ក៏កើតអារម្មណ៍ចង់…

ថ្ងៃនេះរងាដល់ហើយ ខ្យល់បក់ចុះបក់ឡើងក៏កើតអារម្មណ៍ចង់… ដឹងចង់អីអត់? ចង់ងាប់!

តើមានអ្នកណាធ្លាប់ស្គាល់អារម្មណ៍នេះអត់? គិតទៅ ប៉ុន្មានថ្ងៃហើយ ចេះតែមានអារម្មណ៍ថាអត់ដឹងខំរស់នៅធ្វើអីទៀត ខ្ជិលរស់នៅ គ្រប់យ៉ាងនៅជុំវិញខ្លួនសោះកក្រោះ ធ្វើអីក៏មិនបាចសម្រេច ផ្សំពីនេះបន្តិច ផ្សំពីនោះបន្តិច ដេកៗក៏មានអារម្មណ៍លែងចង់រស់។ វាក៏មិនមែនថាខ្ញុំទើបតែមានអារម្មណ៍បែបនេះជាលើកទីមួយដែរ គឺតាំងពីតូចម្ល៉េះ កើតមកគឺស្ពាយយកអារម្មណ៍ឆ្កួតៗបែបនេះមកជាមួយ ហើយពេលនេះអារម្មណ៍ឆ្កួតហ្នឹងវាលាប់ឡើងវិញម្ដងទៀតហើយ!

បើអ្នកមានបទពិសោធន៍ ជួយប្រាប់វិធីដោះស្រាយផង!

ខ្ញុំធ្លាប់ស្រមៃពីវិធីសម្លាប់ខ្លួនមួយចំនួន រៀនចេះពីមើលទូរទស្សន៍ ដូចជា ចងក លោតទឹក បាញ់នឹងកាំភ្លើង(តែអត់មានកាំភ្លើង) អារសរសៃកដៃ ចាក់បេះដូងនឹងកាំបិត… គ្រាន់តែរៀបរាប់បានប៉ុណ្ណឹងស្រៀវលែងហ៊ាននឹក គឺសុទ្ធតែវិធីឈឺសាច់… ផឹកថ្នាំបំពុល! តែក៏មិនស្រួលប៉ុន្មានដែរ បែកពពុះមាត់ស្គុល ទម្រាំតែដាច់ខ្យល់នោះ ហើយងាប់ទៅអាក្រក់មើលណាស់ ពិសេសគឺខ្មោចចងក ណាឮចាស់ៗថា សម្លាប់ខ្លួនព្រះប្រោសមិនរួចផង ក៏មិនធ្លាប់ហ៊ានសាក បានត្រឹមតែគិតរហូតមក…

ក្រោមមកទៀត ខ្ញុំចេះសរសេររឿង ក្លាយជាអ្នកនិពន្ធមិនសូវល្បី តែស្នាដៃទុកនៅផ្ទះច្រើនមិនទាន់បានអួតគេ ដល់ពេលមានអារម្មណ៍បែបនេះក៏រារែក ស្ដាយស្នាដៃ ស្ដាយអត់ទាន់ល្បី ខ្លាចងាប់ទៅ ស្នាដៃកប់ទៅតាម រួចក៏គិតថា យ៉ាងម៉េចយ៉ាងម៉ា ចាំបោះពុម្ពស្នាដៃទាំងនោះឱ្យអស់សិន ចាំងាប់ តែក៏នៅឆ្លៀតស្រមៃទៀត ថាស្រាប់តែស្នាដៃខ្ញុំផ្សាយទៅ មានអ្នកអានគាំទ្រច្រើន ល្បី សង្ស័យប្ដូរចិត្តលែងចង់ងាប់ ចង់រស់វិញ ស្រេចបាត់ គោលបំណងចង់ងាប់នៅតែមិនបានសម្រេច។

គិតទៅ គិតចុះ គិតឡើង ខ្ញុំនេះវានៅតែមិនដាច់ចិត្តងាប់ គឺចិត្តវាមិនដាច់ ចង់ទៅស្ដេចខ្មោចវាមិនបាន ចង់ងាប់តែខ្លាចឈឺ ខ្លាច…

និយាយរឿងថ្ងៃនេះឱ្យស្ដាប់វិញ គឺខំទៅជប់លៀងជាមួយមិត្តភក្តិ ទាំងនឹកថា ក្រែងអាចប្ដូរអារម្មណ៍ឈប់ចង់ងាប់ តែមានឯណា មើលគេមើលឯងឃើញតែផឹកស៊ីព្រោកប្រាជ្ញ ខ្ញុំរឹតតែចង់ងាប់ខ្លាំងឡើង ថ្ងៃក្រោយកុំហៅឱ្យសោះអារឿងទៅជប់លៀងជប់អីហ្នឹង សុខចិត្តដេកផ្ទះវិញ ចូលមិនចុះចំណោមគេទេ ពិបាកជាងគេគឺជួបមនុស្សថ្មី អត់ធ្លាប់ស្គាល់ មិនដឹងថាត្រូវនិយាយស្អីជាមួយទេ មានតែនៅសុភាពឡើងចង់សន្លប់។

នេះកន្លែងពួកគេច្រៀងលេង ខ្ញុំខ្ជិលនៅតុផឹកស៊ី ក៏មកថតរូបនេះទៅ!

នេះទន្លេនៅក្រោយផ្ទះ! មានរោងមួយនៅមាត់ទន្លេនោះ លុះស្ដាប់គេច្រៀងបទព្រាត់ប្រាសច្រើនពេក ស្រណោះខ្លួនក៏ទៅដេកនៅរោងនោះទៅ ហើយមានអារម្មណ៍រឹតតែចង់ងាប់ទៀតកាលហ្នឹង។

នេះថតពីលើក្រុមហ៊ុនខ្ញុំទៅ! ត្រឡប់ពីកន្លែងនោះម៉ោង៣ ជូនមិត្តពីរនាក់ទៅដល់ផ្ទះរួច ក៏ចូលមកកន្លែងធ្វើការ មិនចង់ឆាប់ទៅផ្ទះទេ មិនដឹងទៅធ្វើអី រួចដល់ឃើញថ្ងៃលិចស្អាតក៏ថតទុកទៅ។ ចង់សន្សំរូបមេឃឱ្យបានច្រើន ជាតិក្រោយចង់ក្លាយជាមេឃ ឈប់ចង់កើត ចង់ងាប់អីទៀតហើយ!

ហ៊ើយ!… (គឺសំឡេងខ្ញុំដកដង្ហើម ខ្លាចអត់ដឹង) សូមទោសផង បញ្ចេញអារម្មណ៍ជីវិតឥតន័យ ទើបនិយាយឈ្លើយតិចទៅ!

ខែរងា ២

រាត្រីយប់យន់គ្មានដួងចន្ទឲ្យគយគន់សោះ! យប់នេះជាយប់រនោចងងឹតជាងគេបំផុត ដែលខ្ញុំធ្លាប់ជួបតាំងពីកើតមក។ បើគ្មានព្រះចន្ទហើយក៏ហីចុះ តែសូម្បីតែផ្កាយមួយក៏មិនព្រមរះទៀតណា៎! តើផែនដីថ្ងៃនេះវិលខុសគន្លងទេដឹង?

ស្មុគ្រស្មាញណាស់! មិនគួរព្រឹកមិញជួប… គិតទៅនាងពិតជាឆ្នាស់មែន ចំណែកឯខ្ញុំវិញក៏មិនដឹងយ៉ាងម៉េច? ពេលនៅជិតនាងដូចជារករៀបចំឫកពាមិនត្រូវសោះ។ ពីមុនមកមិនធ្លាប់មានអារម្មណ៍ជ្រួលជ្រើមជាមួយស្រីណាសោះ ស្រាប់តែបានជួបនាងក៏ប្រែជាដូចមនុស្សប្រកាច់ចាប់មិនឈ្នះ គិតតែពីនិយាយព្រោកប្រាជ្ញរកទប់មិនជាប់។ ឱ! ប្រហែលជានាងគិតថាខ្ញុំជាប្រុសអន់ចរិតហើយមើល៍ទៅ! កន្លងមកតើអ្នកណាគេមិនសរសើរខ្ញុំថាជាប្រុសគ្រប់លក្ខណ៍។ មិនគួរមកជាមួយស្រីដែលខ្លួនចាប់អារម្មណ៍ បែរជាធ្វើចរិតដូចប្រុសព្រានទៅវិញ។ ឬក៏ទង្វើទាំងនេះគឺជាឥទ្ធិពលនៃស្នេហា? ស្នេហាខ្ញុំអីក៏ចមែ្លកម្ល៉េះ? គ្រាន់តែឃើញភ្លាមស្រលាញ់ភ្លែត! ខ្ញុំដូចជាច្បាស់ថា ខ្លួនឯងស្រលាញ់នាងតែម្តង! បើមានគ្រូទាយណាឆុត ចង់តែទៅឲ្យទាយមើល៍!  តើអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំនេះគឺព្រោះនាងជាគូពីអតីតរបស់ខ្ញុំឬ?

ពីមួយនាទីទៅមួយនាទី ចិត្តស្រលាញ់នាងរឹតតែធំឡើងៗ។ មួយថ្ងៃនេះ ខ្ញុំនឹកឃើញរូបនាងរហូត។ ហេតុនេះក្រោយពីចាកចេញពីរោងកុន ខ្ញុំបានទៅទិញផ្កាអ័ដគីដេមួយផើងយកមកព្យួរនៅមុខផ្ទះ គ្រាន់បានគយគន់និងថែទាំរាល់ថ្ងៃ សម្រាប់ឧបកិច្ចជារូបស្រីជាទីស្រលាញ់របស់ខ្ញុំ។ យ៉ាងណាផ្កានោះវាមិនស្អាតដូចរូបនាងទេ តែគួរសមជាងគ្មានស្អីមើលដែរ។ មិនដឹងថា តើពេលណាទើបបានជួបគ្នាម្តងទៀតនោះទេ? បើជួបលើកក្រោយត្រូវតែរៀបចំខ្លួនជាសុភាពបុរសឲ្យបាន ដើម្បីឲ្យនាងគិតថា «តាមពិតចរិតពិតប្រាកដរបស់គេល្អណាស់! ជួបគ្នាគ្រាមុន គ្រាន់តែរំភើបពេក ទប់អារម្មណ៍នឹងសម្រស់ខ្ញុំមិនបានទេតើ!» ហើយពេលនោះនាងប្រាកដជា…  អស់ទាស់…!

អូ! ទឹករបស់ខ្ញុំដាំពុះហើយ! ខែរងាត្រូវដាំទឹកក្តៅងូតទើបស្រួលខ្លួន។ ងូតទឹករួចហើយ ពាក់អាវពីរបីជាន់ រួចពាក់ស្រោមជើង ទើបចូលឃ្លុំភួយដេកឲ្យបានកក់ក្តៅ តែកុំភ្លេចបើកវិទ្យុស្តាប់ចម្រៀងផង។ ខ្ញុំចូលចិត្តដេកស្តាប់វិទ្យុណាស់ ហើយនិយមបើកចោលទើសភ្លឺ។ ស្តាប់ចម្រៀង គ្មានពេលណាស្តាប់ទៅពីរោះដូចពេលយប់ទេ ពិសេសគឺពេលពាក់កណ្ដាលអធ្រាត្រ ពិតជាពីរោះរកលេខដាក់គ្មាន ហើយបើសិនជួបអារម្មណ៍នៅពេលដឹងខ្លួន បានឮចម្រៀងល្វើយៗក្បែរត្រចៀក ឬក៏់ចម្រៀងចូលទៅក្នុងសុបិនទៀតនោះ មិនដឹងត្រូវនិយាយថា ពិសេសកម្រិតណាទេ! 

