​តាំង​ពី​ដើម​ម្ល៉េះ តែ​ខ្ញុំ​បែរ​ជា​នៅ​តែ​រាប់​អាន​វា មិន​ដឹង​ថា​ជា​និស្ស័យ ឬ​ក៏​ជា​កម្មពៀរ​ទេ។

គិតទៅអារឿងខ្ញុំមានការងារធ្វើហ្នឹងដូចជាសំណាងដែរ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ស្គាល់​លោក​គ្រូ​នៅ​សាកល​វិទ្យាល័យ​ម្នាក់ ដែល​គាត់​ដឹង​ពី​សមត្ថភាព​ខ្ញុំ ក៏​ជួយ​ចូក​ចែវ​នាំ​ខ្ញុំ​ឱ្យ​មាន​ការងារ​ធ្វើ បាន​ប្រាក់​ខែ​តិច​តួច ជួយ​សម្រាល​ម៉ែ​នៅ​ផ្ទះ។ តាម​ពិត​ខ្ញុំ​រៀន​ពូកែ​ណាស់​ដែរ គឺ​រៀន​ផ្នែក​អក្សរសាស្រ្ត ហើយ​ឆាប់​យល់​ខាង​​​ប្រើ​ពាក្យ​ពេចន៍​ឃ្លោង​ឃ្លា ឯ​អាការ​​តែង​រឿង​តែង​កំណាព្យ​ក៏​យក​ជា​ការ​បាន អ៊ីចឹង​ហើយ​ទើប​លោកគ្រូ​​នោះ​​គាត់​នាំ​ខ្ញុំ​ទៅ​ធ្វើ​ជំនួយ​ការ​គាត់​នៅ​ទស្សនាវដ្ដី។ លោកគ្រូ​ហ្នឹង​ជា​និពន្ធ​នាយក​រង​ប្រចាំ​ក្រុមហ៊ុន​​​ទស្សនា​វដ្ដី​ ហើយ​​គាត់​ពូកែ​ខាង​ប្រើ​ពាក្យ​ពេចន៍​យល់​ចិត្ត​​ណាស់ មើល​ទៅ​គឺ​គាត់​អាណិត​ស្រលាញ់​ខ្ញុំ​​អស់​ពី​ពោះ​ពុង ហើយ​ក៏​ជា​ហេតុ​ដែល​ខ្ញុំ​គោរព​ស្រលាញ់​​គាត់ ទុក​គាត់​ដូចជា​ឪពុក​ម្នាក់ គាត់​ប្រើ​អី​​ក៏​ខំ​ធ្វើ​​អស់​​ពី​សមត្ថភាព។ អន់​ចិត្ត​មួយ​ដែរ​ គឺ​គាត់​ចូល​ចិត្ត​យក​គុណ​សម្បត្តិ​ខ្ញុំ​​ប្រើ​ជា​​របស់​គាត់ ទាំង​ទុក​ខ្ញុំ​ថា​​ជា​​មនុស្ស​ល្ងង់​​មិន​ចេះ​អន់​ចិត្ត។

ជារឿងសប្បាយចិត្តមួយដែរ ដែល​ខ្ញុំ​មាន​ឱកាស​ជួយ​ឱ្យ​អារិទ្ធ​មាន​ការងារ​ធ្វើ ផ្នែក​ទីផ្សារ​ប្រចាំ​ទស្សនាវដ្ដី ហើយ​ពេល​វា​ចូល​ទៅ​ធ្វើការ​ក៏​មិន​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​បាក់​មុខ​ដែរ ព្រោះ​វា​ឆ្លាត​អាច​រក​ពាណិជ្ជកម្ម​ល្អៗ​ឱ្យ​ក្រុមហ៊ុន​ ហើយ​បាន​មាត់​បាន​ក​ផង មេៗ​សុទ្ធ​តែ​ស្រលាញ់​វា ពិសេស​គឺ​លោកគ្រូ​ខ្ញុំ​តែ​ម្ដង គឺ​ត្រូវ​ដង​ត្រូវ​ផ្លែ​ជាមួយ​វា​សម្បើម​ណាស់។

អាឡាយ មិនសូវស្រលាញ់អារិទ្ធ ប៉ុន្មានទេ ព្រោះ​វា​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា អាហ្នឹង​ខ្សែ​លើ​គេ​ពេក។ វា​បាន​នាំ​ខ្ញុំ​ឱ្យ​ស្គាល់​មិត្ត​ភក្តិ​របស់​​វា តែ​វា​មិន​ខ្វល់​ឱ្យ​អារិទ្ធ​ ស្គាល់​ទេ។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ស្គាល់​និសិ្សត​ស្រី​ពីរ​នាក់ តាម​រយៈ​អាឡាយ ដែល​មើល​ទៅ​ពួក​នាង​ស្អាតៗ សុទ្ធ​សឹង​ជា​អ្នក​រៀន​ពូកែ។ នារី​ពីរ​នាក់​ហ្នឹង​គឺ​ស្និទ្ធ​ស្នាល​នឹង​អាឡាយ ណាស់ តែ​ដូច​ត្រឹម​តែ​មិត្តភាព​ប៉ុណ្ណោះ ហើយ​ក្រោយ​មក​ខ្ញុំ​ក៏​ដូចជា​ស្និទ្ធ​ស្នាល​នឹង​ពីរ​នាក់​នោះ​ដែរ ព្រោះ​ពួក​នាង​ចិត្ត​ល្អ​គួរ​សម ពេល​ទៅ​ញ៉ាំ​អី​ជុំ​គ្នា មិន​ត្រឹម​​តែ​មិន​​ឱ្យ​ពួក​ខ្ញុំ​ប៉ាវ​ទេ ពេល​ខ្លះ​ខ្ញុំ​អត់​លុយ​អី​ហ្នឹង គេ​ចេញ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ទៀត។ អ៊ីចឹង​ខ្ញុំ​ក៏​ទទួល​អារម្មណ៍​ថា ខ្លួន​ឯង​​មាន​មិត្ត​ភក្តិ​ពីរ​នាក់​ទៀត​ហើយ។

ពេលនោះនៅកន្លែងធ្វើការខ្ញុំរាងស្មុគស្មាញបន្តិច ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​តែង​មាន​អារម្មណ៍​ល្អ​ពេល​បាន​ជជែក​ជាមួយ​មិត្ត​ថ្មី​ទាំង​ពីរ ហើយ​ថ្ងៃ​ខ្លះ​ខ្ញុំ​ក៏​ទៅ​ជួប​ពួក​នាង​ ដោយ​គ្មាន​អាឡាយ​ទៀត។ ម្នាក់​ដែល​ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​និយាយ​លេង​ជាមួយ​នោះ​ឈ្មោះ​ សក្ខណា ព្រោះ​ជា​មនុស្ស​ពេញ​ដោយ​ការ​គិត​ពិចារណា និង​និយាយ​ច្រើន រីឯ​ម្នាក់​ទៀត​មិន​សូវ​ប៉ុន្មាន​ទេ ព្រោះ​នាង​មិន​សូវ​បាន​មាត់​​បាន​ក ពេល​ជួប​គ្នា​ម្តងៗ​​នាង​និយាយ​​តិច​​ជាង​គេ តែ​មើល​ទៅ​ដូច​គិត​ច្រើន​ជាង​គេ។

ល្ងាចនោះខ្ញុំណាត់ជួបសក្ខណា តែពីរនាក់ ហើយ​និយាយ​រឿង​ក្នុង​ចិត្ត​ប្រាប់​គ្នា​ទៅវិញ​​ទៅ​មក។

នាងពោលថា «ខ្ញុំចូលចិត្តប្រើពាក្យ “ហេតុអ្វី” ណាស់។ មិន​ដឹង​ហេតុអី​ដែរ គឺ​ពេល​ខ្លះ​ខ្ញុំ​ប្រើ​ពាក្យ​នេះ​​ដោយ​អត់​មូល​ហេតុ ហើយ​ក៏​មក​ពី… មិន​យល់​ចិត្ត​មនុស្ស​នៅ​ជុំវិញ​ខ្លួន… ហេតុ​អី​ហ្ន៎?»

