ស្គាល់ហើយការថតកុន!
នេះហើយឬ ជាការថតកុន? សប្បាយគួរសម ពេលកំពុងតែធ្វើការ ពួកខ្ញុំនិយាយគ្នាថា ស្គាល់ហើយការថតកុន… កាលពីមុនធ្លាប់តែឈរមើលគេ ឥឡូវប្រឡូកខ្លួនឯង ក៏គិតថា អ៊ីចឹងសោះហ្ន៎! ហត់ដែរហ្នឹង ទាល់តែឆ្លៀតឱកាសជជែកគ្នាតិចតួច ទើបសប្បាយ បើអស់រឿងកំប្លែងនិយាយ ក៏កែពាក្យសន្ទនាតួអង្គដែលកំពុងសម្តែងឱ្យកំប្លែង ដើម្បីសើចលេង។
ភារកិច្ចរបស់ខ្ញុំគឺកត់ត្រាប្លង់ ដែលដូចជាវេទនាតិចដែរ ព្រោះត្រូវតាមស្រែកសួរ ពូ ជា ឈីម ដែលជួនកាលគាត់នៅខ្ពស់បែបនេះហ៍៖
គាត់គឺជាអ្នកក្លាហាន មិនខ្លាចញញើតទីខ្ពស់ទេ ឱ្យតែថតបានប្លង់ស្អាតៗ!
នេះវិញ គឺទិដ្ឋភាពក្រុមការងារនៅក្នុងផ្ទះ៖
បង សីហា ពូកែជួលផ្ទះថតបានល្អណាស់ ពិសេសគឺមានដំបូលឡូយ!
ម្នាក់ដែលអង្គុយលើដំបូលផ្ទះនេះ ឈ្មោះ សិលា គាត់អង្គុយស្រណោះស្រណោករឿងអតីត នឹកដល់មិត្តសម្លាញ់របស់គាត់ដែលស្លាប់ចោលគាត់!
ហេហេ! ព្រះអាទិត្យថ្មីរះលើផែនដីចាស់៖
12 comments ខែ កុម្ភៈ 9, 2010
រនោចខ្លោចចិត្ត
ទាន់ពេលនេះកំពុងតែតុកស៊ិក ដាក់ប្រកាសបទកម្សត់នេះហ្មងទៅ!
នេះគឺជាយប់នៃវិប្បដិសារី… ជួបគ្នាពេលខ្លី តែព្រាត់គ្នាមួយជីវិត…
រនោចខ្លោចចិត្តអាណិតរាត្រី ជួបគ្នាជាពេលដ៏ខ្លី បែកគ្នាបែកមួយជីវិត ចម្រៀងបទនេះកត់ស្នេហាពិត ស្មោះស្ម័គ្រមិនបាននែបនិត្យ ព្រហ្មលិខិតលោកឥតប្រណី…
8 comments ខែ កុម្ភៈ 2, 2010
ផ្លូវដែលមានផ្ការីក
រដូវនេះផ្លូវនៅភ្នំពេញស្អាតណាស់ ព្រោះមានផ្ការីកច្រើន…
9 comments ខែ មករា 28, 2010
យុត្តិធម៌
យុត្តិធម៌
និពន្ធដោយ សុខ ចាន់ផល
អ្នកដឹងទេ ជួនកាលមនុស្សបែរជាខ្លាចយុត្តិធម៌ដែលគេផ្ដល់ឲ្យខ្លួន? យុត្តិធម៌ត្រឡប់ជាធ្វើឲ្យខ្ញុំអាម៉ាស់មុខ និងយល់ថាខ្លួនឯងខ្វះឋានៈក្នុងនាមជាមនុស្សទៅវិញ។
កាលពីមុនខ្ញុំជាកូនស្រីម្នាក់រស់តាមលំអានចាស់ទុំ ខំរៀនរៀបកិរិយា សម្ដីសំដៅឲ្យល្អឥតខ្ចោះ។ បន្ទាប់មកខ្ញុំក្លាយជាភរិយាម្នាក់…
ខ្ញុំប្រហែលចាប់ផ្ដើមស្រលាញ់ស្វាមីខ្ញុំកាលថ្ងៃរៀបការនោះហើយ។ ពួកយើងគឺជាគូស្វាមីភរិយាដ៏ក្មេងខ្ចី ទុកដាក់ដោយអ្នកមានគុណ។ ខ្ញុំលួចសម្លឹងស្នាមញញឹមរបស់ប្ដីខ្ញុំដោយចិត្តរំភើប ព្រោះខ្លួនអាចក្លាយជាមនុស្សស្និទ្ធស្នាលជាងគេរបស់គាត់។ ម្តាយខ្ញុំប្រាប់ខ្ញុំថា ប្ដីខ្ញុំជាសុភាពបុរស មិនធ្លាប់មានសង្សារ មិនចេះដើរលេងល្បែងស្រីស្រា ក៏គឺជាបុរសក្នុងក្ដីស្រម៉ៃរបស់នារីផងទាំងពួង។
ក្រោយពីរៀបការប្ដីប្រពន្ធយើងរស់នៅក្នុងផ្ទះដ៏ប្រណីតមួយ។ ខ្ញុំក្លាយខ្លួនជាមេផ្ទះ និងបានរកឃើញនូវអារម្មណ៍ដ៏មានសុភមង្គលថ្មីមួយ។ កាលណោះពេលវេលាកន្លងទៅជាមួយដួងចិត្តរំភើបជាប់ជានិច្ច។ ការទង្ទឹងចាំផ្លូវប្ដីត្រឡប់មកពីធ្វើការនៅតែជាអារម្មណ៍ដែលខ្ញុំអាល័យ។ ទោះយ៉ាងណាតើមានរឿងល្ខោនណាដែលមិនចេះចប់នោះ? មិនយូរប៉ុន្មានជីវិតខ្ញុំក៏ដើរដល់ផ្លូវបត់មួយទៀត។
រៀបការបានប្រាំឆ្នាំហើយ ខ្ញុំនៅតែមិនទាន់មានកូនម្នាក់។ ម្ដាយខ្ញុំប្រាប់ខ្ញុំជារឿយៗថា ឲ្យខ្ញុំប្រញាប់មានកូន ព្រោះមានតែកូនប៉ុណ្ណោះទើបអាចចងជើងប្ដីបាន។ ខ្ញុំប្រាប់គាត់វិញថា ប្ដីខ្ញុំមិនដូចគេទេ។ រួចខ្ញុំសើច។ បន្ទាប់មកខ្ញុំយកសម្ដីគាត់មកគិតម្ដងទៀត។ មនុស្សពីរនាក់គេងលើគ្រែជាមួយគ្នារាល់ថ្ងៃ ហេតុអ្វីត្រូវរកមធ្យោបាយចងជើងគ្នាទៀត?
សម្ដីម្ដាយខ្ញុំផ្ដេសផ្ដាសមែន ប៉ុន្តែពេលមួយនោះមកដល់ខ្ញុំក្លាយជាមានអារម្មណ៍ផ្ដេសផ្ដាសជាងសម្ដីនោះទៅទៀត។ ថ្ងៃមួយប្ដីខ្ញុំត្រឡប់មកផ្ទះយឺត។ គាត់សម្លឹងមុខខ្ញុំយ៉ាងមុត រួចក៏បែរខ្នងនិយាយថា «បងចង់លែង គ្នាជាមួយអូន…»
ខ្ញុំមិនធ្លាប់ឮប្ដីខ្ញុំចេះនិយាយលេងទេ តែខ្ញុំបែរជាគិតថា គាត់និយាយលេងជាមួយខ្ញុំ។ និយាយពាក្យឆ្កួតនោះរួច គាត់ដើរចេញពីផ្ទះ ហើយបើកឡានចេញទៅក្រៅបាត់។ ពេញមួយយប់ខ្ញុំនៅក្នុងផ្ទះម្នាក់ឯង ទាំងដេកគិតរហូត ថាខ្លួនឯងកំពុងតែយល់សប្តិ។ យ៉ាងណាទោះជាពេលថ្ងៃរះហើយក៏ខ្ញុំនៅតែយល់សប្តិមិនភ្ញាក់។ ថ្ងៃនោះព្រះអាទិត្យរះបានមួយភ្លែត មេឃក៏ស្រាប់តែធ្លាក់ភ្លៀង។ ភ្លៀងរលឹមដល់ពេលបាយថ្ងៃត្រង់ទើបឈប់។ ខ្ញុំមើលទៅព្រះអាទិត្យដ៏ភ្លឺថ្លា រង់ចាំប្ដីខ្ញុំមកពិសាបាយថ្ងៃត្រង់។ ប៉ុន្តែមិនឃើញគាត់មកសោះ។
មួយថ្ងៃត្រូវបានកន្លងផុតទៅទៀត តែខ្ញុំនៅតែមានអារម្មណ៍ដូចសុបិន។ ខ្ញុំនៅតែរៀបចំម្ហូបបាយរង់ចាំប្ដីខ្ញុំដដែល ហើយពេលបាយថ្ងៃត្រង់ក៏ឃើញគាត់មកដល់មែន។ ខ្ញុំរត់ទៅទទួលគាត់តាមទម្លាប់ រួចដើរតាមគាត់ចូលទៅក្នុងផ្ទះ។ គាត់អត់មាននិយាយអ្វីរកខ្ញុំទេ រួចក៏ស្រាប់តែហុចសឺមីមួយឲ្យមកខ្ញុំ។ ខ្ញុំដកក្រដាសពីក្នុងសឺមីនោះមកមើល រួចរអិលខ្លួនដួលទៅលើឥដ្ឋ របូតក្រដាសពីដៃ…
«សូមអូនជួយចុះហេត្ថលេខាលើក្រដាសនេះទៅ!»
ផែនទ្រូងខ្ញុំញ័ររញ្ជួយ ខ្លួនអង្គុយធ្មឹងដូចមនុស្សខូចសតិ។ ប្ដីខ្ញុំនិយាយមកខ្ញុំតិចៗថា «សូមទោស! បើអូនមានសំណូមពរអ្វី ប្រាប់បងមក៍! អ្វីក៏ដោយ បើបងមានលទ្ធភាព បងនឹងធ្វើឲ្យអូន!»
«តើជាសុបិនមែនទេ?» ខ្ញុំនិយាយទាំងមិនហ៊ានមើលមុខគាត់។
«ជាពេលដែលយើងភ្ញាក់ពីសុបិនទៅវិញទេ! យើងសុបិនធ្វើជាប្ដីប្រពន្ធអស់ប្រាំឆ្នាំហើយ… ពេលនេះយើងភ្ញាក់ហើយ! យើងបានចំណាយពេលប្រាំឆ្នាំដោយគ្មានន័យ…»
ហេតុអ្វីចំណាយពេលប្រាំឆ្នាំដោយគ្មានន័យ? ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមស្រក់ទឹកភ្នែកដូចទឹកភ្លៀង។ ហេតុអ្វី? ខ្ញុំខំរកនឹករឿងរ៉ាវប្រាំឆ្នាំកន្លង គិតថាហេតុអ្វីក៏គ្មានន័យ។ ខ្ញុំសួរប្ដីខ្ញុំថា «តើព្រោះអូនគ្មានកូនមែនទេ?»
គាត់គ្រវីក្បាល ហើយឆ្លើយថា «យើងមិនអាចមានកូនបានទេ ព្រោះយើងគ្មានស្នេហាជាមួយគ្នា។»
«ហេតុអ្វី? ហេតុអ្វីយើងត្រូវលែងគ្នា បងប្រាប់ខ្ញុំផង!» ខ្ញុំទទូចសួរគាត់។
នៅទ្រឹងមួយស្របក់ ទើបគាត់ឆ្លើយថា «កន្លងមកខ្ញុំមិនដែលស្រលាញ់នាងទេ។ មង្គលការរបស់ពួកយើងគឺរៀបចំដោយចាស់ទុំ។ ខ្ញុំដឹងថានាងក៏ដូចខ្ញុំ។ ពួកយើងគឺជាកូនដែលស្ដាប់បង្គាប់ និងគឺជាមនុស្សរស់ក្នុងដួងចិត្តអ្នកដទៃ។ ធាតុពិតពិភពលោកនេះធំណាស់ សោតឯជីវិតមនុស្សបែរជាខ្លី… ពេលនេះខ្ញុំចង់ដើរក្នុងពិភពលោកដ៏ធំនេះ ដោយពាក់ស្បែកជើងដែលទិញដោយខ្លួនឯង។ យើងមិនអាចធ្វើឲ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាពេញចិត្តយើងនោះទេ ហេតុអ្វីក៏យើងមិនធ្វើដើម្បីខ្លួនឯង?»
ប្ដីខ្ញុំបានដើរចេញពីជីវិតខ្ញុំដោយគ្មានថ្ងៃត្រឡប់។ ខ្ញុំយំ… យំរហូតថ្ងៃនិងយប់កន្លងផុតទៅ ក៏ខ្ញុំនៅតែយំ។ ប្ដីខ្ញុំមិនធ្លាប់ស្រលាញ់ខ្ញុំ តែខ្ញុំបែរជាស្រលាញ់គាត់ខ្លាំងហួសថ្លែង។ ជីវិតប្ដីប្រពន្ធប្រាំឆ្នាំគឺជាអនុស្សាវរីយ៍របស់ខ្ញុំតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ តើស្នាមញញឹមដែលគាត់ធ្លាប់ផ្ដល់ឲ្យខ្ញុំកន្លងមកគឺជាទុក្ខព្រួយរបស់គាត់ឬ? ខ្លួនប្រាណដែលធ្លាប់តែស្និទ្ធស្នាលនឹងគ្នា តើមិនមែនជាខ្លួនប្រាណរបស់គាត់ទេមែនទេ?
ខ្ញុំដេកគិតហូរទឹកភ្នែកអស់បីថ្ងៃ ក៏សម្រេចចិត្តទៅផ្ទះឪពុកម្តាយក្មេករបស់ខ្ញុំ។ បីថ្ងៃនេះខ្ញុំដឹងថាខ្លួនឯងមិនអាចរស់ដោយគ្មានប្ដីខ្ញុំបានឡើយ។ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាឪពុកម្ដាយក្មេកខ្ញុំអាចជួយខ្ញុំបាន។ លុះទៅដល់ក៏ឃើញឡានប្ដីខ្ញុំចតនៅទីនោះដែរ។ ខ្ញុំដើរចូលទៅក្នុងផ្ទះទាំងភ័យផងអរផង។ ឮសំឡេងឪពុកក្មេកខ្ញុំខ្លាំងៗ កំពុងខឹងច្រឡោតប្ដីខ្ញុំ ព្រោះគាត់បានយករឿងសុំខ្ញុំលែងគ្នាទៅជម្រាប។ ខ្ញុំឈរស្ដាប់ពីក្រៅ «អ្ហែងកំពុងឆ្កួតមែនទេ? ម៉េចក៏អ្ហែងក្លាយជាអ៊ីចឹង?»
ប្ដីខ្ញុំមិនធ្លាប់តមាត់ឪពុកទេ តែពេលនោះគាត់ផ្លាស់ប្ដូរអស់ «ខ្ញុំគិតរួចហើយ ថាប៉ាម៉ាក់និងញាតិមិត្តគ្រប់គ្នាប្រាកដជាថាខ្ញុំឆ្កួត… តាំងពីតូចមក៍ក្នុងភ្នែកអ្នកទាំងអស់គ្នាយល់ថាខ្ញុំគឺជាកូនដ៏ស្ដាប់បង្គាប់ ជាមនុស្សដ៏ចេះដឹង។ ខ្ញុំធ្វើកូនល្អ ធ្វើមនុស្សចេះដឹងយូរហើយ។ ហេតុអីខ្ញុំត្រូវរស់នៅដើម្បីអ្នកទាំងអស់គ្នា? ខ្ញុំតែងតែធ្វើឲ្យប៉ាម៉ាក់សប្បាយចិត្ត ហេតុអ្វីប៉ាម៉ាក់មិនធ្វើឲ្យខ្ញុំសប្បាយចិត្តផង?»
«អ្ហែងប្រាប់អញមក៍ ហេតុអីអ្ហែងចង់លែងប្រពន្ធ?» ឪពុកក្មេកខ្ញុំសម្លុតសួរគាត់។
«តើពេលប៉ាទៅដណ្ដឹងប្រពន្ធឲ្យខ្ញុំ ប៉ាមានសួរចិត្តខ្ញុំទេ? ខ្ញុំរៀបការជាមួយមនុស្សស្រីដែលប៉ាម៉ាក់ស្រលាញ់ មិនមែនខ្ញុំស្រលាញ់ទេ។ យ៉ាងណាខ្ញុំនៅតែខំកសាងគ្រួសារមួយ ដើម្បីឲ្យប៉ាម៉ាក់សប្បាយចិត្ត។ ពេលវេលាកន្លងមកល្មមគ្រប់គ្រាន់ហើយ… ពេលនេះខ្ញុំចង់មានជីវិតថ្មី… គឺខ្ញុំបានស្គាល់នារីម្នាក់ ដែលជាអ្នកប្រាប់ឲ្យខ្ញុំភ្ញាក់ខ្លួនថា គ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំធ្លាប់ធ្វើគឺសម្ដែងល្ខោន…»
ឮសម្ដីនេះទើបខ្ញុំដឹងពីមូលហេតុដែលគាត់ចង់លែងលះខ្ញុំពិតប្រាកដ។ ឪពុកក្មេកខ្ញុំស្រែកឲ្យគាត់ថា «អាចង្រៃ! តាមពិតអ្ហែងមានស្រី! ហេតុអីអញមានកូនបែបនេះ?»
ប្ដីខ្ញុំតបថា «ចាប់ពីពេលនេះទៅ ខ្ញុំសូមរស់នៅដើម្បីខ្លួនឯងម្ដង តើបានទេ?»
ខ្ញុំរឹតតែស្រណោះខ្លួនខ្លាំង ពេលឮឪពុកក្មេកខ្ញុំស្ដីឲ្យប្ដីខ្ញុំថា «ចុះប្រពន្ធអ្ហែងនាងធ្វើអីខុស? នាងស្រលាញ់អ្ហែងខ្លាំងប៉ុណ្ណា អ្ហែងក៏ដឹង… នៅសុខៗអ្ហែងបែរជាសុំលែងនាង តើនាងមានអារម្មណ៍យ៉ាងណា? ប្រពន្ធអ្ហែងគឺជាកុលស្រ្តីពិត ហេតុអីបែរជាមកជួបប្តីដូចជាអ្ហែង? បើអ្ហែងទុកអញជាឪពុក ត្រូវតែឈប់ទាក់ទងជាមួយស្រីនោះ ហើយទៅសុំទោសប្រពន្ធអ្ហែងវិញ! អ្ហែងត្រូវផ្ដល់យុត្តិធម៌ឲ្យនាង»
«ហេតុអី្វខ្ញុំត្រូវផ្តល់យុត្តិធម៌ឲ្យនាង?»
ស្តាប់ដល់ពាក្យយុត្តិធម៌នេះ ខ្ញុំក៏យកដៃជូតទឹកភ្នែក រួចរត់ទៅផ្ទះខ្ញុំវិញ។ តើស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដូចជាខ្ញុំនេះ អាចមានយុត្តិធម៌ដែរទេ?
តែងនៅថ្ងៃទី ២១ មិថុនា ២០០៨
4 comments ខែ មករា 27, 2010
Something Happened in Bali
ខ្ញុំចូលចិត្តរឿងភាគកូរ៉េ មួយនេះណាស់ កាលបញ្ចាំងនៅប៉ុស្តិ៍លេខ៥ ដាក់ចំណងជើងថា «បាលីអនុស្សា» ខ្ញុំធ្លាប់ដើររកទិញមកទុកដែរ តែរកមិនទាន់ឃើញ… តួអង្គក្នុងរឿងនេះសុទ្ធតែមុខឌឺ ហើយចិត្តអាក្រក់ៗណាស់… វាមានអារម្មណ៍ជាច្រើនដែលមិនអាចពណ៌នាបាននៅក្នុងរឿងមួយនេះ… សកម្មភាពតួអង្គបង្ហាញពីភាពមិនច្បាស់លាស់ក្នុងភាពច្បាស់លាស់ ហើយខ្ញុំស្មានមិនដល់ថា នាល្ងាចមួយនោះតួប្រុសក៏បានបាញ់សម្លាប់ខ្លួននៅឆ្នេរកោះបាលី ក្រោយពីគេបានបាញ់សម្លាប់តួស្រី និងតួប្រុសម្នាក់ទៀតដែលកំពុងគេងឱបគ្នាលើគ្រែ។ ពេលបាញ់សម្លាប់អ្នកទាំងពីរនោះ គេប្រហែលជាគិតថា តួស្រីមិនធ្លាប់ស្រលាញ់គេតិចតួចឡើយ គឺនាងបានពង្រត់គ្នាជាមួយអ្នកដែលនាងស្រលាញ់មករស់នៅលើកោះនោះចោលរូបគេ ឯខ្ញុំក៏គិតអ៊ីចឹងដែរ តែតាមពិតតួស្រីនោះកំពុងតែនិយាយជាមួយបុរសដែលគេងជិតខ្លួនថា ពេលនេះចិត្តនាងកំពុងតែនៅក្រុងសេអ៊ូ នឹកមនុស្សម្នាក់… តែនៅពេលមនុស្សនោះបង្ហាញខ្លួន គេក៏សម្លាប់នាងភ្លាម ហេតុនេះនាងបានត្រឹមប្រាប់ម្នាក់នោះមុននាងផុតដង្ហើមថា នាងស្រលាញ់គេ… នាងមិនដែលនិយាយអារម្មណ៍នេះប្រាប់តួប្រុសនោះទេ…
2 comments ខែ មករា 27, 2010
ថ្ងៃអាទិត្យ…នៅផ្ទះ
ពីរសប្ដាហ៍ហើយ គឺថ្ងៃអាទិត្យនៅផ្ទះរហូត អត់ចេញទៅណាសោះ! នៅផ្ទះធ្វើអីខ្លះ? គឺរៀបចំផ្ទះ… ទេ!… រៀបចំបន្ទប់ដេកហ្នឹងណា ហើយរៀបចំសៀវភៅ ក្រដាស ឬក៏ឌីសផ្សេងៗ ល្មមតែអស់ដៃអស់ជើងដែរហ្នឹង!
នេះគឺជាសៀវភៅរបស់ខ្ញុំ មិនជាច្រើនប៉ុន្មានទេ ហើយភាគច្រើនគឺគេឱ្យ ក៏យកមកទុកតាំងមើលបែបហ្នឹងទៅ គឺតាំងពីក្មេងម្ល៉េះ ខ្ញុំនេះចូលចិត្តសៀវភៅណាស់ ជាពិសេសសៀវភៅមានរូប ហើយគឺយកមកតាំងបែបនេះឯង បើឱ្យអាន ខ្ជិលណាស់ បើដេកឱបសៀវភៅទើបឧស្សាហ៍ជាង ហើយនោះគឺជាឌីវីឌីរឿងភាគកូរ៉េដែលខ្ញុំចូលចិត្ត ដាក់ជិតស៊ីឌីបទ «ឈាមពេជ្រ» របស់ខ្ញុំ។
រៀបចំៗក៏ឃើញក្រដាសគំនូរនេះ ស្គាល់ថាជាអ្នកណាទេ? គឺជាខ្ញុំហ្នឹងហើយ ខ្ញុំមានមុខមាត់បែបនេះសោះ ទើបតែដឹងពេលឱ្យគេគូរនៅផ្សាររាត្រី។ តាមពិតទៅខ្ញុំក៏ចេះគូររូបដែរ គូរបានស្អាតទៀតផង ហើយធ្លាប់សាកគូររូបខ្លួនឯងតាមរូបថត រួចឃើញថាស្អាតជាងរូបថតដាច់… អ៊ីចឹងបានថា បើចង់បានរូបខ្លួនឯងស្អាតគឺត្រូវគូរខ្លួនឯង!
ផ្កាមួយដើមនេះស្អាតណាស់ ឱ្យតែទៅធ្វើការ គឺខ្ញុំជិះកាត់វាហើយ!
ល្ងាចនោះទៅរៀនខក… គឺខករាល់តែល្ងាចហ្នឹង! តែជួនកាលសំណាងគ្រូបើកទ្វារឱ្យចូលរៀន តែដល់ឃើញថ្ងៃលិចដូចជាចម្លែក ក៏ឡើងទៅលើដំបូលសាលាថតទុក… លើដំបូលនោះស្ងាត់ជ្រាប…
ថ្ងៃអាទិត្យនេះវិញអត់បានរៀបចំបន្ទប់អីទេ គឺធ្វើការនៅបន្ទប់… ចង់បង្ហាញការងារដែលខ្ញុំបានធ្វើដល់ហើយ តែធ្វើមនុស្សត្រូវតែចេះលាក់ទុកចិត្តរំភើបខ្លះបានល្អ បើមិនអ៊ីចឹង គេអាចថាយើងអួត។ យ៉ាងណាខ្ញុំដាក់ម្ហូបមួយចាននេះឱ្យមើល តើឆ្ងាញ់ដែរទេ? ខ្ញុំខានធ្វើម្ហូបយូរក្រែលហើយ តែដល់ធ្វើម្សិលមិញនេះ ស្នាដៃគឺនៅដដែល អត់មានឆ្ងាញ់ជាងមុនអីទេ គ្រាន់តែប្ដូរបន្លែថ្មីៗទៅ រសជាតិក៏ប្លែកតាមហ្នឹងដែរ គឺឆាមីជាមួយផ្សិតនេះពិតជាឆ្ងាញ់ខ្លាំងណាស់!
មួយចាននេះឆ្ងាញ់ជាង!
មានរឿងជាច្រើនណាស់ ដែលខ្ញុំបានត្រឹមគិតហើយមិនទាន់បានធ្វើ តែក៏ល្អ ព្រោះពេលវេលាធ្វើឱ្យខ្ញុំដឹងថា អ្វីដែលខ្ញុំគិតភ្លាមធ្វើភ្លាមអាចជាកំហុស។ ថ្ងៃអាទិត្យខ្ញុំក៏បានមើលទូរទស្សន៍ដែរ ហើយមើលភាពយន្តល្អពីរបីរឿងរបស់ឥណ្ឌូនេស៊ី មិនស្គាល់ចំណងជើងទេ រឿងមួយនោះមាននាងមច្ឆា និងតួប្រុសឈ្មោះ ជីមី ចូលចិត្តសម្អាតទឹកឱ្យស្អាត ហើយមិននេសាទត្រី… ធម្មតាមើលអីក៏មានប្រយោជន៍ដែរ គ្រាន់តែពេលខ្លះខ្ញុំចូលចិត្តបិទឱ្យខួរក្បាលសម្រាកមិនធ្វើការ។ ពេលមើលរឿងគេ ទូទៅគឺនឹកឃើញពីរឿងខ្លួនឯង ហើយខ្ញុំដឹងថា ជួនកាលខ្ញុំវង្វេងគិតថាចង់ធ្វើអ្វីមួយ តែអត់ទាន់បានធ្វើ ដល់ក្រោយមកក៏ដឹងថាបើខ្លួនឯងបានធ្វើ វានឹងមិនល្អសម្រាប់អ្នកដទៃ។ ទង្វើរបស់យើងតែងតែប៉ះពាល់ដល់អ្នកដទៃ ព្រោះយើងមិនមែនរស់នៅក្នុងលោកម្នាក់ឯង ហេតុនេះបើចង់ធ្វើអ្វីមួយសម្រាប់ខ្លួនឯង ក៏ត្រូវគិតដល់មនុស្សដែលពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងរបស់យើងដែរ។ មិនធ្វើអីខុសដាក់អ្នកដទៃ ក៏មានន័យថាយើងធ្វើអំពើល្អដែរ។
4 comments ខែ មករា 25, 2010
បាត់គូដណ្ដឹង
តែងបទនេះមួយឆ្នាំទៅហើយ ពេលវេលាដើរលឿនគួរសម… ស្ដាប់បទនេះក៏នឹកឃើញពីខ្លួនឯងកាលណោះ… ល្ងង់ណាស់ (ឥឡូវនេះក៏នៅតែល្ងង់ដដែល) អ៊ីចឹងបានខ្ញុំសរសេរសាច់រឿងមនុស្សល្ងង់… អ្នកក្រុងគិតជ្រៅ សខ្មៅក៏ដៅមិនគាប់… តែងបទនេះដើម្បីដាស់តឿនខ្លួនឯងកុំឱ្យឧស្សាហ៍វង្វេង…
14 comments ខែ មករា 21, 2010
ស្រមោលខ្មៅ
The Black Shadow
កាលណោះ (ឆ្នាំ 2007) ខ្ញុំសរសេរបានរឿងខ្លីប៉ុន្មានរឿង បន្ទាប់មក លោកគ្រូ យិន លួត ក៏ចាប់អារម្មណ៍យកទៅបកប្រែជាភាសាអង់គ្លេស ហើយខាងក្រោមនេះគឺរឿង «ស្រមោលខ្មៅ» ដែលលោកអ្នកអាចអានរឿងដើមជាភាសាខ្មែរ នៅទីនេះ!
The Black Shadow
The street light shines brightly, but it is still a dark night. People are making loud noises all around, but I am still lonely. Cars and motorbikes almost hit me, but I feel like walking by myself — alone on the street. My eyes are not blind, my ears are not deaf, but my mind is blind and deaf. What am I doing? Where am I going? I am going home to sleep since it is nighttime. I am going to sleep when the world is dark, and I will wake up at sunrise.
I look around to see people who are sitting, standing, walking, laughing…… My mind, my body, my heart are melting away; they fly with the wind up into the sky. Maybe my body is melting away; that is why I look at life from my heart, look at others with sad feelings. I have a feeling that no one will see me, and I want to ask them what they are doing, but nobody can answer my questions.
I walk home step by step, reversing the steps I’d taken this morning when I walked out of my house to look for a job. For the entire day, I’ve eaten only one piece of bread and drank a few sips of water from the fountain water. I know that it is not good for my health, but I have no choice. I know that nobody will offer me a job because I am not a good looking person and I have no decent clothes to wear. What should I do? I don’t know how, how to live? I ask myself if I have been born in this life just to receive misfortune? I am poor! I have only my mother who is poor and sick. Even in my present job, my employer ran away. I did not get my pay. My sinful life prevents me from dreaming about becoming a wealthy man. Should I have money to buy food and medicine in order to extend my mother’s life, it would be good enough. From the day that my father passed away, I have never had any happiness in my life. I only wish to live simply, but I can never achieve this stupid goal.
I don’t want to walk fast, I don’t want to go home; I want time to go slow, but I cannot control this. Only three kilometers left to go before home as I drag my fatigued body with tired steps to my small hut. I feel like I am walking on the way to hell. I have a feeling of fear about hell, because at any place, my life will still be lonely. When I think about my mother who is waiting for the day to die and then think about myself, I feel ashamed. When I look around at people, they are looking down on each other. My heart feels like death. The breath that I am breathing now, I am not sure when it will stop, and I don’t know what I am breathing for.
Oh! Among the people around me, no one is my friend. I walk into a big company and ask a security man to see if there is any appropriate job for me, but the security guy makes nasty comments to me, “You are not qualified to work in such a big company. Get out quickly so you won’t damage the beauty of this place!”
As for humans in this world, not only do the rich look down on the poor, bur the poor also look down on other poor people? I get to a restaurant where the car of a rich man is leaving the parking lot. The parking attendant, who is giving a signal to the driver, slaps my back very hard and yells at me angrily, “Hey! stupid, Don’t you see the car?”
There may still be a few people who love each other; and among them, they only love others with some affinity. I personally knew this to be true until I became a disliked person. I know that human society has disgusting social divisions. I see a store that has put out a sign, “Help Wanted”. I ask the person there about it twice. He then turns to me and answers with an annoying sound, “The position is filled.”
Decent people never want to speak to me. They look at me as if I were a fly. I start to hate human society. Anybody who hates me, I hate him or her the same way. I hate them to the point that I don’t want to live in the same world with them. I don’t know anyone in this world who will count on me besides my mother. And my mother will certainly leave me soon. How will I live by myself?
I have a hundred meters to go before I reach my destitute hut. When I get home, I am sure my mother will ask me why am I so late tonight? And I will lie to my mother the same way I did last night. “ Too busy, don’t worry Mom.” Oh! Everything that I am doing right now is a mockery, a reflection of my own classless, low and cheap life.
While standing in front of my hut, I try to pretend by attempting to switch my expression from hopelessness to hopefulness. I step slowly into my hut steeped in darkness. I think my mother is asleep. I light the lamp. The light that I just lit leads my eyes to the place where my mother sleeps. My body goes limp. I feel faint. My mother is not asleep, her soul has flown away to paradise.
Corrected by T. Yamada
Translated by Yin Luoth
Writen by SOK Chanphal
26 comments ខែ មករា 15, 2010
នេះជារឿងឈឺចាប់…
ឈឺចាប់ម្នាក់ឯង
…មិនដឹងថា អូនស្រលាញ់បងតាំងពីពេលណាទេ… កន្លងមក អូនដឹងតែម្យ៉ាងថា បុរសដ៏ល្អម្នាក់នេះមានអ្នកនៅក្នុងចិត្តហើយ… ពេលដែលបងប្រាប់ថាស្រលាញ់អូន បងមិនដឹងថាអូនរំភើបប៉ុណ្ណានោះទេ តែ… យ៉ាងណាក៏នៅតែគ្មានថ្ងៃនោះដែរ… អូនគិតថា អូនអាចយល់ពីអារម្មណ៍របស់បង… ប៉ុន្តែបងគ្មានថ្ងៃយល់ពីអារម្មណ៍របស់អូនទេ… អូននៅតែសប្បាយចិត្ត ដែលបងធ្លាប់ស្រលាញ់អូន ទោះបីកាលណោះគ្រាន់តែជាចន្លោះពេលនៃអារម្មណ៍ឯកា ដែលបងគ្មានគេនៅក្បែរ… អូនស្រលាញ់បង… តែអូនមិនរំខានអារម្មណ៍អ្នកទាំងពីរទេ… អូនគួរតែថែក្តីស្នេហ៍ម្នាក់ឯងនេះឱ្យដឹងតែម្នាក់ឯងជារៀងរហូត… អូនចង់ឃើញបងញញឹម… ហើយអូនក៏ញញឹមដែរ… សង្ឃឹមថា ពួកយើងទាំងបីនាក់នៅតែជាមិត្តល្អនឹងគ្នា…
បង្វែរវេលាឱ្យពុំងាសួរអូនជាថ្មីវិប្បដិសារីស្ដាយហេតុអ្វីមិនទទួលស្នេហ៍តែអូនគ្មានអំណាចអ្វីឱ្យផែនដីព្រមវិលបង្វែរគ្រប់យ៉ាងប្រែពេលបងជួបគេវិញ។
វេលារសាត់ផាត់ចិត្តស្នេហ៍ថែទុកក្នុងទ្រូងចង់ស្រែកប្រាប់បងថាគ្រាមុនអូនក៏ស្រលាញ់មិនដឹងហេតុអ្វីទើបកាលណោះឱ្យអូននិយាយអ្វីមិនចេញដល់គេត្រឡប់វិញបងលែងខ្វល់អូន។
ឈឺចាប់ម្នាក់ឯងមិនអាចថ្លែងប្រាប់អ្នកណាស្រក់ទឹកនេត្រាឯកាព្រោះលែងមានបងកប់រឿងក្នុងចិត្តបេះដូងឈឺចាប់ផ្ទួនៗជីវិតដូចក្បូនអណ្ដែតក្នុងសមុទ្រស្នេហ៍។
គ្រប់យ៉ាងកើតឡើងត្រឹមចន្លោះបេះដូងទំនេរបងក្បត់រូបគេត្រឹមមួយពេលដែលបងឯកាតែចិត្តអូនស្រលាញ់បងជារៀងរហូតទុកក្នុងចិន្តាត្រឹមប្រាថ្នាឃើញរូបបងញញឹម។
នៅតែពេញចិត្តត្បិតដឹងថាបងធ្លាប់ស្រលាញ់ទោះត្រូវចុះចាញ់ចិត្តស្រលាញ់ប្រែអស់សង្ឃឹមដើម្បីរូបបងស្រីម្នាក់នេះឈឺចាប់យ៉ាងណាក៏ខំញញឹមអស់សង្ឃឹមម្នាក់ឯងល្អជាងបីនាក់។
ឈឺចាប់ពីរនាក់
អូនមិនយល់ពីអារម្មណ៍បងនោះទេ… តែបងយល់ពីអារម្មណ៍អូន ទោះអូនខំញញឹម ខំធ្វើហាក់ដូចជាសប្បាយចិត្ត តែកែវភ្នែកដ៏ទន់ជ្រាយមួយគូររបស់អូននៅតែបានប្រាប់បង… បងដឹងថា អូនស្រលាញ់បងតាំងពីយូរមកហើយ… តែ… បងក៏ត្រូវតែយល់ពីអារម្មណ៍មនុស្សដែលបងធ្លាប់ស្រលាញ់… ត្រឹមតែចន្លោះពេលមួយប៉ុណ្ណោះ បងបានក្លាយជាមនុស្សក្បត់ចិត្ត… បងមិនចង់ស្រលាញ់អូនទេ តែបងបានស្រលាញ់អូនបាត់ទៅហើយ… ពេលនេះជាការទទួលខុសត្រូវចំពោះអារម្មណ៍អតីតកាល… សូមទោសដែលបងមិនអាចប្រាប់អូនពីដួងចិត្តពិតរបស់បង… បងជាអ្នកខុស… ធ្វើឱ្យអូនឈឺចាប់… តែពួកយើងពិតជាមិនអាចធ្វើបាបចិត្តមនុស្សម្នាក់ដែលមិនបានដឹងរឿងអីសោះឡើយ…
ចន្លោះពេលគ្មានគេនៅក្បែរចិត្តក៏អាចប្រួលប្រែចន្លោះពេលបេះដូងទំនេរគ្មានគេក៏ជាពេលក្បែរស្រី។
ចិត្តពេលនោះចាប់ផ្ដើមស្នេហ៍អូនទោះមិនគិតមានថ្មីមិនដឹងអ្វីពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃស្នេហ៍ស្រីគ្មានព្រំដែន។
ធ្វើតាមបេះដូងសារភាពបងស្រលាញ់អូនខ្លាំងណាស់ដែលអូនដឹងច្បាស់ថាបងមានគេធ្វើឱ្យអូនមិនទទួលស្នេហ៍ហើយអ្វីគ្រប់យ៉ាងក៏បង្វែរនៅពេលដែលគេត្រឡប់មកផ្ដើមស្នេហ៍ជាថ្មី។
ស្នេហ៍អតីតសល់អាណិតអារម្មណ៍ពិតអស់ស្រលាញ់ស្នេហ៍រូបអូនគឺបេះដូងអ្នកទាមទារតែចុះចាញ់ក៏ខឹងខ្លួនឯងចិត្តមិនស្មោះក្បត់ចិត្តគេហើយនៅស្រណោះឱ្យគេរងគ្រោះទាំងមិនដឹងខ្លួនមិនអាចប្រាប់ស្ងួនអ្វីនៅក្នុងចិត្ត…
ថាបងពេលនេះលែងមានគេមានតែអូនបោកខ្លួនឯងបោករូបគេបោកទាំងស្ងួនឈឺផ្ទួនៗព្រោះបងដឹងថាអូនក៏ស្នេហ៍គ្រាន់តែហួសពេលដែលអូនទទួលស្នេហ៍។
ឈឺចាប់បីនាក់
ប្រហែលខ្ញុំទេជាអ្នកខុស… ខ្ញុំមិនអាចថែចិត្តមនុស្សដែលធ្លាប់ស្រលាញ់ខ្ញុំឱ្យនៅស្មោះនឹងខ្ញុំ… មិននឹកស្មានថា គ្រាន់តែចន្លោះពេលឃ្លាតគ្នាមួយ ខ្ញុំបានក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ដ៏គួរឱ្យអាណិតបែបនេះសោះ… អរគុណអ្នកទាំងពីរហើយ… អរគុណ… ប្រហែលជាដឹងថាខ្ញុំឈឺចាប់ប៉ុណ្ណាហើយ តែវាគ្រាន់តែជាការឈឺចាប់គ្មានន័យ… មិនបាច់អាណិតខ្ញុំទេ… ខ្ញុំក៏មិនចេះធ្វើខ្លួនអាត្មានិយមដែរ ហើយមិនបាច់បន្ទោសខ្លួនឯងអីទៀតទេ… មនុស្សស្រលាញ់គ្នាគួរតែបានជួបគ្នា… ខ្ញុំនឹងបំពេញបំណងអ្នកទាំងពីរ… ការឈឺចាប់ដែលស្រលាញ់គេតែម្ខាងគ្មានអ្វីអស្ចារ្យទេ បើប្រៀបធៀបជាមួយនឹងអ្នកដែលស្រលាញ់គ្នាទាំងសងខាងហើយ តែមិនអាចស្រលាញ់គ្នានោះ… ទោះមិនធ្លាប់ត្រៀមខ្លួន តែខ្ញុំនឹងព្រមទទួលយកអ្វីៗដែលប្រែប្រួលទាក់ទងនឹងជីវិតរបស់ខ្ញុំ…
វេលាកន្លងចន្លោះពេលឃ្លាតគ្នាមានរឿងជាច្រើនបានប្រួលប្រែកំហុសអ្នកណា?តើរូបអូនមែនទេ?មិនអាចថែបងឱ្យស្មោះអូន។
ជួបគ្នាជាថ្មីដឹងថាលែងដូចមុនតែបងខំធ្វើស្រលាញ់អូនទុកអូនជាអ្វី?ព្យាយាមលាក់អូនតាំងខ្លួនឯងចិត្តមហិមា។
ព្រោះតែខឹងខ្លួនឯងក្បត់ចិត្តខ្ញុំមែនទេ?បានជាឈប់ជួបគេទាំងនឹកគេគ្រប់គ្រាធ្វើបែបនេះគិតថាឈឺចាប់ជាមួយគ្នាដើម្បីរូបខ្ញុំម្នាក់។
ព្រោះខុសខ្លួនឯងក្បត់ចិត្តខ្ញុំមែនទេ?លះបង់រូបគេទាំងដឹងដែរគេស្មោះស្ម័គ្រអ្នកទាំងពីរព្រមលះបង់ឈឺចាប់តែពីរនាក់តែអ្នកធ្វើឱ្យខ្ញុំយំ។
7 comments ខែ មករា 13, 2010