-សួស្តីខែរងា! សួស្តីប្រិយមិត្ត! រាត្រីនេះនាងខ្ញុំ ប្រភា បានចូលខ្លួនអត្ថាធិប្បាយក្នុងកម្មវិធី “ សំឡេងរាត្រី” តាមសន្យា។ សង្ឃឹមថា ជនជាតិខ្មែរគ្រប់រូបសុទ្ធតែរីករាយទទួលខ្យល់ត្រជាក់ក្នុងខែរងានារាត្រីនេះ។ និយាយទៅពន្លឺព្រះអាទិត្យនៅខែរងាភ្លឺត្រចះត្រចង់គួរឲ្យស្រលាញ់ណាស់ តើមែនទេ? ប៉ុន្តែពេលយប់គ្មានរស្មីព្រះអាទិត្យឡើយ ឯធាតុអាកាសរឹតតែត្រជាក់ ហេតុនេះសូមប្រិយមិត្តកុំភ្លេចពាក់អាវរងាក្រាស់ៗណា៎! មែនហើយ! នាងខ្ញុំចង់ដឹងថា តើកាលពីខែរងាឆ្នាំមុន លោកអ្នកបានស្តាប់បទចម្រៀងអ្វី? លោកអ្នកប្រាកដជាស្រណោះនិងចង់ស្តាប់ម្តងទៀតហើយត្រូវទេ? បន្តិចទៀត កុំភ្លេចទូរស័ព្ទមកប្រាប់នាងខ្ញុំណា៎! ប៉ុន្តែពេលនេះ សូមអញ្ជើញលោកអ្នកស្តាប់បទចម្រៀងមួយបទសិន ជាសំនៀងអ្នកស្រី អ្នកស្រី ប៉ែន រ៉ន (…?) មានចំណងជើងថា “ ខ្យល់រងា” …

សំឡេងរបស់អ្នកអត្ថាធិប្បាយក្នុងកម្មវិធីវិទ្យុម្នាក់នេះ ស្តាប់ទៅធ្វើឲ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ចម្លែកណាស់! ខ្ញុំទទួលស្គាល់ថា នាងនិយាយពីរោះ សោតឯពាក្យពេចន៍ក៏មានអត្ថន័យល្អ តែលើសពីនេះទៀត សំឡេងនាងដូចជាយ៉ាងម៉េចជាមួយនឹងខ្ញុំទេ! មុនៗខ្ញុំស្តាប់តែចម្រៀងទេ ពេលមនុស្សនិយាយខ្ញុំប្តូរប៉ុស្តិ៍ហើយ ដល់លើកនេះដូចជាមិនដាច់ចិត្តប្តូរសោះ!  …នឹកឃើញហើយ! សំឡេងនេះគឺស្រដៀងនឹងសំឡេងរបស់នាងនៅរោងកុនកាលពីព្រឹកមិញ! អ៊ីចឹងតើ! បានដូចជាប្រហែលៗធ្លាប់ស្តាប់នៅកន្លែងណាម្តង… មិនមែនស្រដៀងទេ! ស្តាប់ឲ្យច្បាស់ទៅគឺដូចគ្នាតែម្តង! តើអាចជាមនុស្សតែម្នាក់ទេហ្ន៎?  តែមិនគួរជួនគ្នាដល់ម្លឹងទេ! …អូ៎ះ! ពិធីការិនីនេះនិយាយទៀតហើយ៖

-តើពេលស្តាប់បទចម្រៀងមួយបទនេះចប់ ប្រិយមិត្តមានអារម្មណ៍បែបណាទៅ? នាងខ្ញុំតែងឆ្ងល់ថា ហេតុអ្វីក៏អត្ថន័យបទចម្រៀងភាគច្រើនជាបទកម្សត់អ៊ីចឹង? ប្រហែលមកពីអ្នកនិពន្ធភាគច្រើនជាមនុស្សកម្សត់ឬ? តាមមើល៍នៅក្នុងលោកនេះប្រាកដជាមានរឿងកម្សត់ច្រើនណាស់ហើយ សោតឯអ្នកនិពន្ធក៏ចូលចិត្តយករឿងទាំងេនាះ មកតែងទុកជាការចងចាំទៀត។ ហេតុអ្វីគេមិនចាប់អារម្មណ៍រឿងរីករាយឲ្យច្រើនទៅវិញ? ចរិតមនុស្សពិតជាគួរឲ្យចង់សើចមែន! ហាក់ដូចជាចូលចិត្តរឿងកម្សត់ជាងរឿងរីករាយ។ បើដឹងថារឿងនោះកម្សត់ហើយ នៅតែគិតពីវាទៀត។ កាលពីព្រឹកមិញ នាងខ្ញុំបានទៅមើលកុន ក៏ជួបមនុស្សប្រុសម្នាក់ ដែលគេនិយាយថាកើតទុក្ខក៏រស់មួយថ្ងៃ សប្បាយចិត្តក៏រស់មួយថ្ងៃ ហេតុអ្វីក៏មនុស្សមិនជ្រើសរើសឲ្យខ្លួនឯងសប្បាយចិត្ត? គេនិយាយដូចជាត្រូវណាស់ ព្រោះមនុស្សប្រាកដជាអាចសម្រេចខ្សែជីវិតដោយខ្លួនឯង។ ទោះបីជីវិតមនុស្សជាឆាកល្ខោន ប៉ុន្តែមនុស្សក៏អាចជ្រើសរើសសាច់រឿងរបស់ខ្លួនឯងបានដែរ។ តើចាំបាច់អីត្រូវធ្វើជាតួកម្សត់នោះ? ទោះជាយ៉ាងណា ប្រហែលមនុស្សដែលគិតបែបនេះមានមិនច្រើនទេ ព្រោះមនុស្សត្រឹមត្រូវថ្លៃថ្នូរសម្បូរតែជាមនុស្សរស់ត្រាំក្នុងទុក្ខសោក ចំណែកឯមនុស្សដែលគិតតែសប្បាយចិត្តនោះ គឺមានឫកពាដូចមិនសូវគ្រប់ទឹកទៅវិញ។ ពោលគឺដូចមនុស្សដែលនាងខ្ញុំជួបកាលពីព្រឹកមិញអ៊ីចឹង ចរិតឲ្យលលាម ឃើញស្រីមិនបាន រួចពូកែតែខាងអួត និងរិះគន់គេ… អូ៎យ! នឹកឃើញឡើងនាងខ្ញុំក្តៅក្រហាយដល់ហើយ! មនុស្សស្អីក៏ពូកែព្រោកប្រាជ្ញថ្នាក់ហ្នឹង និយាយរំខាននាងខ្ញុំរកមើលកុនមិនបាន។ ដល់នាងខ្ញុំឲ្យនំញ៉ាំ ក្រែងលោស្ងាត់មាត់ខ្លះ ក៏នៅតែមិនដឹងខ្លួន គិតតែសួរនេះសួរនោះមិនឈប់ ទាល់តែនាងខ្ញុំទ្រាំមិនបាន ប្តូរកន្លែងអង្គុយ។ នឹកឡើងគួរឲ្យចង់សើចដែរ! កោតតែមកគេងលក់នៅក្នុងរោងកុន អត់ចេះខ្មាសគេ! នាងខ្ញុំសង្ស័យតែគេម្នាក់នោះកើតមិនគ្រប់ខែផង ហើយបើមិនស្រួលជាមនុស្សគ្រាសកន្លងក៏អាចថាបាន! 

អេ! ដល់កហើយខ្ញុំ! គឺពិតជាមនុស្សតែម្នាក់មែនតើ! អូយ! ហើយក្តៅ ក្រហាយនឹងខ្ញុំអីក៏ដល់ថ្នាក់ហ្នឹង រហូតមកនិយាយហែកកេរ្តិ៍តាមវិទ្យុ? ថាខ្ញុំជាមនុស្សគ្រាសកន្លងផង! ម៉េចក៏មិនចេះគិតសោះ? មនុស្សគ្រាសកន្លងឆ្លាតអ៊ីចឹងអ្ហ៊ៃ? ហ៎ះ! ហើយកោតតែហ៊ានថាឲ្យខ្ញុំជាមនុស្សពូកែរិះគន់គេ តាមពិតស្តាប់នាងនិយាយមិញ មានទៅចាញ់ខ្ញុំឯណា? រិះគន់ខ្ញុំឡើងភ្លេចដកដង្ហើមទៅហើយ! មិនអីទេ! បើខឹងខ្ញុំថ្នាក់ហ្នឹង មួយជាតិនេះប្រាកដជាភ្លេចខ្ញុំមិនបានឡើយ! គឺល្អម្យ៉ាងដែរតើ! កុំតែខ្ញុំមិនស្គាល់លេខទូរស័ព្ទកម្មវិធីនេះ កុំអីតេទៅញ៉ែតាមរលកធាតុអាកាស ឲ្យនាងកាន់តែក្តៅក្រហាយនឹងខ្ញុំបែន្ថមទៀត!

-ក្រោយពីនិយាយដើមគេរួចហើយ នាងខ្ញុំសូមបកត្រឡប់មកកម្មវិធីយើងវិញ ដោយសូមអនុញ្ញាតទទួលទូរស័ព្ទប្រិយមិត្តទីមួយ! អាឡូ! ជម្រាបសួរ!

មិនបាច់ចាត់ទុករូបខ្ញុំជាគេទេ! ចង់និយាយដើមខ្ញុំ និយាយរាល់ថ្ងៃទៅ ខ្ញុំមានទៅថាអី?

-អាឡូ! សួស្តីពិធីការិនីប្រកបដោយទឹកសំឡេងដ៏សែនពីរោះ!

អាណាហ្នឹង? សម្តីចេញមកគ្មានទឹកដមសោះ! ធ្វើឯងសរសើរស្រីស្រស់របស់ខ្ញុំសុទ្ធតែទឹកសំឡេងពីរោះ! ទឹកសំឡេងមើលតែទឹកត្នោតអេះ? មនុស្សប្រុសសំឡេងអ៊ីចឹង រូបរាងប្រាកដជាស្គមដូចកុកហើយមើល៍ទៅ!

-ចាសអរគុណណាស់!  តើលោកទូរស័ព្ទមកពីខាងណា?

-ខ្ញុំតេទៅពីស្រែ។ កញ្ញាដឹងទេ? នៅស្រុកស្រែរងាដល់ហើយ! កាលណាខ្យល់បក់ប៉ះកាយម្តងៗ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍រសេះរសោះខ្លួនយ៉ាងម៉េចមិនដឹងទេ!

អាមួយនេះជាមនុស្សសាំតាប៉ែតែម្តងហើយវ៉ើយ!

-បើរងាអ៊ីចឹង បង្កាត់ភ្នក់ភ្លើងទៅលោក ទើបកក់ក្តៅស្រួល!

-មិនបាច់បង្កាត់ភ្នក់ភ្លើងឲ្យហត់ធ្វើអីទេ! យកដៃគងប៉ាន់ទៅ ជួយបានខ្លះហើយ!

ងាប់! ម៉េចក៏គ្មានកេរ្តិ៍ខ្មាសសោះ មកលាតត្រដាងអាថ៌កំបាំងតាមវិទ្យុទៅរួច? ដកដៃសិន កុំធ្វើដូចអាខ្មោចនេះ!

-សូមទោស!  តើលោកឈ្មោះអ្វី?

ហេតុអ្វីមិនស្តីឲ្យទៅ នៅមកសួរឈ្មោះគេធ្វើអីទៀត? ជាមួយខ្ញុំវិញជាបុរសសុភាពសោះ ម៉េចក៏ឆ្នាស់ដាក់ខ្ញុំបាន?

-ខ្ញុំឈ្មោះ ចយ !

អ៊ឹះ! មើល៍ឈ្មោះគេ! ដាក់ឈ្មោះមើលតែខ្វះឈ្មោះដាក់! ពីខែ មិគសិរ ដល់ កត្តិក ម៉េចក៏មិនយកមកដាក់?

-នាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍លោក ចយ ក្នុងកម្មវិធី” សំឡេងរាត្រី” !  តើ…

-អូមែនហើយ!  តើមនុស្សប្រុសដែលកញ្ញាជួបពីព្រឹកមិញនោះ ឈ្មោះអ្វីដែរ?

យី! ចេះមកនិយាយកាត់ពិធីករអ៊ីចឹងទៅ? ហើយមកចង់ស្គាល់ឈ្មោះឯងទៀត ចង់ប្រកាសឈ្មោះឲ្យខ្ញុំខ្មាសគេមួយជាន់ទៀតអ្ហ៊ៃ? អាចង្រៃ! បើមានអ្នកណាគេស្គាល់ខ្ញុំកំពុងស្តាប់ដែរ វាមិនវីវរទៅហើយទេ!  វាគ្មានរឿងនិយាយអី បានជាមករាលដាលដល់ឯងហ្នឹង?

-គេប្រាប់ខ្ញុំថាឈ្មោះ កត្តិក តែដឹងកុហកឬអត់ទេ?

កុហកស្អី? ខ្ញុំឈ្មោះ កត្តិក មែន! រួចទៅប្រាប់ឈ្មោះខ្ញុំឲ្យគេដឹងធ្វើអីទៅ អ្នកនាងអើយ? ម៉េចក៏ស្លូតបូតជាមួយអាម្នាក់ហ្នឹងម្ល៉េះ?  កុំប្រាប់ថាចង់ព្រួតគ្នា និយាយដើមខ្ញុំទៀតណា៎!

-ខ្ញុំគិតថាអាម្នាក់នោះ បើមិនគ្រាសកន្លងដូចកញ្ញានិយាយ ក៏ជាមនុស្សកើតរោគចិត្តដែរ!

អាប្រកាច់! ឯងទើបកើតរោគចិត្ត! បើបានជួបឯងណា ចាប់ទះមាត់ឲ្យឆ្អែតទើបអស់ចិត្ត។ បើមិនអ៊ីចឹងចាប់ព្យួរជើង ធ្វើទារុណកម្មដោយចាក់ក្រឡេក ឲ្យដឹងរសើប ទាល់តែឯងស្រែកអង្វរករថា «ទៅថ្ងៃក្រោយ ខ្ញុំឈប់ថាលោកកើតរោគចិត្តទៀតហើយ លោកម្ចាស់!»

-ឈប់និយាយពីគេទៅលោក!  តើលោកចង់ស្តាប់បទចម្រៀងអ្វីដែរក្នុងយប់នេះ?

និយាយអ៊ីចឹងបានត្រឹមត្រូវ! ស្មានតែចូលដៃជាមួយគេនិយាយដើមខ្ញុំបាត់ទៅហើយ!

-ថាម៉េច?

អាថ្លង់! ស្តាប់ប៉ុណ្ណឹងក៏មិនបានដែរ! នាងសួរឯងថាចង់ស្តាប់បទអី? មុខឯងគួរតែស្តាប់បទស្មូត្របុណ្យខ្មោចទៅ ក្រែងវាមិនសូវឈ្លើយ!

-នាងខ្ញុំចង់ដឹងពីបទចម្រៀងដែលលោកពេញចិត្ត!

-អូ! ចាក់បទណាញាក់ៗទៅទើបបាត់រងា! មែនហើយ ខែរងាគួរតែចាក់បទចង់បានប្រពន្ធ… ព្រោះខ្ញុំចង់បានប្រពន្ធដល់ហើយនៀក! ចាស់ៗថា ខែរងាទាល់តែមានភួយសាច់ទើបកក់ក្តៅ! តើកញ្ញាពិធីករមានអារម្មណ៍ចង់បានភួយសាច់អត់?  តើមាននឹកឃើញចង់បានអីអត់ហ្នឹង?

អាមួយនេះចំជាឈ្លើយពេញទី! មនុស្សកែលែងឡើងហើយហ្នឹង កោតតែនាងនៅសំងំឲ្យវាញ៉ែទៀត?

-នែ៎លោក!  មិនខ្លាចខ្ញុំបិទទូរស័ព្ទលោកឯងទេអី?

ហាស! ហាស! ហាស! អ៊ីចឹងបានសមមុខវា! រួចយូរហើយទើបនឹកឃើញស្តីឲ្យ? ខ្ញុំប្រាប់ថា ស្តីឲ្យវាខ្មាសគេដូចខ្ញុំយូរហើយតើ!

-អេ! ពិធីករអីឆ្នាស់ម្ល៉េះ?

ឆ្នាស់អ៊ីចឹងហើយ បានយើងស្រលាញ់នោះ!

-ឆ្នាស់អ៊ីចឹងហើយ!  លោកឯងគ្មានម៉ែឪប្រដៅទេអេះ?

ស្តីឲ្យបានល្អ! ជេរទៀតរឹតតែល្អ! មនុស្សអ៊ីចេះទោះមានម៉ែឪក៏វាមិនឲ្យប្រដៅដែរ។ កុំទៅឆ្ងល់ពេក!

-ហើយបទចម្រៀងចង់បានប្រពន្ធរបស់លោកឯងនោះ សូមអញ្ជើញទៅទិញយកមកចាក់ស្តាប់ម្នាក់ឯងទៅ!

ហេ! និយាយស្តីកាន់តែពេញចិត្តខ្ញុំមែនទែនហើយតើ! បិទទូរស័ព្ទវាចោលទៅ! លោកអើយ! បទចម្រៀងឲ្យមួយគំនរអត់ចង់ស្តាប់ បែរជាទៅចង់ស្តាប់បទញាក់ទទ្រាក់ទទ្រើតទាំងកណ្ដាលយប់! មនុស្សនេះដូចជាគ្មានមនោសញ្ចេតនាអីសោះ! បើសិនជាខ្ញុំវិញណា ប្រាកដជានិយាយប្រាប់ពិធីការិនីម្ចាស់ដួងចិត្តខ្ញុំថា «បាទអ្នកនាង! នាកណ្ដាលយប់យន់ស្ងាត់សូន្យឈឹងអ៊ីចឹង ខ្ញុំចង់ឲ្យអ្នកនាងចាក់បទ “ រាត្រីជួបស្នេហ៍” ឲ្យខ្ញុំស្តាប់! តើអ្នកនាងចូលចិត្តបទចម្រៀងនេះឬទេ? សម្រាប់រូបខ្ញុំវិញ វាធ្វើឲ្យខ្ញុំលន្លង់លន្លោចខ្លាំងណាស់ណា! …រាត្រីដែលបានជួបនឹងនួនល្អង នៅបាត់ដំបង មាត់ស្ទឹងសង្កែ…»

-នាងខ្ញុំសូមអភ័យទោសចំពោះប្រិយមិត្តកំពុងស្តាប់កម្មវិធីនេះផង! លោកម្នាក់មិញនេះធ្វើឲ្យនាងខ្ញុំទ្រាំមិនបានសោះ!

មិនបាច់សូមទោសថ្វីទេ ខ្ញុំគាំទ្រសោះហ្នឹង! ហើយមនុស្សធឺហ្នឹងមិនបាច់ហៅលោកគោរពស្អីទេ ហៅថាវាតែម្តងទៅ!

-ថ្ងៃនេះប្រហែលជាថ្ងៃស៊យរបស់នាងខ្ញុំហើយ បានជាពេលព្រឹកជួបមនុស្សមួយប្រភេទ លុះដល់ពេលយប់ទទួលប្រិយមិត្តដំបូង ក៏មកជួបនឹងមនុស្សមួយប្រភេទមិញនេះទៀត!

ទេ! ទេ! ទេ! មនុស្សប្រភេទស្អីគេ? មនុស្សយប់ជាប្រភេទមនុស្សឈ្លើយ ខុសស្រឡះពីខ្ញុំមនុស្សព្រឹក! យកមកនិយាយចូលគ្នាមិនបានទេ ព្រោះខ្ញុំម៉េចនឹងស្មោកគ្រោកដូចអាចង្រៃនោះទៅ? រួចបើចង់ដឹងថ្ងៃស៊យឬអត់ មិនព្រមស្តាប់ក្បួនហោរាសាស្ត្រពេលព្រលឹមឡើងទេ គិតតែហាមាត់ម៉ៃផ្តេសផ្តាស! សង្ស័យតែក្បួនគេនិយាយថា ថ្ងៃនេះពេលព្រឹកបើទៅមើលកុន នឹងជួបគូព្រេងផងក៏មិនដឹង!

-កុំឲ្យលោកអ្នកស្តាប់តានតឹងអារម្មណ៍ពេក នាងខ្ញុំសូមប្តូរបរិយាកាសចាក់បទចម្រៀងមួយបទ ក្រោមចំណងជើងថា “ រាត្រីជួបស្នេហ៍” សំនៀងរបស់អធិរាជសំឡេងមាស ស៊ិន ស៊ីសាមុត ។ សង្ឃឹមថា ចម្រៀងមួយបទនេះស័ក្តិសមនឹងបរិយាកាសដ៏រងានារាត្រីកាលនេះ និងសូមឲ្យប្រិយមិត្តទាំងឡាយបង្ហើរអារម្មណ៍ជាមួយតន្ត្រីមួយបទនេះ ទៅដល់ស្ទឹងសង្កែជាមួយនាងខ្ញុំ…

អស្ចារ្យណាស់! តើនាងដឹងថាខ្ញុំកំពុងចង់ស្តាប់ចម្រៀងមួយបទនេះ ដោយរបៀបណាទៅ? ទេ! គឺព្រោះចិត្តពួកយើងទាំងពីរនាក់ដូចគ្នា! កុំទាន់គិតអី! បង្ហើរអារម្មណ៍ឲ្យហោះហើរទៅរកស្ទឹងសង្កែរជាមួយនឹងនាងសិន…

សុភមង្គលបន្តិចបន្តួច

អត្ថបទលើកទឹកចិត្តខ្លួនឯង៖

ដូចជាឧស្សាហ៍ធ្លាក់ទឹកចិត្តដល់ហើយ ទំនេរៗអស់សង្ឃឹមលេង!… គិតជាមធ្យមធ្លាក់ទឹកចិត្តប្រហែល២១ម៉ោងក្នុងមួយថ្ងៃ មិនបានដកម៉ោងដេកចេញទេ ព្រោះពេលដេកលក់ក៏យល់សប្ដិធ្លាក់ទឹកចិត្តដែរ!    អ៊ីចឹងគួរតែសរសេរអត្ថបទលើកទឹកចិត្តខ្លួនឯងឱ្យបានច្រើន ក្រែងថ្ងៃក្រោយអាចបោះពុម្ពបានមួយក្បាល ហើយក្លាយជាអ្នកល្បីខាងធ្លាក់ទឹកចិត្ត។

OK! ត្រូវតែស្វែករកសុភមង្គលបន្តិចបន្តួចជូនជីវិត!

អារម្មណ៍អពមង្គលទាំងឡាយកើតចេញពីការលោភលន់ហួសមាឌ ឬក៏វង្វេងអត់ស្គាល់ផ្លូវទៅរកខ្លួនឯង។ សោតឯអារម្មណ៍សុភមង្គលវិញគឺកើតឡើងព្រោះយើងស្រលាញ់ជីវិត ពេញចិត្តនឹងអ្វីដែលខ្លួនមាន ហើយញញឹមទៅរកអ្វីដែលយើងគ្មាន។ ប្រាប់ខ្លួនឯងថា យើងមានហេតុផលដែលត្រូវរស់ ហើយត្រូវនឹកឃើញដល់សុភមង្គលបន្តិចបន្តួច ដែលយើងអាចទទួលបាន ដោយកុំបោះបង់ចោលវាឱ្យសោះ។ ជួនកាលជីវិតក៏ជួបបរាជ័យ តែក៏មិនមែនមានន័យថាគ្រប់យ៉ាងត្រូវបញ្ចប់នោះទេ។ ពេលដេកលក់ ការដែលយើងយល់សប្តិជារឿងធម្មតា ប៉ុន្តែពេលភ្ញាក់ដឹងខ្លួន យើងត្រូវតែរស់នៅក្នុងជីវិតពិតរបស់យើងបន្តទៀត។ គិតសុទិដ្ឋិនិយមថា គ្រប់យ៉ាងនឹងប្រសើរឡើង!

ខ្ញុំហែកកេរ្តិ៍ខ្លួនឯងសិន៖

*មានមនុស្សរាប់អានខ្ញុំតែពីរបីនាក់ ហើយពួកគេក៏ឈប់នឹកនាដល់ខ្ញុំម្ដងម្កាល តែមិនអីទេ គឺគ្រាន់បើជាងអត់មានអ្នកណារាប់អានដែរ។

*បើគ្មានអ្នកណាស្រលាញ់ ឬក៏ខ្លួនឯងក៏មិនព្រមស្រលាញ់ខ្លួនឯង?

*ការងារខ្ញុំមិនសូវជោគជ័យសោះ តែមិនអីទេ ព្រោះបើមិនធ្វើការជីវិតនឹងរឹតតែគ្មានតម្លៃ។

*មានអារម្មណ៍ថា ស្នាដៃនិពន្ធរបស់ខ្ញុំនៅមានកម្រិតទាបណាស់ តែក៏សប្បាយចិត្តដែរនៅពេលខ្ញុំសរសេរចប់ស្នាដៃសាមញ្ញៗរបស់ខ្លួន។

*ខ្ញុំមិនមានប្រាក់ច្រើនទេ តែខ្ញុំនឹងប្រើប្រាក់បន្តិចបន្តួចដែលខ្លួនមានឱ្យមានតម្លៃ។

*បើកដួងចិត្តឱ្យទូលាយ សម្លឹងមើលពិភពលោក នឹងឃើញមនុស្សដ៏កម្សត់ដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំអាណិត នឹងឃើញមនុស្សដ៏មានសុភមង្គលដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំរីករាយ។

*ខ្ញុំអាចរស់នៅម្នាក់ឯងជាមួយនឹងសុភមង្គលបន្តិចបន្តួច។

*ខ្ញុំដឹងថាន័យខាងលើនេះគឺនឹកឃើញតែពេលមានអារម្មណ៍ល្អប៉ុណ្ណោះ តែយ៉ាងណាខ្ញុំនឹងអានវាម្ដងទៀត នៅពេលខ្ញុំកើតទុក្ខ។

អារម្មណ៍ខែរងា

ខែរងាដូចជាមកសួរខ្ញុំថា តើហេតុអ្វីខ្ញុំអាចរស់មកដល់ពេលនេះ? យប់មិញឆាប់បានទៅផ្ទះក៏បើកទូរទស្សន៍មើល រួចក៏ឃើញរឿងភាគកូរ៉េ ដែលរំឭកខ្ញុំថា ខ្ញុំធ្លាប់ជាមនុស្សដែលរវល់ខ្លាំងណាស់ គឺរវល់តាមដានរឿងភាគទូរទស្សន៍ មិនថា ចិន កូរ៉េ ហុងកុង សិង្ហបុរី… ហើយក៏ជាមនុស្សមានក្ដីរំពឹងម្នាក់ គឺរំពឹងតាមដានសាច់រឿងភាគ(ដដែល)។ កាលពីមុនគឺខ្ញុំរស់នៅបែបនេះ មើលទូរទស្សន៍ ឬស្ដាប់វិទ្យុតែម្នាក់ឯង គឺខ្ញុំឆ្លាតគួរសម ចេះរកសុភមង្គលឱ្យខ្លួនឯង។ កាលវិភាគប្រចាំថ្ងៃរបស់ខ្ញុំកាលណោះ គឺកាលវិភាគរស់នៅម្នាក់ឯង ហើយដោយសារតែយ៉ាងនេះ ខ្ញុំក៏ចេះសរសេររឿង សរសេរចម្រៀង ក្លាយជាខ្ញុំរាល់ថ្ងៃនេះ។

ពេលធាតុអាកាសផ្លាស់ប្ដូរម្ដងៗក៏ជាពេលដែលខ្ញុំនឹកឃើញគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំធ្លាប់ឆ្លងកាត់ដែរ។ ខ្ញុំនឹកឃើញមនុស្សដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្គាល់ ហើយថ្ងៃនេះខ្ញុំនឹកមិត្តភក្តិចាស់របស់ខ្ញុំទៀតហើយ! ចាំខ្ញុំនិយាយពីមិត្តម្នាក់នោះឱ្យស្ដាប់!

ខ្ញុំគិតថាគេជាមិត្តដំបូងងរបស់ខ្ញុំ។ កាលណោះខ្ញុំត្រឡប់ពីខេត្តកោះកុង ហើយចូលរៀនថ្នាក់ទី៥នៅស្រុកកំណើតខ្ញុំ។ គិតទៅតាំងពីតូចមកខ្ញុំគ្មានដែររាប់អានអ្នកណាទេ លុះដល់ពេលចូលរៀន ខ្ញុំក៏អង្គុយតុជាមួយគេ ដល់ថ្នាក់ទី៦ក៏អង្គុយជាមួយគេទៀត អ៊ីចឹងហើយក៏ស្គាល់គ្នាទៅ។ កាលថ្នាក់ទី៦ មិត្តខ្ញុំនោះក៏បបួលខ្ញុំទៅលេងចម្ការរបស់គេ ហើយខ្ញុំក៏ស្គាល់ពីការដើរលេងជាមួយមិត្តភក្តិជាលើកទីមួយ។ នឹកឃើញកាលណោះពិតជាសប្បាយណាស់! ពួកយើងទៅចម្ការនោះតែពីរនាក់ទេ រួចក៏ជួបជីតារបស់គេ។ ខ្ញុំខ្លាចចាស់ៗណាស់ ហើយជីតារបស់គេកាចដូចជីតារបស់ខ្ញុំអ៊ីចឹង។ គេប្រាប់ខ្ញុំថា គេមិនដែលហ៊ាននាំអ្នកណាមកលេងផ្ទះទេ។ ពិតណាស់ គេពិតជាចេះទទួលភ្ញៀងយ៉ាងល្អ គេបង្រៀនខ្ញុំឱ្យចេះហៅត្រី និងឱ្យចំណីត្រី ហើយនាំខ្ញុំដើរមើលនេះមើលនោះ។ កាលណោះខ្ញុំទទួលអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំមានមិត្តភក្តិម្នាក់ហើយ តែប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមកគេក៏ប្រាប់ខ្ញុំថា ជីតាគេស្ដីឱ្យរឿងគេដកកូនខ្វិតឱ្យខ្ញុំយកទៅដាំ។

ពួកយើងមានអនុស្សាវរីយ៍ខ្លះៗទៀត ដូចជាទៅរៀនអង់គ្លេសនៅព្រះវិហារសាសនាគ្រិស្គជាមួយគ្នា រួចក៏ឈប់ទៅរៀនព្រមគ្នា ហើយក៏ធ្លាប់ដាំដើមជ្រៃក្រឹមនៅមុខថ្នាក់រៀនជាមួយគ្នាដែរ។ នឹកឃើញកាលរៀនថ្នាក់ទី៧ ពួកយើងរៀនអគារខុសគ្នា តែគេឧស្សាហ៍មកលេងខ្ញុំណាស់ ហើយដល់ថ្នាក់ទី៨ក៏រៀនជាមួយគ្នាទៀត តែក៏បែកគ្នាពេលឡើងថ្នាក់ទី៩ ព្រោះខ្ញុំទៅរៀននៅក្រចេះ គេទៅរៀននៅភ្នំពេញ។

ដល់ចប់ថ្នាក់ទី១២ មករៀនបន្តនៅភ្នំពេញ ខ្ញុំគិតថាប្រាកដជាអាចជួបគ្នាម្ដងទៀត ហើយក៏បានជួបគ្នាមែន។ ប្រហែលមកពីខ្ញុំស្គាល់ពីបុគ្គលិកលក្ខណៈរបស់គេ ទើបខ្ញុំអាចស្មានត្រូវថា គេនៅកន្លែងណា ឬក៏ថានិស្ស័យក៏បាន ព្រោះពួកយើងចេះតែទៅកន្លែងតែមួយ។ ខ្ញុំជួបគេនៅសាលាជ័យថាវី ក៏ជួបនៅសាលាតិចណូ រួចក៏ជួបនៅសាលាមេគង្គកម្ពុជា ជួនកាលជិះតាមផ្លូវក៏ខ្ញុំឃើញគេដែរ គ្រាន់តែគេអត់ឃើញខ្ញុំ ឬក៏ឃើញដែរតែគេមិនចាប់អារម្មណ៍។ ពេលនេះមិនដឹងគេនៅឯណាទេ! ខ្ញុំនៅតែទុកគេជាមិត្តដដែល តែកាលជួបគ្នា និងនិយាយគ្នាចុងក្រោយ ខ្ញុំឃើញគេមានមិត្តភក្តិល្អៗច្រើនពេក ក៏គិតថាគេអាចភ្លេចខ្ញុំបាត់ទៅហើយ ហើយបន្ទាប់មកក៏ដាច់ទំនាក់ទំនងរហូតមក…

ផែនដីតូច

អត្តចរិតខ្ញុំគឺជាពិភពលោករបស់ខ្ញុំ!

ពិភពលោកដ៏តូចរបស់ខ្ញុំ នៅសល់តែមួយចំហៀង នៅពេលដែលពិភពលោកមួយចំហៀងបានចាកចេញពីខ្ញុំ… ចាកចេញព្រោះតែហេតុផល ដើម្បីបំពេញបំណងមនុស្សដែលចង់បំផ្លាញពិភពលោករបស់ខ្ញុំ…

កាលពីយប់មិញ ខ្ញុំបានរកនឹកឃើញសាច់រឿងដែលខ្ញុំនឹងសរសេរហើយ៖

«កុមារាម្នាក់រស់នៅក្នុងភាពឯកោជាមួយគ្រួសារអ្នកសរសេរប្រវត្តិសាស្រ្តមួយ… ការប្រៀនប្រដៅពីអ្នកសរសេរប្រវត្តិសាស្ត្រ រួមនឹងឧបនិស្ស័យពីកំណើត បានធ្វើឱ្យកុមារារូបនោះក្លាយជាមនុស្សដ៏អាថ៌កំបាំង សូម្បីតែខ្លួនឯងក៏មិនស្គាល់ថាខ្លួនឯងជាអ្នកណា គេដឹងត្រឹមស្ដាប់តាមឱវាទអាណាព្យាបាល ដោយខំហ្វឹកហាត់ខ្លួនឱ្យក្លាយជាបុគ្គលដ៏អស្ចារ្យម្នាក់។ អារម្មណ៍របស់គេត្រូវបែងចែកជាពីរ មួយគឺប្រវត្តិសាស្រ្តនៃប្រទេសមួយ ដែលធ្វើឱ្យបេះដូងគេឆាបឆួល មួយទៀតគឺទឹកដីដែលគេកំពុងសាងអនុស្សាវរីយ៍ដោយមិនដឹងខ្លួន…»

គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ខ្លះទេ? នេះជាទម្លាប់មួយដែលខ្ញុំតែងតែនឹកឃើញ និងកត់ត្រាទុករង់ចាំពេលសរសេរ។ ដឹងទេ? អារម្មណ៍រំភើបនៅពេលនឹកឃើញសាច់រឿងមួយគឺអស្ចារ្យណាស់ ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏ត្រូវព្រួយបារម្ភ… រកបានសាច់រឿងមួយដ៏ល្អ គឺត្រូវការសមត្ថភាពដ៏ពូកែដើម្បីសរសេរ… វាមិនពិបាកទេ គ្រាន់តែសរសេររឿងមួយ ប៉ុន្តែបើចង់សរសេររឿងមួយដ៏ល្អ គឺពិបាកខ្លាំងណាស់! អ្នកជឿទេ? ជួនកាលអព្ភូតហេតុកើតឡើង ខ្ញុំអាចយល់សប្តិឃើញអ្វីដែលខ្ញុំត្រូវសរសេរ… គឺខ្ញុំចេះតែបន់ឱ្យបែបនេះ ព្រោះសរសេរយ៉ាងម៉េច បើសាច់រឿងដែលខ្ញុំនឹកឃើញនោះមិនមែននៅក្នុងសម័យយើងនេះផង! ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំត្រូវអានសៀវភៅប្រវត្តិសាស្រ្តឱ្យច្រើន តែសៀវភៅទាំងនោះក្រាស់ៗណាស់ ហើយខ្ញុំចង់ឱ្យមានឆាកប្រយុទ្ធ មានយុទ្ធគុន យ៉ាងរស់រវើកនៅក្នុងបទនិពន្ធរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនចូលចិត្តវ៉ៃគ្នាផង តើឱ្យខ្ញុំសរសេរយ៉ាងម៉េច? តែយ៉ាងណាឱ្យតែមានចិត្ត ខ្ញុំនឹងមានសិល្ប៍អាចធ្វើបាន!

ខ្ញុំក្លាយជាខ្លួនឯង

ជីវិតដំបូងគឺជាប្រស្នា ជីវិតបន្ទាប់ត្រូវប្រើប្រាជ្ញា ជីវិតចុងក្រោយទទួលខុសត្រូវខ្លួនឯង…

រាល់ថ្ងៃខ្ញុំត្រូវសម្រេចចិត្តរាប់មិនអស់ ដែលទាំងនោះគឺជាប្រស្នាពីកម្មលិខិត តម្រូវឱ្យខួរក្បាលខ្ញុំបានរៀនសូត្រ ក៏ឱ្យដឹងថាខ្លួនឯងកំពុងតែសម្ដែងល្ខោនមួយរឿង។ ហេតុនេះគ្រប់ពេលដែលខ្ញុំធ្វើអ្វីមួយ ខ្ញុំក៏នឹកថា តើនេះជាការកំណត់ឱ្យខ្ញុំធ្វើ ឬក៏ខ្ញុំធ្វើវាដោយខ្លួនឯង? តែខ្ញុំជឿថា ខ្ញុំពិតជាមានខួរក្បាលខ្លួនឯង ហើយខ្ញុំពិតជាអាចសម្រេចចិត្តថា ធ្វើឬមិនធ្វើអ្វីមួយបាន។ ខ្ញុំជឿលើការតាំងចិត្ត ពោលគឺខ្ញុំត្រូវតាំងចិត្តធ្វើជាខ្លួនឯង រីឯអ្នកក៏ត្រូវតែធ្វើជាខ្លួនរបស់អ្នក។

ផែនដីតូច ជីវិតគ្មានន័យ កុំគិតឱ្យខ្លី ត្រូវគិតឱ្យវែង!…

ពាក្យមួយឃ្លានេះ ខ្ញុំនឹកឃើញក្នុងថ្ងៃនេះ ហើយចង់យកទៅសរសេររឿងនៅថ្ងៃណាមួយ… ចំណងជើង គឺ «ផែនដីតូច»

ប្រាប់បានទេ? តើក្នុងចិត្តរបស់អ្នក ផែនដីមានទំហំប៉ុនណា? មនុស្សរស់នៅដើម្បីអ្វី? អ្នកចង់រស់ដល់អាយុប៉ុន្មានឆ្នាំដែរ? ខ្ញុំខ្លាចអ្នកគិតខ្លី តែស្មានថាខ្លួនឯងគិតវែង…

ថ្ងៃនេះខ្ញុំនឹកឃើញពីជីវិតអ្នកដទៃ ស្រមៃថាហេតុអ្វីក៏មានហេតុផលច្រើនម្ល៉េះ ដែលធ្វើឱ្យមនុស្សមិនអាចទទួលសុភមង្គលបាន? ខ្ញុំចេះតែគិតថា ចំពោះមនុស្សដែលសម្បូរទៅដោយហេតុផល ដែលយកហេតុផលមកធ្វើបាបខ្លួនឯង ប្រសិនបើផែនដីស្រាប់តែរលាយនៅថ្ងៃស្អែក តើគេនៅមានហេតុផលមិនអាចស្លាប់ទៀត មែនទេ?

ខ្ញុំសារភាពថា ខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកចេះដឹងអីទេ គ្រាន់តែខ្ញុំចូលចិត្តគិត ហើយលទ្ធផលនៃការគិតរបស់ខ្ញុំក៏នៅតែជាការគិត អ៊ីចឹងខ្ញុំក៏យល់ថា… ខ្ញុំមិនដឹងថាខ្ញុំយល់ថាយ៉ាងម៉េចទេ ដូចភ្លេចបាត់ទៅហើយ ជួយប្រាប់ខ្ញុំផង!

ញ៉ាំបាយឆាម្ទេស

ហិលអ្ហាណា៎ ម្ទេសកប់នៅក្នុងបាយទេ! មួយចាននេះរសជាតិពិសេស នឹកឃើញធ្វើលើកទី១ បើធ្វើលើកក្រោយរករសជាតិនេះមិនឃើញទេ ព្រោះអត់ចាំរបៀបផ្សំគ្រឿង!

មួយរយៈនេះចូលចិត្តម្ទេសប្លែក! យប់មិញទៅដល់ផ្ទះម៉ោង៩កន្លះ ឃ្លានបាយណាស់ តែដល់ឃើញម្ទេសស្រស់ៗក៏ចង់ញ៉ាំ… ម៉ែធ្វើម្ហូបឱ្យហើយហ្នឹងណ៎ា តែខ្ញុំក៏ហាន់ម្ទេសខ្ចីៗ ឆាបាយមួយចានឆ្កុយ! ជួនកាលខ្ញុំអ៊ីចឹង របស់មានស្រាប់អត់ចាប់អារម្មណ៍ទេ ចូលចិត្តតែខាតពេល ខាតកម្លាំង ទើបសុខចិត្ត តែបាយឆាម្ទេសស្នាដៃខ្ញុំនោះពិតជាឆ្ងាញ់ណាស់!

ព្រោះខ្ញុំធ្លាប់មើលសៀវភៅទេសចរណ៍កោះដំរីរបស់ថៃ ឃើញម្ហូបគេឆាម្ទេសខ្ចី ខ្ញុំក៏សាកធ្វើញ៉ាំ រួចតាំងពីនោះឱ្យតែឃើញម្ទេសខ្ចី គឺនឹកឃើញធ្វើម្ហូបហើយ តែបើឃើញម្ទេសទុំក៏ធ្វើម្ហូបដែរ តែធ្វើម្ហូបឥណ្ឌា រៀនចេះពីឥណ្ឌាតាំងពីយូរយារហើយ! នឹកឃើញរឿងមើលសៀវភៅនោះ ខ្ញុំក៏ដឹងថា តាមពិតខ្ញុំក៏ចូលចិត្តសៀវភៅនឹងគេនឹងឯងដែរ គ្រាន់តែចូលចិត្តមើលជាងអាន គឺមើលសៀវភៅទេសចរណ៍ និងសៀវភៅមុខម្ហូប!

ពេលចូលដេកយប់មិញ បើកវិទ្យុស្ដាប់ចម្រៀង… ម៉ោង ១១-១២ បុស្តិ៍អាស៊ីអាគ្នេយ៍ចាក់បទចម្រៀងសម័យមុនពីរោះៗដល់ហើយ មានបទ ពេលមេឃស្រទុំ ទំនួញអក្ខរា មេឃខ្ពស់ដីទាប អនិច្ចាល្វាចេក… ខ្ញុំចូលចិត្តចម្រៀងអតីតកាលខ្លាំងឡើងៗ រួចនឹកថាបើខ្ញុំកើតលឿនបន្តិច ប្រហែលមានឱកាសសរសេរទំនុកច្រៀងឱ្យពួកគាត់ច្រៀងដែរ។ គិតទៅបទចម្រៀងពិតជាអស្ចារ្យមែន! ស្ដាប់តាំងពីក្មេងរហូតដល់ចាស់ក៏នៅតែពីរោះ ចម្រៀងតែមួយបទអាចកំដរអារម្មណ៍មនុស្សរាប់លាននាក់…

 

១ ថ្ងៃ កន្លងផុតទៅ…   ខែ វិច្ឆិកា ១៣ ២០០៩

រាងទំនងជាងម្សិលមិញ ព្រោះមានលោកខែ!  អាចដាក់ឈ្មោះថា ម្ទេសជ្រកក្រោមពពកស្វែករកព្រះចន្ទពេញបូរមី!

យប់មួយទៀតឆាបាយដដែល មានន័យថាបាយឆាម្សិលមិញឆ្ងាញ់រហូតលែងនឹកចង់ញ៉ាំអីក្រៅពីវា តែបាយឆាលើកទី២នេះរសជាតិអត់ដូចលើកទីមួយទេ រសជាតិឆ្ងាញ់មួយបែបទៀត! គឺព្រោះយប់មិញនេះខ្ញុំឆាប់បានទៅដល់ផ្ទះ ក៏ជោរធ្វើម្ហូបទៀតទៅ ហើយបន្ទាប់មកក៏ធ្វើរឿងស្រដៀងម្សិលមិញ គឺចូលដេកបើកវិទ្យុស្ដាប់ចម្រៀង… គេចាក់បទ «គ្រាន់តែដឹង ឬ ស្រីគិតមើលផងចុះ (អត់ច្បាស់)» បទភ្លេងការ៖ គ្រាន់តែដឹងថាស្រស់ព្រលឹងអូនបែកចិត្ត… ខំតែស្មានថាស្រស់កល្យាណអូនស្រលាញ់បង… ច្រៀងចុះច្រៀងឡើង ស្រីនោះឆ្លើយថា៖ អូនស្រលាញ់បងណាស់! តែគ្រូទាយថា… ស្រាប់តែ លោក ស៊ីន ស៊ីសាមុត ក៏ដាក់ទៅមួយឃ្លាវិញ ជាឃ្លាដែលធ្វើឱ្យខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍តាំងពីខ្ញុំនៅក្មេង៖ បុរាណម្ល៉ះ នេះមកមិនចេះឱខ្មាសគេ គ្រូទាយថាស្នេហ៍ខុសឆ្នាំខុសខែខុសថ្ងៃ បើយល់ថាអស់និស្ស័យ ព្រលឹងកែវអើយ ស្រីគិតមើលផងចុះ! បន្ទាប់មកក៏ឮបទប្រពៃណី ច្រៀងថា… ភ្លេចបាត់! ពីរោះណាស់បទប្រពៃណី ច្រៀងចប់បានគេឡើងភ្លេង… តន្ត្រីខ្មែរយើងឡូយតើ!

 

១ ថ្ងៃ កន្លងផុតទៅទៀត…   ខែ វិច្ឆិកា ១៤ ២០០៩

ឆាក្តៅ!!!

អត់គិតថាធ្វើម្ហូបទេ តែម៉ែឱ្យធ្វើក៏ធ្វើទៀតទៅ! រសជាតិធម្មតា គ្មានអីខុសគេទេ… នេះគឺឆាក្ដៅ ក្រពះ និងត្រចៀកជ្រូក ដល់ធ្វើរួចរាល់ យកក្រពះ និងត្រចៀកជ្រូកស្ងោរមកជ្រលក់ទឹកស៊ីអ៊ីវ រសជាតិគ្មានលើសគ្នាឯណា ម្យ៉ាងម្នាក់ លើសគ្នាត្រង់ឆាក្ដៅរបៀបធ្វើរញ៉េរញ៉ៃជាង!

ខែរងា ១

សញ្ជប់សញ្ជឹងក្នុងគំនិតឥតប្រាកដនិយមឡើងឆ្អែតឆ្អន់ហើយ ទើបខ្ញុំរួសរាន់ក្រោកជាថ្មីម្តងទៀត។ អាកាសធាតុត្រជាក់ថ្លាអារម្មណ៍នាព្រឹកនេះ ស័ក្តិសមតែដើរលេង បង្កើតការចងចាំល្អៗ ជាជាងនៅជាមួយភាពរាយមាយម្នាក់ឯង។ ខ្ញុំក៏ជិះកង់ចេញពីផ្ទះ ដោយកាត់តាមផ្លូវដែលមានដើមផ្កាចំប៉ី ប្រកបដោយផ្ការីកស្គុសស្គាយចោលក្លិនក្រអូបសាយ។

រថយន្តផ្សាយរឿងភាពយន្តមួយបើកកាត់ផ្លូវនោះ ដោយឮសំឡេងខ្មោចលងឡើងខ្ទ័រត្រចៀក។ ខ្ញុំក៏នឹកឃើញចង់មើលកុន តែមិនមែនកុនខ្មោចទេ។ មើលរឿងស្នេហាដ៏រ៉ូម៉េនទិក ទើបសមនឹងបរិយាកាសដ៏រងានេះ។ មែនហើយ! គំនិតនេះល្អណាស់! ខ្ញុំប្រហែលជាអាចស្វែងរកក្តីស្រមៃរបស់ខ្ញុំនៅក្នុងខ្សែភាពយន្តបានទៀតផង។

ទីបំផុតខ្ញុំក៏ជិះកង់ស្វែងរករោងភាពយន្ត ដែលដាក់បញ្ចាំងរឿងស្នេហាបានដូចបំណង។ ពេលដើរទៅកន្លែងលក់សំបុត្រ ខ្ញុំឃើញគេសុទ្ធតែទិញសំបុត្រពីរ ធ្វើឲ្យខ្ញុំទៅជារអៀសខ្លួន ព្រោះទិញសំបុត្រតែមួយខុសគេ។ វាមិនចម្លែកប៉ុន្មានទេ ការដែលខ្ញុំចូលចិត្តមកមើលកុនតែម្នាក់ឯងបែបនេះ ប៉ុន្តែបើគេចំណាំមុខបាន ខ្ញុំ ចេះតែខ្លាចគេឆ្ងល់ថា ហេតុអ្វីអាម្នាក់នេះយូរហើយនៅតែគ្មានដៃគូមកមើលកុនជាមួយទៀត?  បន់ឲ្យតែគេមិនចាប់អារម្មណ៍ទៅចុះលោក!

ទិដ្ឋភាពនៅក្នុងរោងភាពយន្តងងឹតគួរឲ្យចង់ដេកដល់ហើយ! ដើរចេញពីកន្លែងភ្លឺមកកន្លែងងងឹត រួចដល់បានអង្គុយលើកៅអីទន់ៗ ឯរឿងភាពយន្តក៏មិនទាន់ចាប់ផ្តើមបញ្ចាំងទៀត ខ្ញុំក៏ផ្អែកក្បាលបិទភ្នែកដេកលក់អស់មួយស្រលេតទៅ…

លុះដល់បើកភ្នែកវិញ គេបានបញ្ចាំងរឿងកុនហួសបន្តិចទៅហើយ ចំណែកឯនៅកៅអីជាប់ខ្ញុំ ស្រាប់តែមានស្រីស្អាតម្នាក់អង្គុយមើលរឿងកុននោះ ដោយយកចិត្តទុកដាក់។ មើលពីចំហៀងទៅ ច្រមុះរបស់នាងស្រួចសមណាស់ រីឯភ្នែកមិនសូវជាធំប៉ុន្មានទេ តែមានរោមភ្នែកងខ្ទើត និងរោមចិញ្ចើមកោងល្អមែនទែន។ នាងចងសក់ស្រឡះពីកញ្ចឹងក និងអត់មានពាក់គ្រឿងអលង្ការសោះ។ របៀបតែងខ្លួនសាមញ្ញបែបនេះ ធ្វើឲ្យខ្ញុំចេះតែចង់មើលមុខរបស់នាងឲ្យច្បាស់។ ប្រសិនជានាងងាកមុខមកនិយាយរកខ្ញុំ ម្ល៉េះសមខ្ញុំនឹងបានយល់សម្រស់ល្អឯកហើយ។ គិតឃើញបែបនេះ ខ្ញុំក៏ក្រឡាស់អណ្ដាតបង្ហើរសំឡេងទៅរកនាង៖

-សូមទោសអ្នកនាង! មិញ…

កាលណាស្រស់កែវកល្យាណងាកមុខមកភ្លាម កែវភ្នែកខ្ញុំក្លាយជាស្រវាំងអស់ សោតឯដួងចិត្តវិញក៏ហាក់ក្លាយជាវង្វេងដូចកំពុងស្ថិតនៅឋានសុបិន។ ខ្ញុំភ្លឹកវិញ្ញាណហើយ! នៅជុំវិញខ្លួនរបស់ខ្ញុំឃើញតែរូបបេះដូងហោះទៅហោះមក… វាគឺដូចមនុស្សបែកអំពិលអំពែក តែអំពិលអំបែកនោះគឺជាបេះដូង… បេះដូង… បេះដូង!

-លោកមានការអ្វីអេះ?

សំឡេងរបស់នាងបានដាស់ឲ្យខ្ញុំភ្ញាក់ស្មារតីវិញ។ ទឹកដមសំឡេងពីរោះណាស់! មិនដឹងថាខ្ញុំធ្លាប់ឮនៅឯណាទេ? សំឡេងរបស់នាងហាក់ស្និទ្ធស្នាល នឹងជីវិតខ្ញុំអ្វីម្ល៉េះទេ! ប្រហែលជាខ្ញុំធ្លាប់ស្តាប់នៅក្នុងយល់សប្តិ ឬក៏ធ្លាប់ស្តាប់ពីអតីតជាតិផងក៏មិនដឹង។ សំឡេងនេះមានភាពដូចជាខ្យល់ ពោលគឺទន់ភ្លន់ តែអង់អាចក្លាហានមិនចេះខ្លាចអ្វី។ អាចនិយាយថា មានតែមនុស្សស្រីប្រកបដោយកិរិយាក្នុងក្តីស្រមៃរបស់ខ្ញុំទេ ទើបស័ក្តិសមជាម្ចាស់នៃសំឡេងនេះ។

ឱ! សំឡេងដ៏ពីរោះ! ឱ! ម្ចាស់សំឡេងដែលមានរូបឆោមល្អ…ល្អ… …តើឲ្យខ្ញុំពណ៌នាយ៉ាងណាទៅ? នាងល្អណាស់! ល្អរកគ្មាន…! តាំងពីរូបខ្ញុំកើតមក មិនធ្លាប់ឃើញស្រីណាមានសម្រស់ស្រស់ត្រកាលបែបនេះទេ! ទោះបីសម្រស់នារីដែលខ្ញុំធ្លាប់រវើរវាយក៏មិនដូច ឯសម្រស់នារីដែលវិចិត្រករដៃឯកគូរ ក៏ប្រៀបមិនបាន។ សម្រស់របស់នាងស្រស់ដូចធម្មជាតិ។ កែវភ្នែកនាងភ្លឺស្រទន់ ដូចពន្លឺតំណក់ទឹកសន្សើមចាំងរស្មីព្រះសុរិយា សោតឯបបូរមាត់ដិតជាប់ស្នាមញញឹមរហូត។ នាងមិនបាច់សើចស្ញេញចេញធ្មេញអីទេ ទោះធ្វើមុខមាំក៏នៅតែស្រស់! រង្វង់មុខនាងវិញគឺមូល…ទេ! មិនមែនមូលទេ…គឺពងក្រពើ។ ពិតជាស្រស់ផូរផង់អស់ទាស់ហើយ! …អូ! រវល់តែរៀបរាប់ពីសម្រស់ទេពកញ្ញា ភ្លេចប្រាប់ថាខ្ញុំបានឆ្លើយតបទៅនាង៖

-…គឺមិញនេះខ្ញុំគេងលក់អស់មួយភ្លែត អត់បានដឹងសាច់រឿងនេះពីដំបូង។ តើអ្នកនាងអាចនិយាយប្រាប់ខ្ញុំផងបានទេ?

-ចា៎ះ! តើលោកឆ្ងល់ត្រឹមណា?

-គឺ…….អូ! តើម្នាក់នោះជាតួឯកមែនទេ? អ៊ីចឹងសូមអ្នកនាងជួយសង្ខេបប្រវត្តិរូបរបស់គេឲ្យខ្ញុំស្តាប់ផង!

-ចា៎ះ! ដើមឡើយ…

ឱកាសនេះរឿងភាពយន្តអ្វីក៏ខ្ញុំលែងចាប់អារម្មណ៍ហើយ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែចង់និយាយឆ្លើយឆ្លងជាមួយនាង និងលួចមើលមុខរបស់នាងតែប៉ុណ្ណោះ។ ហេតុនេះ លុះពេលនាងនិយាយសាច់រឿងកុនឲ្យខ្ញុំស្តាប់ហើយ ខ្ញុំក៏ខ្វល់ខ្វាយ រកនឹករឿងនិយាយជាមួយនាងបន្តទៀតមិនឃើញ។ និយាយត្រង់ទៅ សុភាពបុរសដូចជាខ្ញុំនេះ ពីដើមមកមិនធ្លាប់ចេះញ៉ែស្រីទេ ធ្លាប់តែស្រីមកញ៉ែខ្ញុំវិញ។ ប៉ុន្តែម្តងនេះ បេះដូងខ្ញុំវាស្រែកប្រាប់ខ្ញុំថា «នែលោកម្ចាស់! នារីម្នាក់ដែលអង្គុយក្បែរខ្លួនលោកក្នុងពេលនេះគឺជាគូព្រេងរបស់លោកហើយ ដឹងទេ? រូបនាងនេះហើយដែលធ្វើឲ្យខ្ញុំអាចរំភើបបាន ហើយគឺរូបនាងនេះហើយគឺជានារីក្នុងក្តីស្រមៃរបស់លោក។ ខ្ញុំត្រូវការរូបនាងជាម្ចាស់ស្រីគ្រប់គ្រងខ្ញុំ! ចាំដល់ពេលណាទៀត? ម៉េចក៏មិនលៃលកចែចង់នាងទៅ? កុំល្ងង់ឲ្យសោះណា! ប្រយ័ត្នឱកាសពិសេសកន្លងទៅដោយឥតប្រយោជន៍! នេះគឺជានិស្ស័យចារឲ្យលោកបានជួបនាងហើយ!»

មែន! បេះដូងខ្ញុំនិយាយត្រូវទាំងអស់! និស្ស័យចារឲ្យខ្ញុំបានជួបនាង បើមិនក្តាប់ឱកាសនេះឲ្យជាប់ទេ ថ្ងៃក្រោយប្រហែលពុំមានឱកាសអ៊ីចឹងទៀតឡើយ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំទើបតែជួបនាងលើកដំបូង តើឲ្យនិយាយអ្វីទៅរកនាង? ស្រួលមិនស្រួលគេថាយើងឈ្លើយទៅ? អេ! ទោះទើបតែជួបគ្នាលើកទីមួយមែន តែអារម្មណ៍ខ្ញុំទៅលើនាងគឺពិសេសខ្លាំងណាស់! ជាងពីរទសវត្សរ៍មកហើយ ទម្រាំតែបានជួបនារីម្នាក់ដែលអាចផ្តល់អារម្មណ៍ពិសេសបែបនេះដល់ខ្លួនបាន។ ហេតុនេះ ខ្ញុំប្រាកដជាហ៊ានលះបង់ភាពជាកំលោះបរិសុទ្ធជូននាង ហើយទៅខ្លាចអីគ្រាន់តែលះបង់កិត្តិយសជាប្រុសថ្លៃថ្នូរ ដើម្បីតាមចែចង់នាងនោះ? រឿងស្នេហាត្រូវពឹងលើនិស្ស័យ និងលើអារម្មណ៍! គេថាមនុស្សពីរនាក់មានអារម្មណ៍ដូចគ្នា! ខ្ញុំស្រលាញ់នាង នាងក៏ស្រលាញ់ខ្ញុំ។  ប្រហែលជានាងកំពុងបន់ឲ្យខ្ញុំនិយាយទៅរកនាងផងក៏មិនដឹង? «កុំព្រួយសម្លាញ់បេះដូង! ខ្ញុំមិនធ្វើឲ្យឯងខកចិត្តទេ! ថ្ងៃនេះខ្ញុំនឹងបញ្ចេញទេពកោសល្យនៃសិល្បៈញ៉ែស្រី ឲ្យឯងភ្លឺភ្នែកម្តង!»

នឹកគុណដល់គ្រូបាធ្យាយ ដល់ខ្មោចជីដូនជីតា សូមលោកជួយបន្ទន់ចិត្តស្រីឲ្យបាក់ស្រិបលើរូបខ្ញុំមក៍! បើកាលណាខ្ញុំស្រដីទៅរកនាង សុំឲ្យនាងឆ្លើយឆ្លងមកខ្ញុំវិញកុំបីខាន!

-និយាយទៅ! ខ្ញុំអរគុណអ្នកនាងណាស់ ដែលមានចិត្តល្អនិយាយសាច់រឿងនេះប្រាប់ខ្ញុំ! កុំអីខ្ញុំនៅមិនអស់ចិត្តទេ!

-លោកស្តាយថ្លៃសំបុត្រអេះ?

បានឮនាងសួរត្រឡប់មកវិញ ខ្ញុំអរព្រួច ហើយខំឆ្លើយទាន់ចិត្តតបទៅវិញ៖

-មិនមែនមានន័យអ៊ីចឹងឡើយ! មកពីខ្ញុំជាមនុស្សចូលចិត្តដឹងអ្វីមួយច្បាស់លាស់ មិនចង់រំលងត្រង់ណាទេ។  ខ្ញុំតែងយល់ថា បើមនុស្សចូលចិត្តស្មានអ្វីដែលពួកគេមិនដឹងច្បាស់នោះ  វាជាហេតុអាចបង្កើតជាការយល់ច្រឡំដោយអចេតនា។   ចំណែករឿងមើលកុនក៏ដូចគ្នាដែរ បើសិនមិនបានមើលឈុតដំបូងទេ យើងប្រាកដជាមិនដឹងថាតួនោះចេញមកពីប្រភពណា? គេមានគោលបំណងអ្វី? រួចក៏ធ្វើឲ្យយើងមើលរឿងនោះមិនសូវជក់ ឬក៏គ្មានអារម្មណ៍ទាក់ទងនឹងសាច់រឿង ហើយក៏ត្រឡប់ជាយល់ថា  ហ៊ឹះ! រឿងនេះមើលមិនកើត!  តើអ្នកនាងគិតដូចខ្ញុំទេ?

-លោកចេះវិភាគបានល្អណាស់តើ!

-កុំសរសើរខ្ញុំអី! នេះគ្រាន់តែជានិស្ស័យរបស់មនុស្សទេ! …និយាយ អ៊ីចឹង តើអ្នកនាងមកមើលកុនតែម្នាក់ឯងទេ មែនទេ?

-ច៎ះ! មានអ្វីប្លែកឬ?

-អត់ទេ! តែខ្ញុំក៏ឧស្សាហ៍មកមើលកុនម្នាក់ឯងដែរ។ ប្រហែលជាពួកយើងមានចំណង់ចំណូលចិត្តដូចគ្នាហើយមើល៍ទៅ! ខ្ញុំយល់ថាមនុស្សដែលអាចដើរលេងម្នាក់ឯងបាន ប្រាកដជាមនុស្សដែលស្រលាញ់សេរីភាពហើយ។ …តាមពិតខ្ញុំមានមិត្តភក្តិប៉ុន្មាននាក់ដែរ តែពួកគេគ្មានម្នាក់ណាចូលចិត្តមើលកុនសោះ! បើហៅឲ្យមកមើលកុនជាមួយ ទាល់តែថែមលុយឲ្យគេទៀត! គេចេះតែយល់ថា ការមើលកុនគឺសម្រាប់តែគូសង្សារតែប៉ុណ្ណោះ តែខ្ញុំយល់ថាមកពីពួកគេមិនចូលចិត្តមើលកុនទៅវិញទេ។ ហេតុអ្វីក៏គេមិនចេះរីករាយនឹងការមើលកុន ដូចជាពួកយើងហ្ន៎? …តើអ្នកនាងដឹងទេ? ម៉េចក៏មានមនុស្សមិនចូលចិត្តមើលកុន?

-ខ្ញុំមិនដឹងទេ! ណេះលោកញ៉ាំនំនេះទៅ!

ថ្វីបើសម្តីរបស់នាងរាងកំបុតបន្តិចមែន តែសំណាងត្រង់នាងហុចនំឲ្យខ្ញុំញ៉ាំ។ នាងប្រាកដជាមានអារម្មណ៍ល្អចំពោះខ្ញុំហើយ ព្រោះឲ្យនំញ៉ាំមានន័យថា ព្រមរាប់អាន។ តើមានអ្វីគួរឲ្យឆ្ងល់ទៀតទៅ? រូបរាងខ្ញុំសង្ហា បបូរមាត់មានមន្តស្នេហ៍ ពិសេសបំផុតគ្រប់ពេលដែលខ្ញុំនិយាយទៅរកនាង គឺតែងប្រើក្រសែភ្នែកស្រទន់ ប្រាកដជាធ្វើឲ្យបេះដូងនាងរំជើបរំជួល រួចលោតឌុកឌាក់ខុសចង្វាក់ ទើបនាងយកនំឲ្យខ្ញុំញ៉ាំ បញ្ឈប់សម្តីខ្ញុំមួយភ្លែត ដើម្បីទុកឱកាសសម្រួលអារម្មណ៍ឲ្យប្រក្រតីវិញ។

ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សពូកែខាងអួតទេ តែពាក្យពេចន៍សរសើរខ្លួនឯងបែបនេះ គឺខ្ញុំធ្លាប់ឮស្រីៗដែលតាមស្រលាញ់ខ្ញុំប្រាប់ខ្ញុំ ហើយដល់ពេលខ្ញុំឆ្លុះកញ្ចក់ទៅ ក៏ឃើញអ៊ីចឹងមែន។ នៅមានទៀត! ក្រៅពីសម្រស់ស្រស់ស្អាតហើយ ខ្ញុំថែមទាំងមានប្រាជ្ញាមុតថ្លាដូចទឹក។ បើទោះជានាងជានារីមិនចាប់ភ្លឹកនឹងរូបសម្រស់របស់ខ្ញុំ ក៏នៅតែគេចមិនផុតពីចុះចាញ់នឹងប្រាជ្ញាខ្ញុំដែរ គឺវាដូចជានាងអមរាចុះចាញ់ប្រាជ្ញា ព្រះមហោសថអ៊ីចឹង។

ខ្ញុំញ៉ាំនំរបស់នាងឲ្យមកខ្ញុំនោះម្តងមួយម៉ាត់ៗ ល្មមតែនួនល្អងបាត់ក្តុកក្តួលដួងចិត្តបន្តិច ទើបខ្ញុំបន្លឺទៅរកនាងសាជាថ្មី៖

-និយាយអ៊ីចឹងខ្ញុំឈ្មោះ កត្តិក ! ចុះចំណែកអ្នកនាងវិញអាចប្រាប់ឈ្មោះឲ្យខ្ញុំ បានស្គាល់ផង តើបានដែរទេ?

-ថាម៉េច? លោកឈ្មោះ កត្តិក ?

-បាទ!  តើពីរោះខ្លាំងណាស់មែនទេ?

-ម៉េចក៏ម្តាយលោកដាក់ឈ្មោះឲ្យលោកអ៊ីចឹង?

-អ្នកនាងឆ្លាតមែន! ដឹងថាម្តាយខ្ញុំជាអ្នកដាក់ឈ្មោះឲ្យខ្ញុំទៀត! គឺម្តាយខ្ញុំ ដាក់តាមឈ្មោះខែកំណើតរបស់ខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំកើតខែកត្តិក ជាខែធ្លាក់ខ្យល់ពីទិសខាងជើង និងមានធាតុអាកាសត្រជាក់ស្រួល ផ្តល់អារម្មណ៍ស្រណោះស្រណោកដល់មនុស្សលោក គឺស្រដៀងនឹងធាតុអាកាសក្នុងពេលនេះដែរ។ អ្នកនាងដឹងទេ? ឲ្យតែគេឮឈ្មោះរបស់ខ្ញុំលើកដំបូង គេតែងតែនាំគ្នាសើច…! ប្រហែលជាឈ្មោះខ្ញុំកំប្លែងពេកហើយ! តែខ្ញុំដូចជាស្រលាញ់ឈ្មោះខ្លួនឯងណាស់ ហើយគិតថា ទោះជាម្តាយខ្ញុំដាក់ឈ្មោះផ្សេងឲ្យខ្ញុំ ក៏មិនសមនឹងខ្ញុំដូចឈ្មោះនេះដែរ។ ចុះតើអ្នកនាងមានឈ្មោះអ្វីដែរទៅ?

-ខ្ញុំកើតខែមិគសិរ ឈ្មោះ មិគសិរ !

-ហាស! ហាស! តើអ្នកនាងលេងសើច ឬក៏នៅលើលោកនេះមានរឿងជួនគ្នាមែន?

-ណេ៎ះ! ខ្ញុំឲ្យនំលោកមួយកញ្ចប់ទៀត!

-អរគុណណាស់! តើអ្នកនាងតែងតែទិញនំមកចែកគេញ៉ាំក្នុងរោងកុនអ៊ីចឹងមែនទេ ឬក៏ទើបតែចែកឲ្យខ្ញុំម្នាក់ទេ?

នាងគិតតែមើលកុនអត់ងាកមកឆ្លើយនឹងសំណួរនេះសោះ។ ឬក៏នាងអៀនទេដឹង? ព្រោះសួរអ៊ីចឹងហាក់ដូចជាចង់ឲ្យនាងឆ្លើយថា «តាំងពីដើមមក៍ ឬតាំងពីចាប់ផ្តើមស្គាល់រោងកុនមក៍ ខ្ញុំមិនដែលធ្លាប់ឲ្យនំទៅបុរសណាម្នាក់ញ៉ាំឡើយ គឺទើបតែពេលនេះ ទេវតាបណ្ដាលឲ្យខ្ញុំមកអង្គុយជិតលោក ខ្ញុំក៏… ហ៊ឹះ! លោកឯងនេះ ដឹងហើយ ចាំបាច់សួរធ្វើអ្វី?» គឺមកពីបែបនេះហើយ បានជានាងអង្គុយធ្វើហីដាក់ខ្ញុំអ៊ីចឹងនោះ។

-អូហ៍! បើអ្នកនាងឈ្មោះ មិគសិរ មែន ខែនេះគឺជាខែមិគសិរហើយទេតើ! សួស្តីខែកំណើត! គិតទៅខែមិគសិរ និងខែកត្តិកមានអាកាសធាតុត្រជាក់ដូចគ្នា ទើបពួកយើងក៏មាននិស្ស័យប្រហែលគ្នាដែរ។ តើខ្ញុំនិយាយត្រូវទេ? …អេ! រួចតើអ្នកនាងគិតថា ខែរងាឆ្នាំនេះត្រជាក់ខ្លាំងឬអត់?

គ្រានោះទើបនាងងាកមកនិយាយរកខ្ញុំថា៖

-លោកពូកែនិយាយសម្បើមណាស់នៀក!  តើរាល់ថ្ងៃលោកធ្វើការអី?

ឱ! ម្តេចក៏នាងសរសើរខ្ញុំអីត្រង់ៗម្ល៉េះ? មុននេះឃើញនាងឈប់និយាយមួយភ្លែត ខ្ញុំស្មានតែនាងលែងខ្វល់នឹងរូបខ្ញុំទៅហើយ! ដឹងអីពេលនេះដល់ថ្នាក់ សួរថាធ្វើការអីទៀត! មិននឹកស្មានថា នាងស្ងៀមស្ងាត់នឹងធឹងសោះ តែបែរជារហ័សខាងស្នេហាបែបនេះទៅវិញ។ មិនអីទេ! តបស្នងនឹងការចាប់អារម្មណ៍របស់នាងមកលើរូបខ្ញុំ និងដើម្បីអាចជួបមុខនាងលើកក្រោយៗទៀត ខ្ញុំនឹងឆ្លើយឲ្យនាងរឹតតែរំភើបចង់ស្គាល់ខ្ញុំទ្វេឡើង ក្នុងជំហានទីមួយ៖

-លាក់បាំងអី! តាមពិតខ្ញុំគឺជាពិធីករវិទ្យុម្នាក់…

ស្រាប់តែនាងសើចឃឹកៗ មិនដឹងព្រោះរឿងអ្វី? បែបមកពីនាងមិននឹកស្មានថា បានស្គាល់ពិធីករវិទ្យុទេដឹង?

-តើអ្នកនាង មិគសិរ សើចអ្វីហ្នឹង?

-អត់អីទេ!  គឺខ្ញុំមិននឹកស្មានថា អាចស្គាល់លោកជាពិធីករវិទ្យុនៅកន្លែងនេះ។

ថាអីចេះខុស!  បែបនេះចូលដល់ជំហានទីពីររបស់ខ្ញុំហើយ៖

-រឿងស្មានមិនដល់លើលោកនេះច្រើនណាស់! ខ្ញុំធ្វើពិធីករក្នុងកម្មវិធីប្រកាសលេខទូរស័ព្ទរាប់អានមិត្តភក្តិ ស្គាល់តែសំឡេងប្រិយមិត្ត មិនស្គាល់មុខមាត់របស់គេ។ ដល់បានជួបគ្នាម្តងៗ សុទ្ឋតែហួសពីការស្មាន! អ្នកខ្លះសំឡេងតិចៗ ស្រាប់តែរូបរាងធាត់ដូចដំរី ឯអ្នកខ្លះទៀតសំឡេងក្មេងដល់មុខឲ្យកញ្ចាស់ រួចតាំងមានម្នាក់នោះសំឡេងជាសុភាពបុរស តែដល់បានជួបមុខខ្ទើយសុទ្ឋ! ហាស! ហាស! តើអ្នកនាងដឹងទេ? ខ្ញុំមិនមែនស្អាតសង្ហាអីណាស់ណាទេ តែម្នាក់ៗឲ្យតែបានជួបខ្ញុំចេះតែសរសើរ ទាល់តែខ្ញុំឡើងរឹងខ្លួនអស់! ស្រីៗសរសើរមិនសូវអីទេ តែប្រុសៗដូចគ្នាកោតតែមកសរសើរខ្ញុំទៅរួច! …មែនហើយ! អ្នកនាងចង់ប្រកាសលេខទូរស័ព្ទក្នុងកម្មវិធីរបស់ខ្ញុំទេ?

-អូចា៎ះ! មិនបាច់រំខានលោកទេ!  សព្វថ្ងៃខ្ញុំមានមិត្តភក្តិគ្រប់គ្រាន់ហើយ!

-ប៉ុន្តែគ្មានមនុស្សណាសាញថា ខ្លួនឯងមានមិត្តច្រើនជ្រុលនោះឡើយ! មានមិត្តភក្តិកាន់តែច្រើន ជីវិតកាន់តែមានន័យ!

-ខ្ញុំមើលទៅលោកមានអារម្មណ៍ល្អយ៉ាងនេះ ជីវិតប្រាកដជាមានន័យខ្លាំងហើយ!

-ច្បាស់ណាស់! ជីវិតមានន័យឬអត់ស្ថិតនៅលើចិត្តមនុស្សជាអ្នកកំណត់ទេតើ! មនុស្សរស់នៅរាល់ថ្ងៃប្រឈមមុខតែរឿងពីរទេ គឺសប្បាយនិងទុក្ខសោក។ អ្នកនាងថាទៅមើល៍ តើយើងគួរជ្រើសរើសមួយណា? កើតទុក្ខក៏រស់មួយថ្ងៃ សប្បាយចិត្តក៏រស់មួយថ្ងៃ ម្តេចក៏មនុស្សមិនជ្រើសរើសយកសប្បាយចិត្តទៅ?

ខ្ញុំវិភាគទ្រឹស្តីជីវិតបានល្អយ៉ាងនេះ មិនដឹងថា នាងកោតស្ញប់ស្ញែងនឹងខ្ញុំប៉ុណ្ណាទៅហើយទេ? លើកនេះប្រាកដជាព្រមប្រាប់លេខទូរស័ព្ទដល់ខ្ញុំមិនខាន!

-អ្នកនាង មិគសិរ !  បើមិនយល់ទាស់ទេ តើពួកយើងអាចរាប់អានគ្នាជាមិត្តបានអត់?

-មិនបានទេ! លោកជាពិធីករវិទ្យុសម្បូរមិត្តរាប់អានច្រើនហើយ ខ្វះខ្ញុំ ម្នាក់ក៏មិនស្លាប់ដែរ!

ឆ្លើយបែបនេះខ្ញុំដឹងថា គ្រាន់តែជាល្បិចលើកកិត្តិយសខ្លួនតែប៉ុណ្ណោះ គឺនាងខ្លាចខ្ញុំយល់ថា នាងជាស្រីចិត្តងាយ។  មិនអីទេ! លើកនេះច្បាស់ជាគ្មានបញ្ហាអីចោទទៀតទេ!

-អត់ទេអ្នកនាង! ថ្វីបើមានមិត្តភក្តិច្រើនមែន ប៉ុន្តែមិត្តល្អពិតប្រាកដនោះ ពិបាកនឹងមានណាស់! កល្យាណមិត្តភាគច្រើនគឺកើតឡើងដោយសារនិស្ស័យ! ពួកយើងបានស្គាល់គ្នានៅក្នុងរោងកុន ហើយបានអង្គុយកៅអីក្បែរគ្នាទៀត ខ្ញុំយល់ថា នេះជានិស្ស័យឲ្យយើងរាប់អានគ្នាហើយ!

-មិនអីទេ! បើលោកជឿលើនិស្ស័យបែបនេះ ទុកឲ្យនិស្ស័យចងមិត្តភាពយើងទៅចុះ មិនចាំបាច់ខំប្រឹងឲ្យហួសនិស្ស័យទេ!

ឱ! ខ្ញុំមិនសមនឹងប្រកែកនឹងនាងទៀតឡើយ ជៀសវាងការថ្នាំងថ្នាក់នឹងគ្នា នាំខូចការ។ ឥឡូវមានតែសម្របតាមចិត្តនាងទៅចុះ៖

-បាទ! អ្នកនាងនិយាយត្រូវណាស់! ទុកឲ្យនិស្ស័យសម្រេចទៅចុះ…!

គិតទៅមនុស្សស្រីកាច់ឫកមែន បើស្រលាញ់ខ្ញុំហើយ ម៉េចចាំបាច់ធ្វើកាយវិការព្រងើយកន្តើយដាក់ខ្ញុំទៀត? សុខចិត្តមើលកុនធ្វើហី ចង់ឲ្យខ្ញុំទ្រមែនទេ? មិនខ្ចីទ្រទេអ្នកនាងអើយ! ទុកឲ្យទៅផ្ទះវិញដេកស្តាយ «អូយ! មិនគួរបដិសេធអត់រាប់អាននឹងគេសោះ! រូបរាងគេសង្ហាថ្នាក់នេះទៅហើយ… ស្តាយ ណាស់…ណាស់!ៗៗ» តែមើលទៅមិនបាច់ទៅដល់ផ្ទះបានស្តាយទេ ឲ្យតែខ្ញុំមិនមាត់ទៅរកតែបន្តិចទៀត ប្រាកដជាទ្រាំមិនបានងាកមកនិយាយរកខ្ញុំមុនហើយ! ចាំមើល៍ចុះ! ខ្ញុំរាប់ដល់មួយរយ ប្រាកដជាងាកមកនិយាយរកខ្ញុំមិនខាន! ចាប់ផ្តើម រាប់ហើយណា៎! ……..១……២……៣

-អេលោក!

ស្រេចបាត់! រាប់ទើបតែបានបីសោះ ក៏និយាយមករកខ្ញុំបាត់ទៅហើយ! លើកនេះដល់វេនខ្ញុំកាច់ឫកដាក់នាងម្តង! តាំងពីជាតិមុនមក ខ្ញុំធ្លាប់តែគេសុំរាប់អានមុន។ ឥឡូវក៏ដូចគ្នា! ចាំមើល៍ៗ តើនាងនិយាយជាមួយខ្ញុំថាម៉េចទៅ?

-អ្នកនាងមានការអីជាមួយខ្ញុំអ្ហេះ?

-ខ្ញុំចង់សួរលោកថា ម៉េចក៏លោកចេះតែសម្លឹងមើលមុខរបស់ខ្ញុំ? តើមុខខ្ញុំមានកុនអ្ហេះ?

-ទេ! មុខរបស់អ្នកនាងគ្មានកុនទេ!

-អ៊ីចឹងម៉េចក៏មិនមើលកុន? ក្រែងមុននេះឲ្យខ្ញុំនិយាយសាច់រឿងដំបូងឲ្យស្តាប់ ព្រោះចង់មើលកុនឲ្យជក់មែនទេ?

-មែន! តែមើលយ៉ាងណាក៏មិនជក់! អ្នកនាងមិនយល់ថារឿងមួយនេះ អន់ពេកទេអេះ? មើលតែតួសម្តែងចុះ មិនទំនងអីបន្តិច! តួម្តាយនិងតួកូនមានវ័យចំណាស់គ្នា ទោះជាចង់កុហកថា ម្តាយសាច់ចាំដូចទេវតាក៏ទៅមិនរួចឡើយ! រីឯសិស្សវិទ្យាល័យវិញអាយុប្រហែលសាមសិបឆ្នាំទៅហើយ បើទោះជាមនុស្សល្ងង់ រៀនត្រួតថ្នាក់យ៉ាងណា ក៏គង់តែឈប់រៀនបាត់ទៅហើយដែរ។ នៅមានទៀត! អ្នកនាងមើលតួឯកស្រីទៅមើល៍ ជួបបញ្ហាតិចតួចសោះ មិនគិតរកវិធីដោះស្រាយ បែរជាមកយំរៀបរាប់ដដែលៗ… ពូកែតែខាងយំ បែបចង់ឲ្យគេដាក់ឈ្មោះតារាទឹកភ្នែកឲ្យហើយមើល៍ទៅ! តួឯកចរិតទន់ខ្សោយបែបនេះណា រកគេយកគំរូតាម ក៏មិនកើតដែរ! ណាមួយខ្លួនក្រសោះ តែតែងខ្លួននោះតែង…..!

-អ្នកក្រតែងខ្លួនមិនបានអ្ហ៊ៃ? លោកឯងអីក៏ជំនាញខាងរិះគន់គេម្ល៉េះ? គ្រាន់តែគេខ្វះតួសម្តែង រើសតួមិនសមបន្តិចក៏រិះគន់អីដល់ថ្នាក់ហ្នឹង? បើគ្រាន់បើ ម៉េចក៏មិនទៅធ្វើកុនមើលខ្លួនឯងទៅ! មុននឹងរិះគន់គេ រិះគន់ខ្លួនឯងមុនផង!

-អេ! ហេតុអ្វីក៏អ្នកនាងក្លាយជាខឹងដល់ថ្នាក់ហ្នឹង? តើរឿងមួយនេះ គឺឪពុករបស់អ្នកនាងផលិតឬមិនមែន?  ខ្ញុំគ្រាន់តែរិះគន់ស្ថាបនាទេតើ!

-ទោះយ៉ាងណាលោកជាកូនខ្មែរដែរ គួរណាតែលើកទឹកចិត្តកុនខ្មែរខ្លះផងទៅ!

-បើគិតតែលើកទឹកចិត្តបញ្ជោរចុះបញ្ជោរឡើង រករីកចម្រើនម្តេចនឹងឃើញ? បើឃើញខុសហើយមិនថា គេនឹងថាមនុស្សអត់ចិត្ត! តាមពិតខ្ញុំនេះលើកទឹកចិត្តកុនខ្មែរណាស់ទៅហើយ ទើបបានជាមកមើលនេះ! ឯអ្នកដែលមិនចង់លើកទឹកចិត្ត គេមិនខ្ចីស្រណោះមកចំណាយពេលឥតប្រយោជន៍ទេ! អ្នកនាងក៏ឃើញដែរ រោងកុនមួយទាំងមូលមានមនុស្សមើលតែប៉ុន្មាននាក់…. សល់សុទ្ធតែកៅអី…

-មែន! កៅអីសល់ច្រើនណាស់! ខ្ញុំភ្លេចគិតថា អាចអង្គុយនៅកន្លែងផ្សេងបាន! សូមលោកនៅប្រាជ្ញព្រោកម្នាក់ឯងចុះ!  ខ្ញុំលាសិនហើយ!

អេ! ហេតុអ្វីក្លាយទៅជាបែបនេះ? បើនាងចង់កាច់ឫកក៏មិនបាច់ប្តូរកន្លែងអង្គុយឆ្ងាយពីខ្ញុំដែរ? នៅថាឲ្យខ្ញុំប្រាជ្ញព្រោកទៀត! តើខ្ញុំនិយាយច្រើន ពិតមែន? ខ្ញុំមិនទាន់ប្រាប់នាងថា បានជាខ្ញុំចេះតែសម្លឹងមើលមុខនាង ព្រោះមុខនាងល្អមើលជាងមើលកុនផង!

ប្រលោមលោកនៃ ខែ រងា

 

Cambodia Winter

 

 

ឆ្នាំ២០០៦

 

ឱ! ភួយខ្នើយអើយ ព្រឹកនេះអ្នកសែនកក់ក្តៅម៉េ្លះទេ! ទម្រាំតែខ្ញុំតាំងចិត្ត ក្រោកសាមុងបាន ត្រូវចំណាយពេលស្ទើរតែកន្លះម៉ោងទៅហើយ។ ខ្ញុំបង់កក្រមា ដើរចេញទៅក្រៅផ្ទះ រួចសំដៅទៅរកពាងទឹក។ ទឹកនៅក្នុងពាងដូចជាត្រជាក់ពេកហើយ ទាំងពាងនិងផ្តិលក៏ដោយ ធ្វើឲ្យខ្ញុំគិតតែ​ឈរឱនមើលស្រមោលខ្លួនឯងអស់មួយ្រសបក់ ទើបហ៊ានលូកដៃកាន់ផ្តិលដួសទឹកយកមកលុបមុខ។ គ្រាន់តែប៉ះទឹកភ្លាម ខ្យល់ដ៏ត្រជាក់ស្រឹបក៏បក់មកអង្រួនថ្គាមរបស់ខ្ញុំ​ឲ្យរងាញ័រទាំងប្រាណ។

ស្វាគមន៍ខែរងា!

ឆ្នាំនេះប្រទេសខ្មែរចូលដល់ខែរងាបានប្រមាណបីថ្ងៃហើយ គឺចាប់ផ្តើមនៅពាក់កណ្ដាលខែធ្នូនេះ។ តាំងពីកើតមក ខ្ញុំចម្រើនវ័យឆ្លងកាត់ខែរងាអស់ចំនួនម្ភៃបីដង។ ខ្ញុំហាក់ដូចជាមាននិស្ស័យជាមួយខែរងាណាស់! ឲ្យតែចូលដល់ខែរងា អារម្មណ៍របស់ខ្ញុំតែងតែអណ្ដែតត្រសែតទៅរកអនុស្សាវរីយ៍ដ៏ស្រណោះស្រណោក តែហាក់ស្រពេចស្រពិលប្រៀបបាននឹងផ្សែងអ័ព្ទរសាត់ ហើយមានសភាពជាស្រមោល ភ្នែកមើលមិនឃើញ មានតែចិត្តទើបអាចមើលឃើញ។

ខ្ញុំយកក្រមាជូតមុខ រួចរត់ចូលក្នុងផ្ទះវិញ ដោះអាវចេញ ហើយក៏ស្រាប់តែអស់សំណើចខ្លួនឯង ព្រោះភ្លេចថាថ្ងៃនេះជាថ្ងៃអាទិត្យ។ ខំតែត្រដរក្រោកធ្វើអី ថ្ងៃនេះមិនធ្វើការផង? ធាតុអាកាសបែបនេះត្រូវដេកដណ្ដប់ភួយបន្តទៀតវិញ។

…ពិភពរូបារម្មណ៍មួយ រសាត់តាមខ្យល់ទិសខាងជើង… ខ្ញុំរវើរវាយថា ខ្លួនឯងកំពុងស្ថិតនៅក្នុងព្រៃស្រល់ខេត្តមណ្ឌលគិរី…

នាកណ្ដាលទេសភាពដ៏ស្រស់ត្រកាល ក្រោមពន្លឺព្រះអាទិត្យភ្លឺចិញ្ចាចដូចពន្លឺកែវចរណៃ ខ្ញុំពាក់អាវរងាធ្វើពីរោមសត្វដ៏ក្រាស់ កំពុងតែចរយាត្រាយឺតៗ ក្រោមកំណួចវាយោដែលហោះហើរមកប្រលោមដើមស្រល់ទាំងឡាយ ឲ្យរេរាំទន់ភ្លន់ដូចកាយវិការនាងនាដកា។ ក្លិនពិដោរនៃធម្មជាតិផាត់ជ្រាបពេញបេះដូងរបស់ខ្ញុំ ធ្វើឲ្យអារម្មណ៍ខ្ញុំរំភើប ដូចបានអណ្ដែតផុតចុងស្រល់ រួចហោះហើរបន្តដល់លើពពក។  ប៉ុន្តែរំពេចនោះស្រាប់តែឮសំឡេងមួយស្រែកឡើង៖

-ជួយខ្ញុំផង! ជួយខ្ញុំផង…!

សំឡេងនោះរសាត់តាមខ្យល់លាន់រអឹក ហើយស្រួយស្រែស ប្រាកដចេញពីម្ចាស់សំឡេង ដែលជានារីម្នាក់ប្រកបដោយរូបឆោមស្រស់បំព្រង​ ដូចបុប្ផានាព្រឹកព្រលឹម… ខ្ញុំខំក្រឡេករំពៃមើលជុំវិញខ្លួន រួចក៏ឃើញម្ចាស់សំឡេងនោះរត់ដង្ហក់សំដៅមករកខ្ញុំ។ ស្រីស្រស់ស្រែកឲ្យខ្ញុំជួយបណ្ដើរ ហើយក៏ស្រវាឱបខ្លួនខ្ញុំ… (O_0)

-អ្នកនាងមានរឿងអ្វី?

ឆោមនារីឱបប្រាណខ្ញុំស្វិតដូចស្ករតាំម៉ែ លុះត្រាតែឮសម្តីខ្ញុំ ទើបនាងភ្ញាក់ពីក្តីភ័យខ្លាច រួចក៏ត្រឡប់ជាអៀនឡើងក្រហមថ្ពាល់ ហើយប្រឡេះដៃចេញពីខ្ញុំវិញ៖

-សូមទោសលោក!

តរុណីស្រដីទាំងស្នាមញញឹម ធ្វើឲ្យដួងចិត្តខ្ញុំវង្វេងវង្វាន់អស់ហើយ។ ខ្ញុំសារភាពថាចាញ់ពន្លឺនេត្រារបស់នាង ហើយលង់អារម្មណ៍នឹងបបូរមាត់ដ៏តូចពណ៌ផ្កាឈូក ដែលស្ថិតក្រោមច្រមុះទន់ល្មើយ មើលទៅគួរឲ្យប្រតិព័ទ្ធពេកណាស់។ សរសៃសក់ពណ៌ខ្មៅទន់រលោងរបស់នួនល្អងធ្លាក់មកប្រឡែងនឹងស្មា រំលេចចេញនូវទម្រង់មុខតូចស្តើង មានសាច់ស្បែកហ្មត់ខៃ ច្នៃសម្រស់នារីឲ្យល្អផុតស្រីក្នុងលោកា។  គ្រានោះខ្ញុំក៏អៀននឹងនាងណាស់ដែរ និយាយពុំសូវរអិលទេ៖  

-តើអ្នកនាងជួបរឿងអ្វីឬ?

-ចា៎ះ! មិញនាងខ្ញុំដើរប៊ិះជាន់ពស់ទៅហើយ! អូយ! ភ័យណាស់!

មាណវីមិនមែនជាកូនក្រមុំជនជាតិនាដែនដីឦសាននោះឡើយ នាងគឺជាអ្នកទេសចរម្នាក់មកពីក្រុងភ្នំពេញ ហើយបានវង្វេងផ្លូវតែម្នាក់ឯង​ កណ្ដាលព្រៃព្រឹក្សានោះ។ សំណាងបានជួបសុភាពបុរសដូចជារូបខ្ញុំ ព្រមជួយយកអាសានាង ដោយដួងចិត្តស្ម័គ្រស្មោះ។

-អ្នកនាងអាចប្រាប់ខ្ញុំបានទេ តើហេតុអ្វីបានជាអ្នកនាងវង្វេងផ្លូវពីគេឯងបែបនេះ?

-គឺ…គឺមកពីខ្ញុំ…ចង់រកកន្លែង…

-អ្នកនាងមិនបាច់និយាយទៀតទេ ខ្ញុំដឹងហើយ!

នាងពិបាកនិយាយបែបនេះ ប្រាកដជាមានន័យថា នាងចង់រកកន្លែងបត់ជើងតូចហើយ ប៉ុន្តែដល់ពេលបានជួបពស់ ក៏ក្លាយជាភ័យបាត់ឈឺបត់ជើងតូចអស់ ហើយថែមទាំងរត់គ្មានដឹងទិសតំបន់ រហូតមកជួបនឹងរូបខ្ញុំតែម្តងទៅ។

-នេះមកពីពួកយើងទាំងទ្វេ មាននិស្ស័យនឹងគ្នាហើយ តើមែនទេអ្នកនាង?

-ច៎ះលោក! នាងខ្ញុំក៏យល់អ៊ីចឹងដែរចាស! ហេតុនេះនាងខ្ញុំសូមផ្ញើវាសនា ឲ្យលោកជួយយកអាសាផង!

-សូមអ្នកនាងកុំព្រួយឲ្យសោះ! ទុកចិត្តលើរូបខ្ញុំចុះណា៎! ថ្វីបើពួកយើងមិនដែលបានជួបគ្នាពីមុនមកមែន តែក្នុងនាមជាកូនប្រុសដើមទ្រូង…បី…បួន…ប្រាំហត្ថ ខ្ញុំបាទសូមសន្យាថា នឹងជួយជូនដំណើរអ្នកនាង ទោះបីជួបឧបសគ្គយ៉ាងណា ក៏មិនរាថយឡើយ!  តោះពួកយើងប្រញាប់ស្រូតទៅណា៎!

បាតដៃរបស់ខ្ញុំក៏ក្តោបជាប់ម្រាមដៃទន់ស្រឡូនរបស់ស្រីស្រស់ ដើរឆ្លងកាត់ព្រៃស្រល់ដ៏ធំល្វឹងល្វើយ ដូចតួឯកក្នុងខ្សែភាពយន្ត… អ៊ើ ទេ! ដូចតួឯកក្នុងរឿងល្ខោនបាសាក់ត្រូវជាង!

ឈប់រវើរវាយទៀតហើយ… ហត់ណាស់! ស្រមៃឡើងឆ្អែត លទ្ឋផលចុងក្រោយនៅសល់តែសំបកខ្លួនស្រាលស្ងើកដូចសំឡី។ ឱ! ខែរងាអើយ! ដួងចិត្តខ្ញុំរែងរងាកំព្រាឯកា សោតឯភួយទោះក្រាស់យ៉ាងណា ក៏មិនអាចកក់ក្តៅដល់ដួងចិត្តបានឡើយ។ បេះដូងរងាចេះតែស្រែកទាមទាររកម្ចាស់គ្រប់គ្រង លុះរកមិនទាន់ឃើញ ក៏កើតជាក្តីស្រមើស្រមៃតែផ្តេសផ្តាស គ្មានកោះគ្មានត្រើយ។ ចំណែកសុភមង្គលមានពន្លឺដូចសត្វអំពិលអំពែកនោះ ក៏រលាយខ្លួន ក្លាយជារឿងកំប្លែងសើចតែម្នាក់ឯង…