ខ្ញុំតបទៅនាងវិញថា «ថ្ងៃខ្លះគេញញឹមដាក់យើង ថ្ងៃ​ខ្លះ​គេ​ធ្វើ​មុខ​ក្រញ៉ូវ​ដាក់​យើង ដែល​យើង​មិន​អាច​ដឹង​ថា​ ដោយ​សារ​ហេតុអ្វី​នោះ​ទេ។»

«មនុស្សទាំងអស់ដូចឆ្កួតអ៊ីចឹង! បើយកចិត្តទុកដាក់គិតពីពួកគេ យើង​ប្រហែល​ជា​អាច​ឆ្កួត​ដែរ។»

ខ្ញុំក៏សើច «មែនហើយ! មនុស្សសុទ្ធតែឆ្កួតមែនហ្នឹង! ខ្ញុំ​ចូល​ធ្វើការ​នៅ​កន្លែង​ហ្នឹង​យូរ​ហើយ នៅ​តែ​មិន​ទាន់​ចូល​គេ​ចុះ…»

«ប្រហែលមកពីយើងជាមនុស្សជាតែឯងហើយ!»

«មិនដឹងយ៉ាងម៉េចដែរ កាលខ្ញុំចូលធ្វើការដំបូង នាយក​ទស្សនាវដ្ដី​នោះ​ដូច​ជា​មាន​អារម្មណ៍​ល្អ​នឹង​ខ្ញុំ​ដែរ តែ​យូរ​ទៅ​ដើរ​ជល់​គ្នា​ក៏​គាត់​មិន​ខ្ចី​មើល​មុខ​ខ្ញុំ ហើយ​បុគ្គលិក​ផ្សេងៗ​ក៏​អ៊ីចឹង​ដែរ ដូច​ធ្វើ​តាម​គ្នា​យ៉ាងម៉េច​ទេ ស្គាល់​គ្នា​កាន់​តែ​យូរ កាន់​តែ​គ្មាន​រឿង​និយាយ​គ្នា។ រាល់​ថ្ងៃ​ខ្ញុំ​ខំ​ធ្វើ​ការ​តែ​ម្នាក់​ឯង តាម​ពិត​មិន​បន់​ឱ្យ​គ្រប់​គ្នា​ស្រលាញ់​ទេ តែ​សូម​ត្រឹម​ការ​ប្រាស្រ័យ​ទាក់​ទង​ការងារ​ធម្មតា​ក៏​យ៉ាប់​ដែរ។ ខឹង​បំផុត​គឺ​ពេល​យើង​និយាយ​ជាមួយ​គេ គេ​ធ្វើ​មិន​ចង់​ស្ដាប់​យើង។»

នាងដកដង្ហើមធំ «ចុះលោកគ្រូរបស់ភក្ដីឯងយ៉ាងម៉េចដែរ? ក្រែង​ធ្លាប់​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា គាត់​ស្រលាញ់​ភក្ដី​ឯង​ដូច​កូន​អ្ហេះ?»

ខ្ញុំស្រាប់តែចង់សើច ហើយឆ្លើយទៅនាងថា «មនុស្ស​ចូលចិត្ត​ប្រើ​ប្រាស់​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក។ ខ្ញុំ​ហាក់​ដូច​ជា​ភ្លឺ​ភ្នែក​ថា លោក​គ្រូ​ខ្ញុំ​ហ្នឹង​គ្រាន់​តែ​បោក​ខ្ញុំ​ប្រើ​ប៉ុណ្ណោះ។ តែ​ខ្ញុំ​ក៏​ព្រម​ឱ្យ​គាត់​បោក​ប្រើ​​ដែរ​ គ្រាន់​តែ​មាន​អារម្មណ៍​ធុញ​នឹង​ធ្វើ​ល្ងង់​បន្តិច។»

ខ្ញុំប្រាប់នាងតែប៉ុណ្ណេះ មិន​ហ៊ាន​ប្រាប់​រឿង​ខ្មាស​គេ​មួយ​ទៀត គឺ​សូម្បី​តែ​ប្រាក់​ខែ​ខ្ញុំ​រាល់​ខែ ក៏​ខ្ញុំ​​​បើក​ពី​លោក​គ្រូ​ខ្ញុំ​ដែរ​។​ និយាយ​ទៅ​ការងារ​របស់​ខ្ញុំ​ទាំង​មូល​គឺ​ត្រូវ​ឆ្លង​កាត់​គាត់​ទាំង​អស់ គ្រាន់​តែ​អត់​​ដឹង​ថា​គាត់​ស៊ី​លើ​ក្បាល​ខ្ញុំ​ប៉ុន្មាន​​ប៉ុណ្ណោះ។ ថា​ទៅ​បើ​កុំ​តែ​បាន​គាត់ ខ្ញុំ​ក៏​គ្មាន​ការងារ​ធ្វើ​ដែរ ហេតុនេះ​ក៏​សុខចិត្ត​សង​គុណ​គាត់​ចុះ តែ​ក៏​មក​ពី​ខ្ញុំ​ជា​​មនុស្ស​ល្ងង់ ខ្ជិល​មាន​រឿង​ជាមួយ​មនុស្ស​ឆ្លាត​ដែរ។

ប្រឈមមុខនឹងអារម្មណ៍អ្នកដទៃយ៉ាប់ខ្លាំងណាស់។ រស់​មួយ​ថ្ងៃ​ដូច​តម្រូវ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ដោះ​ស្រាយ​បញ្ហា​មួយ​អ៊ីចឹង។ ទៅ​ធ្វើ​ការ​រាល់​ថ្ងៃ​គឺ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ការ​មែន ហើយ​មិន​ខ្វល់​ទៅ​ជ្រៀក​ជ្រែក​ការងារ​អ្នកណា​ទេ តែ​គេ​វិញ​ធ្វើ​ដូច​ជា​ទើស​ភ្នែក​នឹង​ខ្ញុំ​ណាស់​អ៊ីចឹង។ រឿង​ដែល​ខ្ញុំ​ស្មុគ​ស្មាញ​គឺ​វា​មាន​ចាប់​ពី​រឿង​ប៉ុន​​ល្អង​ធូលី​ឡើង​ទៅ ហើយ​ជឿ​ខ្ញុំ​ទៅ មនុស្ស​ដែល​យល់​ពី​អារម្មណ៍​អ្នក​ដទៃ​នេះ គឺ​ត្រូវ​អ្នក​ដទៃ​ធ្វើ​បាប​​វិញ​ដោយ​គេ​មិន​ខ្វល់​នឹង​យល់​ពី​អារម្មណ៍​យើង​ឡើយ។

ថ្ងៃខ្លះខ្ញុំឆ្ងល់ខ្លាំងណាស់ ថា​ខ្ញុំ​ធ្វើ​អី​ពួក​គេ បាន​ជា​ម្នាក់ៗ​​នាំ​​គ្នា​ធ្វើ​មុខ​ងាប់​ដាក់​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា​ធ្វើ​ម៉េច​ទើប​ផ្គាប់​ចិត្ត​ពួក​ហ្នឹង​បាន​ទេ ហើយ​ឆ្ងល់​ថា​អារម្មណ៍​របស់​ពួក​គេ តើ​មាន​​អ្នកណា​បញ្ជា​មែន​ទេ?​ គិត​ទៅ​តាំង​​ពី​ខ្ញុំ​ចាប់​ផ្ដើម​មាន​ការងារ​ធ្វើ ខ្ញុំ​ក៏​មាន​រឿង​ដែល​ត្រូវ​គិត​ច្រើន ហើយ​ធ្វើ​ឱ្យ​រវល់​ដល់​គ្មាន​​ពេល​មើល​មេរៀន​នៅ​សាលា រួច​ការ​សិក្សា​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​ធ្លាក់​ចុះ ដល់​ថ្នាក់​ពេល​ខ្លះ​​ធុញ​ថប់​អស់​អារម្មណ៍​​រៀន​រលីង​ពី​ខ្លួន។

និយាយពីអាមួយប្រធានផ្នែករចនាទំព័រនៅទស្សនាវដ្ដីនោះ កាល​ខ្ញុំ​ចូល​ធ្វើ​ការ​ដំបូង​ វា​ធ្វើ​ដូច​ជា​ចូលចិត្ត​ខ្ញុំ​សម្បើម​ណាស់ ជួប​គ្នា​ពេល​ណា​ក៏​ញញឹម​ដាក់​ខ្ញុំ​ដែរ ហើយ​ខ្ញុំ​​ក៏​ខំ​កត់​សម្គាល់​ថា ម្នាក់​ហ្នឹង​មាន​ឫកពា​គួរ​ឱ្យ​គោរព​ជាង​គេ អាច​រាប់​អាន​គ្នា​បាន។ ប៉ុន្តែ​លោក​គ្រូ​ខ្ញុំ​វិញ​​គាត់​មិន​សូវ​ចូល​ចិត្ត​​ម្នាក់​ហ្នឹង​ទេ ថា​ម្នាក់​ហ្នឹង​គ្មាន​ចេះ​ស្អី អាង​លើ​ជាប់​សាច់​ឈាម​ជាមួយ​មេ​ធំ ទើប​បាន​ធ្វើ​ប្រធាន​គេ ហើយ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ប្រយ័ត្ន​ប្រយែង​ជាមួយ​ម្នាក់​ហ្នឹង​ផង។ តែ​ខ្ញុំ​មិន​ទាន់​ទាំង​បាន​ប្រយ័ត្ន​ប្រយែង​អី​ជាមួយ​គេ​ផង ស្រាប់​តែ​​មើល​ទៅ​គេ​ដូច​ជា​ប្រយ័ត្ន​ជាមួយ​ខ្ញុំ​វិញ ហើយ​ត្រឡប់​ជា​ប្ដូរ​ចរិត​ឡប់​ដាក់​ខ្ញុំ គឺ​ធ្វើ​ដូច​អត់​ធ្លាប់​ស្គាល់​​ខ្ញុំ​សោះ ទាំង​ដែល​មនុស្ស​ធ្លាប់​និយាយ​ត្រូវ​រូវ​គ្នា​សឹង​អី​ហ្នឹង​ណា៎។​ ចម្លែក​ជាង​ហ្នឹង​ទៅ​ទៀត គឺ​ម្នាក់​​ហ្នឹង​បែរ​ជា​ឧស្សាហ៍​និយាយ​ខ្សឹប​ខ្សៀវ​ជាមួយ​លោកគ្រូ​ខ្ញុំ ហើយ​ទៅ​ជា​ត្រូវ​គ្នា​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​​គិត​​លែង​យល់។ មិន​ដឹង​លោក​គ្រូ​ខ្ញុំ​និយាយ​ស្អី​ខ្លះ​ជាមួយ​ម្នាក់​ហ្នឹង​ទេ ប៉ុន្តែ​ពេល​នៅ​តែ​ពីរ​នាក់​​នឹង​ខ្ញុំ​​ គឺ​គាត់​​និយាយ​ដើម​ម្នាក់​ហ្នឹង​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ហូរ​ហែ។ និយាយ​ទៅ​គឺ​គាត់​ចូល​ចិត្ត​និយាយ​អាក្រក់​ពី​គេ​តែ​ម្ដង​ អ្នកណា​ក៏​មិន​លើក​លែង​ដែរ ពិសេស​គឺ​និយាយ​ដើម​ប្រធាន​ក្រុមហ៊ុន ទាល់​តែ​ម្ដងៗ​​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា ប្រធាន​ក្រុមហ៊ុន​នឹង​ដេញ​ខ្ញុំ​ចោល​ឆាប់ៗ​មិន​ខាន។ ​និយាយ​ពី​រឿង​ហ្នឹង​ក៏​ចូល​ដល់​និយាយ​ដើម​គេ​​ដែរ តែ​បើ​វា​អ៊ីចឹង​មែន គឺ​ជំពូក​មនុស្ស​ខាង​ប្រព័ន្ធ​ផ្សព្វ​ផ្សាយ​នេះ ពូកែ​និយាយ​ដើម​គេ​ជាប់​ថ្នាក់​ហើយ មិន​មែន​ចាំ​តែ​ស្រី​ទើប​ចេះ​អេច​អូច​ទេ ប្រុសៗ​សោះ​ហ្នឹង​ណា៎ ក៏​ចំណាប់​ដែរ។

ឆ្ងល់មួយទៀត បុគ្គលិក​គ្រប់​គ្នា​ហ្នឹង​ពូកែ​ទម្លាក់​កំហុស​ដាក់​គ្នា​ណាស់ អត់​ព្រម​មាន​ទំនួល​ខុស​ត្រូវ​​អី​ទេ។ ម្ដង​នោះ​​ការ​ងារ​យឺត និពន្ធ​នាយក​​ទម្លាក់​ដាក់​និពន្ធ​នាយក​រង ដល់​និពន្ធ​នាយក​​រង​ហ្នឹង​ក៏​ទម្លាក់​ឱ្យ​ខ្ញុំ​រង​បន្ត​ធ្វើ​ហី ហើយ​និយាយ​ទាំង​អត់​មើល​មុខ​ខ្ញុំ​ទៀត​ណា៎! 😦 គឺ​រង​ថ្ម​បាក់​ពី​គេ​ហ្នឹង​ហើយ វា​ពិបាក​ទ្រាំ​ណាស់។ គុណ​សម្បត្តិ​យើង​គេ​យក​ទាំង​អស់ ដល់​គុណ​វិបត្តិ​​គេ​ផ្ទេរ​មក​ឱ្យ​យើង​ទទួល។ ប្រាក់​ខែ​តិច​ជាង​គេ​ដាច់ តែ​ភារកិច្ច​វិញ​ឱ្យ​គេ​ប្រើ​ប្រាស់​បាន​តាម​ចិត្ត ដូច​ឯង​មិន​មែន​មនុស្ស។ ម៉ែ​អើយ! នឹក​ឃើញ​ដល់​រឿង​នេះ​​ចង់​ឈប់​ធ្វើការ តែ​អាណិត​ម៉ែ​នៅ​ស្រុក បើ​មិន​អ៊ីចឹង​ទេ អ្ហែង​ពូកែ​ធ្វើ​បាប​អញ​អ្ហេះ ចាំ​មើល​អញ​ឈប់​ធ្វើ​ការ​មើល៍ អ្ហែង​បាន​អាណា​ធ្វើ​បាប​ទៀត? មិន​ចង់​និយាយ​ទេ តែ​ឃ្លា​​ហ្នឹង​ត្រូវ​មែន ធ្វើ​បាប​ល្មមៗ​ចេះ​តែ​ខំ​ត្រដរ តែ​បើ​ធ្វើ​បាប​ដល់​ក ឱ្យ​ក្ដ​ដើរ​ចេញ​បាត់​ឥឡូវ។

ម្ដងនោះគឺវេនអារិទ្ធវាធ្វើបាបខ្ញុំ ធ្វើបាប​ឱ្យ​ខ្ញុំ​និយាយ​លែង​ចេញ ហើយ​មិន​ដឹង​សង​សឹក​អី​វា​កើត។

«ជួយអញម្តងទៅណា! អញ​គ្រាន់​តែ​ខ្ចី​លុយ​ក្រុមហ៊ុន​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ​ទេ ថា​យូរ​បំផុត​ប្រាំ​ថ្ងៃ​ចុះ។ អ្ហែង​គិត​មើល៍ ធ្វើការ​ឱ្យ​គេ​ថ្ងៃ​ណា​បាន​មាន​លុយ​ចិញ្ចឹម​ម៉ែ​ឪ​វិញ? ទាន់​មាន​ឱកាស​រក​ស៊ី អញ​មិន​អាច​បោះ​បង់​វា​បាន​ទេ។ យើង​មិន​អាច​ធ្វើ​ខ្ញុំ​គេ​មួយ​ជីវិត​ទេ​ណា៎ អ្ហែង​ត្រូវ​ដឹង។ បើ​អញ​រក​ស៊ី​បាន​សម្រេច អញ​ក៏​មិន​ភ្លេច​អ្ហែង​ដែរ។ អ្ហែង​ជួយ​អញ​ឱ្យ​បាន​ការងារ​នេះ​ធ្វើ អញ​មិន​ទាន់​បាត់​អរគុណ​អ្ហែង​នៅ​ឡើយ​ទេ ហើយ​បើ​អ្ហែង​ព្រម​ជួយ​អញ​រឿង​មួយ​នេះ​ទៀត ថ្ងៃ​ក្រោយ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​អញ អញ​ចែក​​ឱ្យ​អ្ហែង​ពាក់​កណ្ដាល។ អញ​ហ៊ាន​និយាយ គឺ​អញ​ហ៊ាន​ធ្វើ!»

«កុំឡូយពេក! អញដូចមិនទាន់យល់​ថា​អ្ហែង​ចង់​ធ្វើ​អី​ប្រាកដ​​ផង។»

ខ្ញុំមិនយល់ថាវាចង់រកស៊ីយ៉ាងម៉េចទេ ត្រូវ​ការ​ដើម​តែ​ប្រាំ​ពាន់​ដុល្លារ ក្លាយ​ជា​ម្ចាស់​ភាគ​ហ៊ុន​នៃ​ផ្សារ​ទំនើប​មួយ។ វា​ព្យាយាម​ពន្យល់​ខ្ញុំ​ណាស់ តែ​ស្ដាប់​ទៅ​ដូច​វា​ស្រួល​ពេក ហើយ​បើ​ស្រួល​ម្លឹងៗ ម៉េច​ក៏​គ្រប់​គ្នា​មិន​ក្លាយ​ជា​អ្នក​មាន​អស់​ហើយ។

«អញខ្លាចតែចាញ់បោកគេទេអ្ហា៎!» ខ្ញុំ​នៅតែ​និយាយ​ឱ្យ​វា​គិត​ឱ្យ​ច្បាស់។

«ធ្វើមនុស្សត្រូវហ៊ានសម្រេចចិត្តណា៎! វា​គ្មាន​ពេល​វេលា​យូរ​ឱ្យ​យើង​សម្រេច​ចិត្ត​ទេ។ មនុស្ស​មិន​ក្លាយ​ជា​អ្នក​មាន​ទាំង​អស់​នោះ គឺ​មក​ពី​សម្រេច​ចិត្ត​មិន​ទាន់​គេ។»

«ឥឡូវអ្ហែងចង់ឱ្យអញជួយយ៉ាងម៉េច?»

«អញនិយាយរឿងនេះជាមួយ​លោកគ្រូ​រួច​ហើយ។ គាត់​នឹង​និយាយ​ជាមួយ​ខាង​រោង​ពុម្ព​​ពន្យា​ពេល​​ប្រគល់​លុយ​ប្រាំ​ថ្ងៃ។ ហើយ​គាត់​នឹង​ប្រគល់​ភារកិច្ច​ឱ្យ​អ្ហែង​យក​លុយ​ទៅ​ឱ្យ​រោង​ពុម្ព។ ពេល​នោះ​​​ប្រាក់​គឺ​នៅ​ក្នុង​ដៃ​របស់​យើង​ហើយ។»

«ចុះប្រាំថ្ងៃក្រោយ?»

ប្រាំថ្ងៃក្រោយ អាងាប់រិទ្ធរត់ចោល​ការងារ​បាត់! ទោះ​ខ្ញុំ​ចង់​ស្បថ​ឈប់​ជឿ​មនុស្ស​ក៏​ហួស​ពេល​អស់​ដែរ។ គិត​ទៅ​មក​ពី​ខ្ញុំ​ហ្នឹង យល់​ថា​វា​មិន​ទំនង​ដែរ តែ​ចិត្ត​មិន​ដាច់ វា​ខំ​ពឹង​ហើយ​ មិន​ដឹង​ប្រកែក​ម៉េច ទាល់​តែ​ជាប់​ទោស​ដោយសារ​​​វា​អ៊ីចឹង​ទៅ។ តាម​ពិត​អារឿង​រក​ស៊ី​នោះ គឺ​អារិទ្ធ ​វា​គិត​មែន​ទែន ហើយ​សូម្បី​តែ​លោក​គ្រូ​នាយករង​​ខ្ញុំ​​ដែល​តាំង​ខ្លួន​ជា​អ្នក​ឆ្លាត​នោះ ក៏​​ជឿ​ចង់​ប្រថុយ​ជាមួយ​វា​ដែរ តែ​អាខ្មោច​នោះ​វា​ឆ្លាត​ជាង ព្រោះ​ក្រោយ​​ពី​​វា​បាន​​ដឹង​ថា​ជា​ជំនួញ​បោក​ប្រាស វា​ក៏​ប្តូរ​ឈប់​រក​ស៊ី​ហ្នឹង តែ​វា​មិន​យក​លុយ​មក​ឱ្យ​ខ្ញុំ​វិញ​ទេ បែ​ជា​រត់​​ចោល​​ស្រុក​​ទៅ​​ណា​បាត់។

មនុស្សក្នុងក្រុមហ៊ុនមួយទាំងមូលគ្មានអាណា​មើល​មុខ​ខ្ញុំ​ទេ… អេ!​ មើល​ដែរ​ តែ​មើល​របៀប​ដៀង​​កន្ទុយ​ភ្នែក​​លួច​និយាយ​​ដើម។ ពេល​​នោះ​​វ័ណ្ឌ​ក​​ខ្ញុំ​មែន​​ទែន​ ព្រោះ​​​គេ​ថែម​ទាំង​ចង់​ប្ដឹង​ខ្ញុំ​ទៀត រីឯ​លោកគ្រូ​ខ្ញុំ​​ធ្វើ​ដូច​គាត់​អត់​ដឹង​អី​ទាំងអស់ ហើយ​និយាយ​ដូច​ចង់​ជួយ​ខ្ញុំ​ណាស់ គឺ​បញ្ចេះ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​រត់​ចោល​ស្រុក។ ពិត​ទៅ​គាត់​ភ័យ​ខ្លាំង​ខ្លាច​ខ្ញុំ​និយាយ​ការ​ពិត​រាល​ដាល​ដល់​ខ្លួន​គាត់ តែ​ខ្ញុំ​អា​រឿង​ឆ្លើយ​ដាក់​គេ​យក​រួច​​ខ្លួន​ហ្នឹង​ដូច​អត់​ចេះ​សោះ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​ទទួល​ស្គាល់​ថា​ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​ខុស​ដែរ ហើយ​ខ្ញុំ​ខុស​មែន ព្រោះ​ល្ងង់​​ពេក។

«ខ្ញុំនឹងសងប្រាក់នេះវិញ!»

ខ្ញុំអះអាងប្រាប់ប្រធានក្រុមហ៊ុន និង​មនុស្ស​គ្រប់​គ្នា ទាំង​មិន​ដឹង​ថា​​នឹង​ទៅ​រក​ប្រាក់​បាន​​មក​ពី​ណា​ឡើយ។ កន្លែង​ហ្នឹង​ខ្ញុំ​នៅ​តែ​អរគុណ​លោកគ្រូ​ខ្ញុំ​ដែរ ព្រោះ​គាត់​ជួយ​និយាយ​គេ​ថា គាត់​អាច​ធានា​ឱ្យ​ខ្ញុំ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ជា​និស្សិត​អាហា​រូបករណ៍​ត្រឹមត្រូវ និង​មាន​សារជាតិ​ស្មោះ​ត្រង់ ប្រាកដ​ជា​មិន​បោក​ប្រាស​ទេ រួច​គាត់​ថែម​ទាំង​និយាយ​ថា​ប្រាក់​នោះ​គឺ​អារិទ្ធ​ ជា​អ្នក​លួច​តែ​ម្នាក់​ឯង​ទេ។ ប៉ុន្តែ​​ពេល​​នោះ​ខ្ញុំ​ក៏​ដឹង​ថា កន្លង​មក​លោក​គ្រូ​គាត់​ពិសា​ប្រាក់​ខែ​ខ្ញុំ​អស់​ប៉ុន្មាន គឺ​គាត់​យក​ពី​ខ្ញុំ​អស់​​ជាង​ហុក​សិប​​ភាគ​រយ។ ខ្ញុំ​ដឹង​ព្រោះ​ប្រធាន​ក្រុមហ៊ុន​បាន​ទូទាត់​ប្រាក់​ខែ​ខ្ញុំ​និង​ចំនួន​ប្រាក់​ដែល​ខ្ញុំ​​ជំពាក់​ក្រុមហ៊ុន ថា​​ខ្ញុំ​ត្រូវ​​ធ្វើ​ការ​ដោយ​គ្មាន​ប្រាក់​ខែ​រយៈ​ពេល​ប៉ុន្មាន​ទើប​រួច ទើប​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា​រាល់ថ្ងៃ​នេះ​ក្រុមហ៊ុន​​ឱ្យ​ប្រាក់​​ខែ​ខ្ញុំ​​ប៉ុន្មាន។

យប់នោះពិបាកចិត្តពេក ដោះ​ស្រាយ​មិន​ចេញ​ខ្ញុំ​មាន​តែ​ដេក​យំ…

ស្លេះ​ប៉ុណ្ណឹង​សិន ឱ្យ​បង​ប្អូន​មិត្ត​អ្នក​អាន​​សម្រាក​ខួរក្បាល​បន្តិច! តែ​ប្រហែល​ជា​មាន​អ្នក​ឆ្ងល់​ថា រឿង​ហ្កេយ៍​ខ្មោច​កាច់​អី​អ៊ីចឹង? 😆 ចុះ​នរណា​ថា រឿង​ហ្កេយ៍​ត្រូវ​និយាយ​តែ​ពី​ស្នេហា​នោះ?

វគ្គ​បន្ត​នឹង​ដាក់​ជូន​នៅ​​ខាង​ក្រោម​នេះ ប្រហែល​ជា…ថ្ងៃ​សុក្រ!

&&&&&&&&&&&&&&

អារិទ្ធ​ទៅ​បាត់​ហើយ រាល់​យប់​​ខ្ញុំ​ដេក​គ្រែ​ពីរ​នាក់​វា នឹក​ឃើញ​ដេក​គ្រែ​ជាមួយ​វា​ខ្ញុំ​ខឹង​ភ្លាម មិន​គួរ​ណា​វា​ហ៊ាន​ធ្វើបាប​ខ្ញុំ​​ដល់​​ថ្នាក់​​នេះ។ អាឡាយ​វា​ដេក​គ្រែ​មួយ​តែ​ម្នាក់​ឯង​ទេ ដល់​វា​ឃើញ​ខ្ញុំ​ដេក​យំ វា​ក៏​មក​ដេក​ក្បែរ​ខ្ញុំ។ វា​អង្អែល​ស្មាល​ខ្ញុំ​ឱ្យ​បាត់​យំ ហើយ​វា​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា ចាំ​វា​ជួយ​សង​គេ​ឱ្យ​ខ្ញុំ។

ខ្ញុំគ្រាន់តែស្ដាប់អាឡាយនិយាយចោល មិន​មាន​ប្រតិកម្ម​អី​តប​វា​ទេ តែ​ក៏​នឹក​អរគុណ​វា​​ដែល​ហ៊ាន​និយាយ​បែប​នេះ។ ដឹង​អី​ស្អែក​ឡើង​អាឡាយ​ហៅ​ខ្ញុំ​ទៅ​ធនាគារ​បើក​លុយ​ឱ្យ​ខ្ញុំ ហើយ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ឱ្យ​យក​លុយ​ទៅ​សង​គេ នឹង​​អាល​​ឈប់​ទៅ​ធ្វើការ​នៅ​ទី​នោះ​ទៀត។ ខ្ញុំ​​ពិត​​ជា​​គិត​មិន​ដល់​ថា​វា​ចិត្ត​បាន​ដាក់​ខ្ញុំ​ដល់​ថ្នាក់​ហ្នឹង​សោះ។ វា​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ឈប់​ធ្វើ​ការ​នៅ​កន្លែង​នោះ ក៏​ព្រោះ​តែ​វា​ធ្លាប់​ដឹង​​ពី​​ស្ថានភាព​​ខ្ញុំ​​វេទនា​កន្លង​មក តែ​ខ្ញុំ​នៅ​នឹក​ស្ដាយ​ប្រាក់​ខែ​​ដែល​រាល់​ដង​លោក​គ្រូ​ខ្ញុំ​ស៊ី​នោះ គិត​ថា​បើ​​ធ្វើ​​ទៀត​​មុខ​តែ​បាន​ប្រាក់​ខែ​ច្រើន​ជាង​មុន ណា​មួយ​បើ​មាន​ការ​ងារ​ធ្វើ​ទៅ ឆាប់​មាន​លុយ​សង​​អាឡាយ​​វិញ​ផង។ តែ​មើល​ទៅ​អាឡាយ វា​មិន​ខ្វល់​​នឹង​រឿង​សង​លុយ​នោះ​ទេ ថែម​ទាំង​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា មិន​ចង់​ឱ្យ​ខ្ញុំ​​នៅ​​ឱ្យ​មនុស្ស​អាក្រក់​ធ្វើ​បាប​ទៀត​ទេ ចាំ​វា​ជួយ​រក​ការ​ងារ​ថ្មី​ឱ្យ ព្រោះ​វា​ស្គាល់​គេ​ច្រើន។ តែ​យ៉ាងណា​​ខ្ញុំ​ក៏​មិន​ដឹង​ប្រឈម​មុខ​ធ្វើ​ការ​ជាមួយ​មនុស្ស​ឆ្កួត​ទាំង​អស់​នោះ​ទៀត​យ៉ាងណា​ដែរ គឺ​នៅ​តែ​មាន​ផ្លូវ​​ដើរ​​តែ​មួយ​ គឺ​ឈប់​ធ្វើ​ការ​និង​ឈប់​ទៅ​ឱ្យ​គេ​ឃើញ​មុខ។

«មិនបាច់គិតរឿងសងលុយហ្នឹងទេ! លុយ​ហ្នឹង​អញ​ឱ្យ​អ្ហែង!»

អាឡាយនិយាយអ៊ីចឹងហើយ​ក៏ដើរចេញទៅ។ ខ្ញុំ​ក្លាយ​​ជា​ញញឹម ព្រោះ​​ខ្ញុំ​មាន​មិត្ត​ដ៏​ល្អ​ម្នាក់ ហើយ​គិត​ថា​តើ​ខ្ញុំ​អាច​ធ្វើ​អ្វី ដើម្បី​សង​នូវ​ទឹក​ចិត្ត​របស់​វា​នេះ។

ខ្ញុំខានទាក់ទងទៅសក្ខណា ជាង​មួយ​អាទិត្យ ទើប​ខ្ញុំ​ទូរស័ព្ទ​ណាត់​នាង​​មក​និយាយ​រឿង​ឆ្កួតៗ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ជួប ក្នុង​រយៈពេល​ប៉ុន្មាន​ថ្ងៃ​នេះ។ ត្បិត​តែ​អត់​ការងារ​ធ្វើ តែ​ពេល​ឃើញ​នាង​មក​ ខ្ញុំ​សើច​ដាក់​នាង​ស្រស់​ខ្លាំង​ណាស់។ សក្ខណា​ដើរ​មក​ជួប​ខ្ញុំ​នៅ​សួន​ច្បារ​តែ​ម្នាក់​ឯង អត់​ឃើញ​ដៃ​គូ​របស់​នាង​ទេ ខ្ញុំ​និយាយ​អ៊ីចឹង​ព្រោះ​ពួក​គេ​កម្រ​បែក​គ្នា​ណាស់។

«មកតែម្នាក់ឯងទេ? ឯណាអេនធី?» ខ្ញុំ​សួរ​នាង។

សក្ខណាគ្រាន់តែញញឹម ហើយ​ដើរ​មក​អង្គុយ​ក្បែរ​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​ចាប់​អារម្មណ៍​ខ្លួន​ឯង​ថា ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ប្លែក​ជាមួយ​នាង​ណាស់ ឱ្យ​តែ​ពេល​នៅ​តែ​ពីរ​នាក់ ហើយ​ខ្ញុំ​ដូច​ជា​នឹក​នាង​ខ្លាំង​​ប្លែក។

«ស្គាល់មនុស្សម្នាក់ គឺបន្ថែមបញ្ហា​មួយ​ឱ្យ​ជីវិត​មែន​ទេ?» នាង​ចាប់​ផ្ដើមនិយាយ​មក​ខ្ញុំ។

«ចង់និយាយថា សក្ខណា​ស្គាល់​ខ្ញុំ ធ្វើ​ឱ្យ​សក្ខណា រវល់​មក​ជួប​ខ្ញុំ​មែន​ទេ?»

នាងអស់សំណើចនឹងសំណួរខ្ញុំ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​មិន​ទម្លាប់​និយាយ​ពាក្យ​សក​បែប​នេះ​ពី​មុន​មក​ដែរ ទើប​តែ​ជាមួយ​នាង​ប៉ុណ្ណោះ ហើយ​ពេល​នោះ​ខ្ញុំ​ភ្នក​គិត​ថា ខ្ញុំ​ប្រហែល​ជា​កំពុង​ស្រលាញ់​សក្ខណា ​ហើយ។

«ខ្ញុំឈប់ទាក់ទងជាមួយអេនធី ហើយ!»

ខ្ញុំបើកភ្នែកសម្លឹងមុខនាង ហើយ​សួរ​បញ្ជាក់​ចង់​ដឹង​ហេតុផល «ហេតុអី?»

«អេនធីជា lesbian!»

«ស្អីគេ lesbian?»

«គឺស្រីស្រលាញ់ស្រីដូចគ្នា។ កន្លង​មក​​នាង​គ្រាន់​តែ​បោក​ប្រាស់​មិត្ត​ភាព​ខ្ញុំ​ប៉ុណ្ណោះ។ នាង​ថា​នាង​ស្រលាញ់​ខ្ញុំ​យូរ​មក​ហើយ តែ​មិន​ហ៊ាន​ប្រាប់។ ពិបាក​រក​មិត្ត​ពិត​ប្រាកដ​ណាស់ ម្នាក់ៗ​គិត​តែ​រឿង​ស្នេហា… រាប់​អាន​គ្នា​ជា​មិត្ត មិន​ប្រាកដ​ជា​មិត្ត…»

សម្តីនាងប៉ះចិត្តរបស់ខ្ញុំផាច់ ធ្វើ​ម៉េច​ខ្ញុំ​អាច​ស្រលាញ់​នាង​បាន​ទៅ បើ​នាង​និយាយ​អ៊ីចឹង​ទៅ​ហើយ? ខ្ញុំ​គិត​ថា សក្ខណា​ជា​មនុស្ស​មាន​អារម្មណ៍​បរិសុទ្ធ​ណាស់។ នាង​រាប់​អាន​​មិត្ត​ទោះ​ប្រុស​ឬ​ស្រី​​ក៏​នាង​គិត​ត្រឹម​ជា​មិត្ត​ដូច​គ្នា។ បែប​នេះ​ប្រហែល​ជា​ខ្ញុំ​អាច​ធ្វើ​ត្រឹម​តែ​មិត្ត​របស់​នាង​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។

នាងនិយាយបន្តទៀតថា «ខ្ញុំ​​លែង​​ចង់​​ស្គាល់​​អ្នក​ណា​​ហើយ។ យើង​​មិន​​ដឹង​​ថា មិត្ត​ភក្តិ​រ​បស់​យើង​​គេ​​គិត​​​អ្វី​​ខ្លះ​​ជាមួយ​​យើង​​ទេ។»

ខ្ញុំនៅស្ងៀមមួយស្របក់ ទើប​និយាយ​ថា «តែ​ពេល​យើង​ជួប​ទុក្ខ​ក៏​មាន​មិត្ត​ជួយ​យើង​ដែរ។ ថ្មីៗ​នេះ​​មិត្ត​ខ្ញុំ​ម្នាក់​បាន​ធ្វើ​បាប​ខ្ញុំ តែ​មិត្ត​ខ្ញុំ​ម្នាក់​ទៀត​បាន​ជួយ​ខ្ញុំ។ ក្នុង​លោក​នេះ​នៅ​តែ​មាន​​មនុស្ស​ល្អ បើ​ទោះ​ជា​មាន​មនុស្ស​អាក្រក់​ច្រើន​ក៏​ដោយ។ មុន​នេះ​ខ្ញុំ​អស់​សង្ឃឹម​ខ្លាំង យល់​ថា​ខ្លួន​ឯង​ដូច​ជា​ធុង​សំរាម​អ៊ីចឹង ខំ​ធ្វើ​ល្អ​ដាក់​គេ​គ្រប់​គ្នា តែ​គ្មាន​អ្នកណា​គេ​អាណិត​ទេ គេ​គ្រាន់​តែ​ចង់​​ប្រើ​​ប្រាស់​ខ្ញុំ​ប៉ុណ្ណោះ។ ដូច​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ប្រាប់​អ៊ីចឹង មនុស្ស​ដែល​ខ្ញុំ​គោរព​ស្រលាញ់​ដូច​ឪពុក តែ​គាត់​មិន​ដឹង​ទុក​ខ្ញុំ​ដូច​ស្អី​ទេ…»

«ប្រហែលជាទុកដូចធុងសំរាមហើយ! មនុស្ស​ធុង​សំរាម

«ទោះ​ធ្វើជាធុងសំរាមក៏មានតម្លៃជាង​​មនុស្ស​ដែល​មិន​​ស្គាល់​​តម្លៃ​ធុង​សំរាម​ដែរ។ ខ្ញុំ​សុខ​ចិត្ត​ឱ្យ​​គេ​​ធ្វើ​បាប តែ​ខ្ញុំ​មិន​ធ្វើ​បាប​គេ​ទេ។

«ពិតមែនអ្ហ៊ៃ?»

សក្ខណានាងសើចដាក់ខ្ញុំ រួចក៏ប្រាប់ខ្ញុំថា «ហ្ន៎! មក​ដល់​ហើយ!»

អាឡាយដើរមកធ្វើមុខស្មើ ហើយ​រុញ​ខ្ញុំ​ខិត​ទៅ​ជិត​សក្ខណា ទើប​អង្គុយ​ចុះ។ គេ​សួរ​ពួក​ខ្ញុំ​ថា «អេនធី​ អត់​មក​ទេ​អ្ហេះ?»

សក្ខណាអត់ឆ្លើយថាម៉េចទេ ខ្ញុំ​ក៏​មិន​ដឹង​និយាយ​ធ្វើ​អី ធ្វើ​ឱ្យ​អាឡាយ វា​និយាយ​ដូច​ខឹង​ពួក​យើង «ម៉េច​ស្ងាត់​ឈឹង​អ៊ីចឹង? ខ្ញុំ​មក​រំខាន​ពីរ​នាក់​ហ្នឹង​ទេ​ដឹង ខ្ញុំ​ទៅ​វិញ។»

«វ៉ៃងាប់ឥឡូវហើយឡាយឯង!»

ខ្ញុំសើចនឹងពួកគេ ហើយ​ពួក​យើង​នៅ​ជជែក​គ្នា​ដល់​ម៉ោង​ប្រាំពីរ​យប់ ទើប​បែក​គ្នា។

ពេលចូលដេកអាឡាយវាមកដេកគ្រែជាមួយខ្ញុំទៀត។ វា​សួរ​ខ្ញុំ​ថា «ដឹង​ថា​​អេន​ធី​ជា lesbian ដែរ​ទេ?»

«ដឹងហើយ។ ចុះឯងដឹងមកពីណាដែរ?»

«សក្ខណាប្រាប់!»

វាដេកយកដៃគងថ្ងាស អត់ព្រមបិទភ្លើងទេ ហើយ​សួរ​ខ្ញុំ​ថា «អ្ហែង​គិត​យ៉ាង​ម៉េច​ដែរ​រឿង​នេះ?»

«ពិភពលោកក្រឡាប់ចាក់អស់ហើយដឹង បាន​ជា​ចេះ​តែ​កើត​រឿង​ឆ្កួតៗ​អ៊ីចឹង!»

វានៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ មិនដឹងគិតស្អីខ្លះទេ រួច​​ក៏​ឮ​និយាយ​តិចៗ «តាម​ពិត​រឿង​បែប​នេះ​កើត​ឡើង​​យូរ​ហើយ គ្រាន់​តែ​យើង​មិន​ដឹង។»

ពេលនោះពួកយើងដេកផ្ងាររៀងខ្លួន ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​ប្រះ​​បែរ​ខ្នង​ពី​វា​ដើម្បី​សំងំ​ដេក។ ខ្ញុំ​ដេក​រៀប​លក់​​ទៅ​ហើយ ក៏​ឮ​សំឡេង​សារ​ទីត​ទីត។ អាឡាយ​មើល​សារ​រួច ក៏​ដាក់​ដៃ​វា​លើ​ស្មា​ខ្ញុំ​និយាយ​ថា «មាន​រឿង​ខ្លះ​ទោះ​ចង់​ដឹង​ប៉ុណ្ណា​ តែ​មិន​អាច​សួរ…»

យប់នោះវាលេងសារជាមួយអ្នកណាមិនដឹងទេ! ខ្ញុំ​ក៏​ដេក​លក់​បាត់​ទៅ។

ដឹង​ថា​ ថ្ងៃ​ស្អែក​នឹង​មាន​រឿង​អី​កើត​ឡើង​ទេ? នរណា​ លេង SMS ជាមួយ​អាឡាយ? វគ្គ​ក្រោយ​ចប់​ហើយ ហើយ​គ្រប់​យ៉ាង​​​នឹង…

&&&&&&&&&&&&&&

ស្អែកឡើង អាឡាយទៅផ្សារទិញ​ម្ហូប​យក​មក​ធ្វើ​ច្រើន​ណាស់ ឯ​ខ្ញុំ​ដេក​ស្ទើរ​តែ​ដល់​ពេល​បាយ​ទើប​ក្រោក។ អារម្មណ៍​ខ្ញុំ​ស្មុគ​ស្មាញ​អត់​ដឹង​មក​ពី​រឿង​អី​ពិត​ប្រាកដ ដូច​ជា​​វិល​វល់​ច្រើន​រឿង​ពេក រហូត​មិន​ដឹង​គិត​អាណា ចោល​អាណា ក៏​មាន​តែ​ដេក​ខ្ជិល​ក្រោក។ ខ្ញុំ​ដើរ​ទៅ​​ងូត​​ទឹក ឃើញ​អាឡាយ​កំពុង​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ធ្វើ​ម្ហូប ដូចជា​ធ្វើ​សម្រាប់​ថ្ងៃ​ពិសេស​អី​មួយ។

ដល់ពេលបាយទើបខ្ញុំបាន​ដឹង។

«ថ្ងៃនេះគឺថ្ងៃខួបកំណើតអាយុ២៣ឆ្នាំ…​ អញ​យល់​ដឹង​ច្រើន​ពី​ជីវិត ក៏​ស្គាល់​ខ្លួន​ឯង​ច្បាស់​ដែរ​ ហើយ​ក៏​ត្រូវ​តែ​ក្លាហាន​ដែរ។»

ខ្ញុំក៏ងើបមុខសម្លឹងវា ហើយ​យក​ដៃ​ញី​សក់​ខ្លួន​ឯង​និយាយ​ថា «និយាយ​ប្លែកៗ​វ៉ី!»

អាឡាយដួសបាយឱ្យខ្ញុំ រួចនិយាយថា «ថ្ងៃ​នេះ​អញ​បាន​ឆ្លង​ថ្ងៃ​ខួប​កំណើត​ជាមួយ​អ្ហែង​ជា​លើក​ទី​មួយ​ហើយ។»

«អញអត់ចេះច្រៀងបទ Happy Birthday ទេ! ព្រោះ​មិន​ធ្លាប់​ធ្វើ​ខួប​កំណើត​ផង! តិច​​ឱ្យ​​អញ​ច្រៀង គឺ​ទៅ​មិន​រួច​ទេ!» ខ្ញុំ​និយាយ​ទាំង​សើច​ផង។

អាឡាយតបមកខ្ញុំវិញដោយសំឡេងស្ងប់ «តាម​ពិត​អញ​មិន​ដែល​ចង់​បាន​អី​ពី​អ្ហែង​ទេ រហូត​មក​ដល់​ពេល​នេះ​ក៏​ដោយ។»

ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ប្លែកណាស់ ហើយ​មិន​ដឹង​ត្រូវ​និយាយ​ស្អី​ជាមួយ​វា​ទេ ក៏​ដួស​ម្ហូប​ញ៉ាំ។ កាល​ណោះ​​វា​ដូច​ជា​ឈុត​នៅ​ក្នុង​កុន​អ៊ីចឹង ដែល​មាន​គ្រាប់​បាយ​ជាប់​មាត់​ខ្ញុំ អាឡាយ​ក៏​លូក​ដៃ​មក​បេះ​ចេញ​ឱ្យ​ខ្ញុំ ហើយ​សួរ​ខ្ញុំ​ទាំង​លួច​ញញឹម​ថា «ឆ្ងាញ់​អត់?»

«ឆ្ងាញ់!» ខ្ញុំឆ្លើយទាំងងក់ក្បាល ព្រោះ​ថា​ទៅ​អាមួយ​នេះ​ធ្វើ​ម្ហូប​ឆ្ងាញ់​តាំង​ពី​ដើម។

វាក៏និយាយប្រាប់ខ្ញុំថា «យប់មិញ​អញ​គិត​ច្រើន​ណាស់ គឺ​រឿង​អី​ក៏​ត្រូវ​តែ​មាន​ចុង​បញ្ចប់​​ដែរ។ ថ្ងៃ​នេះ​ខួប​កំណើត​អញ អញ​សុំ​អ្ហែង​មួយ​បាន​អត់… អាច​និយាយ​ពី​មនុស្ស​ដែល​អ្ហែង​ស្រលាញ់​​ជាង​​គេ​ ប្រាប់​បាន​ទេ?»

ខ្ញុំនៅទ្រឹងបន្តិច ទើបឆ្លើយ «អញ​ស្រលាញ់​ម៉ែ​អញ​ជាង​ប៉ា​អញ…»

«អញចង់ដឹងរឿងស្នេហា!»

ខ្ញុំមើលមុខវា រួច​ក៏​គិត​ថា​ត្រូវ​និយាយ​ពី​អារម្មណ៍​ពិត​របស់​ខ្ញុំ​ប្រាប់​វា «អ្ហែង​ក៏​ដឹង​ដែរ​ថា​អញ​មិន​ធ្លាប់​មាន​សង្សារ​ទេ។» វា​ឱន​មុខ​ចាំ​ស្ដាប់​ខ្ញុំ ហាក់​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា​ត្រូវតែ​និយាយ​ឱ្យ​វា​ដឹង​ក្នុង​ពេល​នេះ។ ខ្ញុំ​ក៏​​បន្ត «តែ​​មួយ​រយៈ​នេះ​អញ​ដូច​ជា​ចូល​ចិត្ត​សក្ខណា​ ណាស់។ អញ​គិត​ថា អញ​ប្រហែល​ជា​​ស្រលាញ់​​នាង​ហើយ។ តែ​មើល​ទៅ​នាង​រាប់​អាន​អញ​ត្រឹម​មិត្ត​ប៉ុណ្ណោះ។ អញ​ជា​មនុស្ស​ដឹង​​ថា​អ្វី​អាច​​ទៅ​រួច​ អ្វី​ទៅ​មិន​រួច ហេតុ​នេះ​វា​មិន​សំខាន់​ប៉ុន្មាន​ទេ​សម្រាប់​អញ អា​រឿង​មនោសញ្ចេតនា​ហ្នឹង​នោះ។ គ្មាន​ប្រយោជន៍​អី​ឱ្យ​អញ​ទៅ​សាង​ស្នេហា​គ្មាន​សង្ឃឹម​នោះ​ទេ។»

ខ្ញុំឈប់និយាយ ឯអាឡាយវា​អត់​ព្រម​ស៊ី​បាយ​ទេ ហើយ​នៅ​ស្ងៀម ទាល់​តែ​ធ្វើ​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ខ្លាច​អារម្មណ៍​វា។ បន្ទាប់​មក​ទើប​វា​មើល​មុខ​ខ្ញុំ និយាយ​ថា «ដឹង​ថា​យប់​មិញ​នរណា​ផ្ញើ SMS មក​អញ​ទេ?»

«អាណាដឹង?» ខ្ញុំឆ្លើយធ្វើព្រងើយ។

ស្រាប់តែវាប្រាប់ខ្ញុំថា «សក្ខណាស្រលាញ់អញ! យប់​មិញ​នាង​ផ្ញើ SMS ប្រាប់​អញ…»

ខ្ញុំមើលមុខវាវិញរបៀបមិនខ្វល់ មិន​អន់​ចិត្ត រួច​ខំ​និយាយ​បន្លប់​អារម្មណ៍ «ចុះ​អ្ហែង​ស្រលាញ់​នាង​អត់?»

«អញប្រាប់នាងហើយ អញ​អត់​ស្រលាញ់​នាង​ទេ!»

រឿងស្នេហាត្រឡប់ត្រឡិន សម្រាប់ខ្ញុំ ខ្ញុំ​យល់​ថា​ធម្មតា​ទៅ​ហើយ តែ​ខ្ញុំ​មិន​អស់​ចិត្ត​ត្រង់​ថា ខ្ញុំ​ស្រលាញ់​សក្ខណា​ តែ​មិន​ហ៊ាន​ប្រាប់​នាង ព្រោះ​ខ្លាច​នាង​គិត​ថា​ខ្ញុំ​គិត​តែ​រឿង​ស្នេហា បោក​ប្រាស់​មិត្តភាព​នាង ប៉ុន្តែ​ដល់​នាង​វិញ​បែរ​ជា​ហ៊ាន​ប្រាប់​ថា នាង​ស្រលាញ់​អាឡាយ​ទៅវិញ។

«ចុះនាងតបមកវិញថាម៉េច?»

អាឡាយអត់ឆ្លើយនឹងខ្ញុំទេ តែ​ភ្នែក​វា​សម្លឹង​ភ្នែក​ខ្ញុំ​ស្ទើរ​ហូរ​​ទឹក​ភ្នែក រួច​ក៏​ហូរ​ពាក្យ​ចេញ​ពី​មាត់​​វា​ថា «ភក្ដី! ខ្ញុំ​ស្រលាញ់…»

ចប់!

កប់យោបល់ អស់អីសរសេរទៀតហើយ ហេតុនេះរឿងនេះ​សន្មត​ថា​ចប់​ត្រឹម​ហ្នឹង!

Advertisements

Entry filed under: រឿងខ្លី.

RHM CD 418 & 419 ស្រលាញ់តែមិនអាចស្រលាញ់

12 មតិ Add your own

  • 1. Samady KS  |  ខែកញ្ញា 7, 2010 ម៉ោង 10:58 ល្ងាច

    អត្ថបទ​ខាង​លើ​សរសេរ​ថា ជូន​ដល់​បង​ប្អូន​ហ្កេយ៍​ទាំង​ឡាយ… ចៃដន្យ​អី ញុម​មិន​មែន​ហ្គេហ៍ ផង

    ឆ្លើយតប
    • 2. ចាន់ផល  |  ខែកញ្ញា 8, 2010 ម៉ោង 9:42 ព្រឹក

      អត់​ទេ សាម៉ាឌី ប្រលោមលោក​ហ្កេយ៍​ដែល​ខ្ញុំ​​ប៉ង​សរសេរ​នោះ អត់​ទាន់​មាន​ពេល​សរសេរ​ទេ ទើប​ដាក់​រឿង​ខ្លី​ខាង​លើ​នេះ​ជូន​អាន​សិន ដែល​វា​មិន​ទាន់​ពេញ​លេញ​ជា​រឿង​ហ្កេយ៍​ទេ គឺ​ថា សាម៉ាឌី អាច​អាន​បាន កុំ​ភ័យ!

      ឆ្លើយតប
  • 3. Neary  |  ខែកញ្ញា 8, 2010 ម៉ោង 5:11 ព្រឹក

    I love to read everything you wrote oun. You are the best!

    ឆ្លើយតប
  • 4. ក្មួយពូផល  |  ខែកញ្ញា 8, 2010 ម៉ោង 11:01 ព្រឹក

    ខ្ញុំដូចជាធ្លាប់អាននៅម្តុំណាម្តង…

    ឆ្លើយតប
  • 5. មេឃា  |  ខែកញ្ញា 9, 2010 ម៉ោង 5:02 ល្ងាច

    ម្នាក់ដែលជំពាក់លុយក្រុមហ៊ុនច្បាស់ជាទៅលក់ខ្លួនហ្មង !​ ទាយលេងក្រែងលោត្រូវ…

    ឆ្លើយតប
  • 6. អង្គរក្សតូច  |  ខែកញ្ញា 10, 2010 ម៉ោង 11:52 ព្រឹក

    ដូច​ដឹង​ស្រាប់​ថា នៅ​ភូមិ​យើង​សម្បូរ​ហ្កេយ៍ ហេហេ!
    ញ៉ុមឃើញមានតែប៉ុន្មាននាក់សោះ ថាសំបូរ? 😥

    ឆ្លើយតប
  • 7. Neary  |  ខែកញ្ញា 13, 2010 ម៉ោង 7:06 ព្រឹក

    Thanks na oun Phal. Cann’t wait to read more!

    ឆ្លើយតប
  • 8. pisitnseiha  |  ខែកញ្ញា 16, 2010 ម៉ោង 4:23 ល្ងាច

    វគ្គ​បញ្ចប់​ បន្សល់​តែ​ចម្ងល់! តើ​អាឡាយ​ស្រឡាញ់​អ្នក​ណា? យ៉ាប់​ណាស់​ ចាន់​ផល​នេះ! ទុកអោយ​គេ​ឈឺ​ក្បាល​រក​ឈ្មោះ​អ្នក​ដែល​អាឡាយ​ស្រឡាញ់​ទៀត មក​កប់​យោបល់​អី​កន្លែង​ហ្នឹង! ចាំ​មើល សាមឌី និង​ សៀវ​ហេង​ ជេ​ពេញ​ភូមិ​ហើយ! ហិហិហិ

    ឆ្លើយតប
    • 9. ចាន់ផល  |  ខែកញ្ញា 16, 2010 ម៉ោង 4:38 ល្ងាច

      ម៉េច​ក៏​មិន​យល់…? គឺ​ម្ចាស់​រឿង​អៀន​មិន​ហ៊ាន​សរសេរ​​បង្ហោយណា៎! បើ​មិន​យល់ ក៏​អត់​ប្រាប់​ដែរ គិត​ខ្លួន​ឯង​ទៅ! 😉

      ឆ្លើយតប
  • 10. Neary  |  ខែកញ្ញា 18, 2010 ម៉ោង 10:57 ព្រឹក

    Aw….i got it hey…oh God! Thanks oun Phal!

    ឆ្លើយតប
  • 11. វុទ្ធី  |  ខែកញ្ញា 21, 2010 ម៉ោង 2:55 ល្ងាច

    ហេតុអ្វីបងមិនបញ្ចប់រឿងមួយនេះ​អោយចប់ចុងចប់ដើមទៅ???
    តើមនុស្សដែលឡាយស្រលាញ់នោះគេគិតម៉េចដែរ?
    លើលោកនេះមានរឿងឈឺចាប់ច្រើនណាស់ដែលបានកើតឡើង​ តើអ្នកណាទៅដែលនៅពីក្រោយរឿងឈឺចាប់ទាំងនោះ? ផ្សាំងខ្លួនជាមួយភាពឈឺចាប់ទៅ………..មានតែវិធីមួយនេះទេទើបអាច ជួយខ្លួនឯងបាន។ សំរាប់ខ្ញុំបើចង់បាត់ឈឺចាប់គឺយកភាពឈឺចាប់ធ្វើជា មិត្ត។ លួងគេ តែលួចយំខ្លួនឯង………………

    ឆ្លើយតប
  • 12. កំណត់ហេតុបុរសស្រលាញ់បុរស  |  ខែកញ្ញា 11, 2014 ម៉ោង 7:06 ព្រឹក

    រឿងនេះទាល់តែអានដល់ចុងបញ្ចប់ទើបដឹងថា…

    ឆ្លើយតប

ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

Google+ photo

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Google+ របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


កម្ពុជា-CAMBODIA

ប្រកាសថ្មីៗ

ចំណាត់ក្រុម

ស្នាដៃ

Blog Stats

  • 181,992 hits
Visit Cute-Spot.com!

%d bloggers like this: