ស្រមោលខ្មៅ

ខែមករា 15, 2010 at 4:06 ល្ងាច មតិ 27

The Black Shadow

កាលណោះ (ឆ្នាំ 2007) ខ្ញុំសរសេរបានរឿងខ្លីប៉ុន្មានរឿង បន្ទាប់មក លោកគ្រូ យិន លួត ក៏ចាប់អារម្មណ៍យកទៅបកប្រែជាភាសាអង់គ្លេស ហើយខាងក្រោមនេះគឺរឿង «ស្រមោលខ្មៅ» ដែលលោកអ្នកអាចអានរឿងដើមជាភាសាខ្មែរ នៅទីនេះ!

 

 

The Black Shadow

 

The street light shines brightly, but it is still a dark night.  People are making loud noises all around, but I am still lonely.  Cars and motorbikes almost hit me, but I feel like walking by myself — alone on the street.  My eyes are not blind, my ears are not deaf, but my mind is blind and deaf.  What am I doing?  Where am I going?  I am going home to sleep since it is nighttime.  I am going to sleep when the world is dark, and I will wake up at sunrise.

I look around to see people who are sitting, standing, walking, laughing…… My mind, my body, my heart are melting away; they fly with the wind up into the sky.  Maybe my body is melting away; that is why I look at life from my heart, look at others with sad feelings.  I have a feeling that no one will see me, and I want to ask them what they are doing, but nobody can answer my questions.

I walk home step by step, reversing the steps I’d taken this morning when I walked out of my house to look for a job.  For the entire day, I’ve eaten only one piece of bread and drank a few sips of water from the fountain water.  I know that it is not good for my health, but I have no choice.  I know that nobody will offer me a job because I am not a good looking person and I have no decent clothes to wear.  What should I do?  I don’t know how, how to live?  I ask myself if I have been born in this life just to receive misfortune?  I am poor!  I have only my mother who is poor and sick.  Even in my present job, my employer ran away.  I did not get my pay.  My sinful life prevents me from dreaming about becoming a wealthy man.  Should I have money to buy food and medicine in order to extend my mother’s life, it would be good enough.  From the day that my father passed away, I have never had any happiness in my life.  I only wish to live simply, but I can never achieve this stupid goal. 

I don’t want to walk fast, I don’t want to go home; I want time to go slow, but I cannot control this.  Only three kilometers left to go before home as I drag my fatigued body with tired steps to my small hut.  I feel like I am walking on the way to hell.  I have a feeling of fear about hell, because at any place, my life will still be lonely.  When I think about my mother who is waiting for the day to die and then think about myself, I feel ashamed.  When I look around at people, they are looking down on each other.  My heart feels like death.  The breath that I am breathing now, I am not sure when it will stop, and I don’t know what I am breathing for. 

Oh! Among the people around me, no one is my friend.  I walk into a big company and ask a security man to see if there is any appropriate job for me, but the security guy makes nasty comments to me, “You are not qualified to work in such a big company.  Get out quickly so you won’t damage the beauty of this place!” 

As for humans in this world, not only do the rich look down on the poor, bur the poor also look down on other poor people?  I get to a restaurant where the car of a rich man is leaving the parking lot.  The parking attendant, who is giving a signal to the driver, slaps my back very hard and yells at me angrily, “Hey! stupid,  Don’t you see the car?” 

There may still be a few people who love each other; and among them, they only love others with some affinity. I personally knew this to be true until I became a disliked person. I know that human society has disgusting social divisions.  I see a store that has put out a sign, “Help Wanted”.  I ask the person there about it twice. He then turns to me and answers with an annoying sound, “The position is filled.” 

Decent people never want to speak to me.  They look at me as if I were a fly.  I start to hate human society.  Anybody who hates me, I hate him or her the same way. I hate them to the point that I don’t want to live in the same world with them.  I don’t know anyone in this world who will count on me besides my mother.  And my mother will certainly leave me soon.  How will I live by myself? 

I have a hundred meters to go before I reach my destitute hut.  When I get home, I am sure my mother will ask me why am I so late tonight? And I will lie to my mother the same way I did last night.  “Too busy, don’t worry Mom.”  Oh!  Everything that I am doing right now is a mockery, a reflection of my own classless, low and cheap life. 

While standing in front of my hut, I try to pretend by attempting to switch my expression from hopelessness to hopefulness.  I step slowly into my hut steeped in darkness.  I think my mother is asleep.  I light the lamp.  The light that I just lit leads my eyes to the place where my mother sleeps.  My body goes limp.   I feel faint.  My mother is not asleep, her soul has flown away to paradise.

 

Corrected by T. Yamada

Translated by Yin Luoth

Writen by SOK Chanphal

 

Advertisements

Entry filed under: រឿងខ្លី.

នេះជារឿងឈឺចាប់… បាត់គូដណ្ដឹង

27 មតិ Add your own

  • 1. ចាន់ផល  |  ខែមករា 15, 2010 ម៉ោង 5:17 ល្ងាច

    រឿងនេះហើយដែលខ្ញុំធ្លាប់ប្រាប់ថា បានសរសេរក្នុងពេលក្បែរៗគ្នាជាមួយរឿង «ទីក្រុងខ្មោច» នោះ… សាច់រឿងងងឹតខ្លាំងណាស់ ព្រោះខ្ញុំសរសេរវាក្នុងពេលងងឹត បើគិតពីរដូវនៃជីវិតវិញ គឺសរសេរក្នុងពេលព្យុះភ្លៀងងងឹតគ្មានឃើញពន្លឺថ្ងៃ ហើយកុំសួរថា ខ្ញុំសរសេរធ្វើអី គឺវាគ្រាន់តែជាការកត់ត្រាអារម្មណ៍រវើរវាយទុកប៉ុណ្ណោះ!

    នេះជាថ្ងៃខែដាច់ ខ្ញុំគិតថាដាក់ប្រកាសរឿងនេះឆ្លងតែម្ដងទៅ! ស្អែកចូលដល់ខែខ្នើតវិញហើយ មនុស្សអស់សង្ឃឹមត្រូវតែញញឹមឡើងវិញ កុំចុះចាញ់! គឺញញឹមដើម្បីខ្លួនឯង… វាមិនដែលមនុស្សណាចេះតែជួបរឿងសយមួយជីវិតទេ ព្រោះសយក៏វាចេះធុញទ្រាន់នឹងកើតឡើងចំមនុស្សមុខដដែលៗដែរ។ ចាប់ពីពេលនេះទៅ ទោះជាផុតខ្នើតចូលដល់រនោចវិញ ក៏ចិត្តឈប់ងងឹតទៀតហើយ!

    ឆ្លើយតប
  • 2. Navy  |  ខែមករា 16, 2010 ម៉ោង 6:06 ព្រឹក

    Aww…your story caught my heart. I really like it… Yes…I love your comment too…Just always hope for the best and one day when we look back on it, we will feel all our hard work has paid off. I remember a cliched proverb: “When God Closes a Door, Somewhere He Opens a Window.” or “”When God closes one door He opens another”.

    ឆ្លើយតប
    • 3. ចាន់ផល  |  ខែមករា 18, 2010 ម៉ោង 4:06 ល្ងាច

      (ះ
      បាទ អរគុណបង! ខ្ញុំចូលចិត្តពាក្យបង «one day when we look back on it, we will feel all our hard work has paid off.» ជីវិតគឺអ៊ីចឹងមែន! ពេលយំគ្រាន់តែមិនទាន់ដល់ពេលសើចប៉ុណ្ណោះ គ្រាន់យ៉ាងគ្រាន់តែជាការឆ្លងកាត់ ហេតុនេះកុំចាញ់បោកបញ្ហាដែលខ្លួនជួប។ ពេលរត់កាត់ភ្លៀងនឹងដឹងថា វាធ្វើឱ្យទទឹកខ្លួនជាងដើរកាត់ភ្លៀងទៅទៀត។ ពាក្យមួយឃ្លាក្នុងរឿងភាគចិនក៏បាននិយាយថា ទេវតាមិនដែលផ្ដាច់ផ្លូវមនុស្សដើរទេ។

      ឆ្លើយតប
  • 4. ក្មេងតូច  |  ខែមករា 16, 2010 ម៉ោង 6:42 ល្ងាច

    ចង់មើលណាស់ តែ ញុមអត់ចេះអង់គ្លេស 😥

    ឆ្លើយតប
    • 5. ចាន់ផល  |  ខែមករា 18, 2010 ម៉ោង 5:27 ល្ងាច

      😥 ម៉េចក៏មិនឱ្យគេជួយបញ្ចូលកម្មវិធីភីឌីហ្វេសឱ្យ?

      ឆ្លើយតប
      • 6. ក្មេងតូច  |  ខែមករា 20, 2010 ម៉ោង 5:27 ល្ងាច

        អត់ដឹងយកទៅឲ្យអ្នកណា ព្រោះស្រុកនេះ កម្រណាស់ 😥

  • 7. វិចិត្រ  |  ខែមករា 16, 2010 ម៉ោង 6:42 ល្ងាច

    very sad story, and i love the phrase:
    “not only do the rich look down on the poor, bur the poor also look down on other poor people”

    this is very true in Cambodia.

    ឆ្លើយតប
  • 8. វណ្ណ  |  ខែមករា 16, 2010 ម៉ោង 9:00 ល្ងាច

    មិនទាន់បានអានទេ, ប៉ុន្តែចាប់អារម្មណ៍នឹងវាចាររបស់អ្នកនិពន្ធត្រង់ “…. គឺវាគ្រាន់តែជាការកត់ត្រាអារម្មណ៍រវើរវាយទុកប៉ុណ្ណោះ!…”។ តើអ្នកនិពន្ធភាគច្រើនសុទ្ធតែមានគំនិតរវើររវាយមែនទេ? ខ្ញុំនៅតែ ឆ្ងល់ថាតើការនិពន្ធចេញមកពីគំនិតរវើររវាយ រឺ ជាគំរោងសាច់ រឿងច្បាស់លាស់?

    ឆ្លើយតប
    • 9. ក្មេងតូច  |  ខែមករា 20, 2010 ម៉ោង 5:32 ល្ងាច

      បើតាមខ្ញុំដឹង ការនិពន្ធគឺកើតឡើងតាមការរវើរវាយច្រើនជាង
      ចំពោះខ្ញុំ ខ្ញុំសរសេររឿងតាមគំនិតរបស់ខ្ញុំ នឹកឃើញអីតាសេហ្នឹង អត់មានគំរោងអិច្បាស់លាស់ទេ ចង់តាសេពេលណា តាសេពេលហ្នឹង (មិនមែនអួតទេ)

      ឆ្លើយតប
  • 10. វណ្ណ  |  ខែមករា 16, 2010 ម៉ោង 9:13 ល្ងាច

    កំសត់ណាស់! ខ្ញុំសុំអនុញ្ញាតិយកទៅផ្សាយនៅក្នុងទំព័រ Facebook របស់ខ្ញុំបានទេ?

    ឆ្លើយតប
    • 11. ចាន់ផល  |  ខែមករា 18, 2010 ម៉ោង 4:21 ល្ងាច

      បានតើបង! ខ្ញុំចង់ផ្សាយនៅ Facebook ខ្ញុំដែរ តែខ្លាចគេថាខ្ញុំអួត!

      បងវណ្ណ ចម្ងល់របស់បងនេះ ខ្ញុំក៏កំពុងឆ្ងល់ដូចគ្នាដែរ។ តាមពិតគឺទាំងពីរយ៉ាង ព្រោះខ្ញុំធ្លាប់ធ្វើបានទាំងពីរយ៉ាង តែមានពណ៌ខុសគ្នា។ រឿងរវើរវាយអានទៅមានព្រលឹងជាង រឿងប្រើគំរោងច្បាស់លាស់ ហើយលទ្ធផលដែលបានមកដូចជាទេវតាប្រទាន រីឯរឿងប្រើគំរោងច្បាស់លាស់គឺប្រឌិតចេញពីគំនិត តែក៏នៅតែប្រើទេពកោសល្យអារម្មណ៍ស្រមៃដូចគ្នា គឺវាមិនដាច់គ្នាទេ។ រឿងកាបូបលុយ និង រឿងយុត្តិធម៌ http://khmeryouthwriters.wordpress.com/2009/11/20/%e1%9e%99%e1%9e%bb%e1%9e%8f%e1%9f%92%e1%9e%8f%e1%9e%b7%e1%9e%92%e1%9e%98%e1%9f%8c/ ពីររឿងនេះគឺខ្ញុំប្រើគំរោងដើម្បីសរសេរ ហើយប្រើពេលគិតយូរ ទម្រាំតែរកនឹកឃើញស្ដានភាពរឿងយកមកបង្ហាញ។ តែរឿងខ្លះគឺកើតឡើងព្រោះតែអារម្មណ៍យល់សប្តិមួយប៉ុណ្ណោះ។

      ឆ្លើយតប
      • 12. វណ្ណ  |  ខែមករា 19, 2010 ម៉ោង 11:26 ព្រឹក

        អានហើយមានអារម្មណ៍ថាឈឺចាប់​ !

      • 13. ចាន់ផល  |  ខែមករា 19, 2010 ម៉ោង 2:02 ល្ងាច

        អានរឿងយុត្តិធម៌មែនទេ បង? ជីវិតគឺឈឺចាប់អ៊ីចឹង! ទោះបីនិយាយថា បញ្ហាអីក៏អាចដោះស្រាយបានមែន តែមានរឿងរ៉ាវស្មុគស្មាញច្រើនណាស់ ដែលអ្នកជោគជ័យក្នុងការដោះស្រាយបញ្ហា អត់ធ្លាប់ជួប… អ្នកណាខ្លាំងអាចដោះស្រាយបញ្ហាមនោសញ្ចេតនាបាននោះ បើបញ្ហានេះគ្មានអ្នកខុសអ្នកត្រូវផង?

      • 14. វណ្ណ  |  ខែមករា 19, 2010 ម៉ោង 3:49 ល្ងាច

        មិនមែនសំដៅលើរឿងអយុត្តិធម៌ទេ គឺសំដៅទៅលើភាពឈឺចាប់នៃជីវិត “មានជីវិត, មានទុក្ខ “។

      • 15. ចាន់ផល  |  ខែមករា 19, 2010 ម៉ោង 4:34 ល្ងាច

        អ៊ីចឹងទេ! ខ្ញុំស្មានថា បងចុចអានរឿងតាមលីង http://khmeryouthwriters.wordpress.com/2009/11/20/%e1%9e%99%e1%9e%bb%e1%9e%8f%e1%9f%92%e1%9e%8f%e1%9e%b7%e1%9e%92%e1%9e%98%e1%9f%8c/ នេះ គឺខ្ញុំនិយាយរឿងនេះទេ!

  • 16. សុភា  |  ខែមករា 22, 2010 ម៉ោង 4:45 ល្ងាច

    ខ្ញុំបានផ្ញើររឿងនេះអោយពួកម៉ាកខ្ញុំអាន។ ពួកគេចូលចិត្តតើ តែគេថារឿងណឹងបែបមិនទាន់ចប់ទេ នៅមានតទៀត។ ហើយគេនាំគ្នារិះគន់ថាប្រុសម្នាក់ណឹងកំសាកនឹងជីវិត ដូចជាអស់សង្ឈឹមខ្លាំងពេក មិនសួវមានការត៏សួរប៉ុន្មានទេ គិតច្រើនលើសំបកខ្លួនរបស់ខ្លួនឯង ….

    ឆ្លើយតប
    • 17. ចាន់ផល  |  ខែមករា 22, 2010 ម៉ោង 5:06 ល្ងាច

      តបទៅវិញម៉េចអ៊ីចេះខ្ញុំ? …ត្រូវហើយ! គឺតួអង្គហ្នឹងកំសាកដូចគេនិយាយមែនហ្នឹង ប៉ុន្តែរឿងនេះចប់តែប៉ុណ្ណេះទេ ព្រោះវាជារឿងខ្លី ពណ៌នាពីអារម្មណ៍ជីវិតដែលបានឆ្លងកាត់… វាសនារុញច្រានតួអង្គនេះ ឱ្យធ្លាក់ចូលក្នុងរណ្ដៅអស់សង្ឃឹម ហើយក៏អស់កម្លាំងចិត្តស្រវាឡើងមកវិញ… គេតំណាងឱ្យមនុស្សមួយជំពូកដែលត្រូវការកម្លាំងចិត្តពីពួកយើង បើយើងមិនអាណិតទាញដៃគេពីរណ្ដៅទេ គេនឹងស្លាប់ទៅវិញជាមួយនឹងកំហឹងនៃការស្អប់ខ្ពើមពិភពលោក… វិភាគស្នាដៃខ្លួនឯងហ្មងទៅ ខ្លាចគេវិភាគខុសពីគំនិតខ្លួនឯង… 😀 ថាលេងទេ! និយាយអ៊ីចឹង សុភាផ្ញើឱ្យមិត្តភក្តិជាភាសាខ្មែរ ឫក៏អង់គ្លេស?

      ឆ្លើយតប
      • 18. សុភា  |  ខែមករា 22, 2010 ម៉ោង 5:23 ល្ងាច

        ផ្ញើរអោយជាអង់គ្លេស ព្រោះគេចូលចិត្តអានអង់គ្លេស ដើម្បីរៀនភាសារផង

      • 19. ចាន់ផល  |  ខែមករា 22, 2010 ម៉ោង 5:47 ល្ងាច

        អូហ៍! …សុភា សុំប្រាប់មួយណា… តែកុំខឹងណា… គឺកុំចូលចិត្តថែម«រ» ឱ្យពាក្យអត់«រ»អីណា គឺ ភាសា និង ផ្ញើ គេអត់សរសេរមាន«រ» ទេ ហើយបើចង់ផ្ញើកង់ម៉ូតូ (ជាពិសេសពេលបុណ្យអ៊ុំទូក) បើឃើញកន្លែងណាសរសេរ «ផ្ញើរ» បែបនេះ កុំផ្ញើអី ប្រយ័ត្នផ្ញើរួចត្រូវដើររកទៀត 😀 ហេហេហេ… អូហ៍! និយាយទៅខ្ញុំឃើញគេប្រើពាក្យខ្មែរយើងខុសដោយអត់ដឹងខ្លួនច្រើនណាស់ ដូចជា លន្លង់លន្លោច ទៅជា អន្លង់អន្លោច ឬក៏… ពេលចង់រិះគន់គេអ៊ីចឹងភ្លេចអស់រលីង!

  • 20. សុភា  |  ខែមករា 22, 2010 ម៉ោង 7:09 ល្ងាច

    ហេហេ

    ខ្ញុំទទូលស្គាល់ថាខ្ញុំសរសេមិនត្រូវ ព្រោះតែសរសេមិនដែលត្រូវតាំងពីដើមមក។ ខ្ញុំមិនចង់ដោះសាថាភ្លេចទេ តែយាប់មែនរឿងភាសាណឹង។

    ឆ្លើយតប
    • 21. ចាន់ផល  |  ខែមករា 23, 2010 ម៉ោង 1:58 ល្ងាច

      យ៉ាប់ដូចតែគ្នាហ្នឹង! តែ…សរសេរ គឺត្រូវសរសេរមាន«រ» 😀 ឯ ដោះសា គឺសរសេរអត់«រ» ត្រូវហើយ! ហ៊ើយ! អត់យល់ទេ ម៉េចក៏ពាក្យខ្លះមាន«រ» ពាក្យខ្លះអត់«រ» ?

      ឆ្លើយតប
      • 22. សុភា  |  ខែមករា 25, 2010 ម៉ោង 4:56 ល្ងាច

        នេះជាមូលហេតុចំបងមួយដែលខ្ញុំស្អប់រឿងរៀនភាសា មិនថាខ្មែរ បារាំង អង់គ្លេស សុតតែមានករណីពិសេស។ ឆ្ងល់ អ្នកបង្កើតភាសារមេចមិនធ្វើ អោយច្បាស់លាស់ទៅ ចាំបាច់កាច់កុងច្រើន។ មើលអ្នកបង្កើតគណិតវិទ្យាមើល 1 + 1 = 2 គិតលើប្រព័ន្ធគោល១០។

  • 23. វិចិត្រ  |  ខែមករា 25, 2010 ម៉ោង 5:33 ល្ងាច

    ការ​ពន្យល់​រឿង​មាន រ អត់ រ នេះ​មក​ពី ជា​ការពន្យល់​ដើម្បី​ងាយ​ស្រួល​ចាំតែ​ប៉ុណ្ណោះ មិនមែន​ជា​ក្បួន​ដែល​គេ​ប្រើ​ពេល​បង្កើត​ពាក្យ​អស់​នេះ​ឡើង​មក​ទេ។

    ពាក្យ​ខ្លះកើត​ចេញ​ពី​ភាសា​បរទេស​ ដល់​គេ​សរសេរ​មាន រ យើង​ក៏​សរសេរ​មាន​ រ តាម​។

    ជួនកាល​ទៀត​នោះ​ពាក្យ​នេះ អាច​ពេល​ដំបូង​ឡើយ​អាន​មិន​ចេញ​អញ្ចឹងទេ តែ​យូរៗ​ទៅ​អាន​ក្លាយ ទៅ​ជា​សូរ​ផ្សេង ហើយ​គេ​ក៏​រក្សា​សំនេរ​ដើម ដូរ​តែ​សូរ។

    ភាសា​ណា​ក៏​គ្មាន​ក្បួន​ខ្នាត​ច្បាស់លាស់​ដែរ។ ក្បួន​វេយ្យាករណ៍ កើត​តាមក្រោយ​ ដើម្បី​ពន្យល់​លក្ខណៈ​ភាគ​ច្រើន​របស់​ភាសា​មួយ​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។ ភាសា​ប្រៀប​ដូច​ជា​ការ​ដាក់​ឈ្មោះ​មនុស្ស​អញ្ចឹង គេ​ពិបាក​បក​ស្រាយណាស់​ថា ហេតុ​អ្វី​​ក៏​យើង​ហៅ​ផ្ទះ​ថា ផ្ទះ មិន​ហៅ​ស្អី​ផ្សេង​វិញ?។

    ឆ្លើយតប
    • 24. ចាន់ផល  |  ខែមករា 26, 2010 ម៉ោង 5:20 ល្ងាច

      កាល​មុខ​ខ្ញុំ​ស្មាន​ថា​បង​វិចិត្រ​ពូកែ​តែ​គណិត តាមពិត​អក្សរសាស្រ្ត​ក៏​ខ្លាំង​ដែរ គឺ​ពិត​ជា​អ្នក​ក្លាហាន​ពូកែ​ទាំង​អក្សរសាស្រ្ត ទាំង​វិទ្យាសាស្រ្ត​មែន!

      ទឹក​ហូរ​គឺ​ហូរ​ពី​លើ​ចុះ​មក​ក្រោម ផ្កា​អង្គារសីល​រីក​ក្នុង​រដូវ​ផ្កា​រីក ហេតុអ្វី​ក៏​កន្ទុំរុយ​មិន​អាច​ហោះ​ខ្ពស់?

      តើ​កំណាព្យ​ខាង​លើ​នេះ​ពិតជា​មាន​ន័យ​ទេ? កុំ​ប្រកាន់​អី​ណា ព្រោះ​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​រៀន​តែង​កំណាព្យ។ មើល​រឿង​ភាគ​ចិន​តាំង​ពី​តូច​ក៏​ចេះ​តែង​កំណាព្យ​តាម​គេ​ឯង​ទៅ។

      ឆ្លើយតប
      • 25. វិចិត្រ  |  ខែមករា 26, 2010 ម៉ោង 8:22 ល្ងាច

        រឿង​អក្សរសាស្ត្រ​អី​នេះ មិន​ហ៊ាន​ទទួល​ទេ គ្រាន់តែ​អាន​សៀវភៅ​បាន​ច្រើន ហើយ​រៀន​គិត​រក​ខុស​ត្រូវ​តាម​ឡូស៊ីក​ខ្លះ​ប៉ុណ្ណោះ។ តែ​មិន​អាច​ប្រើ​ការ​អី​បាន​ទេ។

        កំនាព្យ​នេះ​មាន​ន័យ​រឺ​អត់​ ខ្ញុំ​អត់​ហ៊ាន​វាយ​តំលៃទេ តែ​ខ្ញុំ​ចាប់​អារម្មណ៍ ថា​កន្ទុំ​រុយ​ជា​សត្វ​តំនាង​បរិស្ថាន​ទៅ​វិញ 😀 ។

      • 26. ចាន់ផល  |  ខែមករា 27, 2010 ម៉ោង 1:57 ល្ងាច

        ខ្ញុំវិញ ចាប់​អារម្មណ៍​កន្ទុំរុយ ព្រោះ​វា​មាន​ឈ្មោះ​កំប្លែង​! …ខ្ញុំស្មាន​ថា​បង​អាន​​រួច ក៏​ទះដៃ​សរសើរ​​ថា ពិត​ជា​មាន​ន័យ​ណាស់ អ្នកប្រុស​ពិត​ជា​មាន​ទេពកោសល្យ​មែន! 😀

  • 27. The Black Shadow | សមាគម សេរីភាព  |  ខែ​មីនា 11, 2012 ម៉ោង 8:48 ល្ងាច

    […] The black shadow […]

    ឆ្លើយតប

ឆ្លើយ​តប

Fill in your details below or click an icon to log in:

ឡូហ្កូ WordPress.com

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី WordPress.com របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

រូប Twitter

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Twitter របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

រូបថត Facebook

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Facebook របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

Google+ photo

អ្នក​កំពុង​បញ្ចេញ​មតិ​ដោយ​ប្រើ​គណនី Google+ របស់​អ្នក​។ Log Out / ផ្លាស់ប្តូរ )

កំពុង​ភ្ជាប់​ទៅ​កាន់ %s

Trackback this post  |  Subscribe to the comments via RSS Feed


កម្ពុជា-CAMBODIA

ប្រកាសថ្មីៗ

ចំណាត់ក្រុម

ស្នាដៃ

Blog Stats

  • 182,737 hits
Visit Cute-Spot.com!

%d bloggers like this: