Khmer Original Song

ថ្ងៃនេះខ្ញុំបានដាក់ទំនុកច្រៀងមួយបទនៅ facebook ហើយក៏ទទួលបានមតិមួយ (មើលរូបខាងក្រោម) គាត់និយាយមិនខុសទេ ហើយខ្ញុំឆ្លើយតបក៏មិនសូវត្រូវដែរ។ ហេតុអ្វីក៏បទចម្រៀងស្រុកខ្មែរចម្លងពីគេច្រើនម្ល៉េះ? គួរដោះស្រាយយ៉ាងណា ឬក៏ខ្ញុំគួរតែឈប់សរសេរចម្រៀងទៀត?

ខ្ញុំកើតមក ក៏ស្ដាប់បទចម្រៀងចម្លងភ្លេងពីគេទៅហើយ ទើបគិតថាជារឿងធម្មតា ហើយយល់ថាខ្លួនឯងពូកែ ដែលសរសេរទំនុកច្រៀងមិនបកប្រែ បើទោះជាចម្លងភ្លេងមែន ហាហា ខ្ញុំសរសេរចម្រៀង ព្រោះខ្ញុំចូលចិត្តចម្រៀង ហើយមនុស្សខ្ញុំ ថាចិត្តទូលាយក៏បាន ថាល្ងង់ក៏បាន គឺខ្ញុំមិនចេះប្រកាន់ឬបែងចែកអីទេ ចម្រៀងគេពីរោះខ្ញុំសរសើរ ចង់ស្ដាប់បទនោះជាភាសាខ្មែរដែរ… សូម្បីតែព្រំដែនប្រទេសក៏ខ្ញុំមិនដែលគិត គឺគិតថាក្រោមមេឃតែមួយ ជនជាតិទាំងអស់សុទ្ធតែជាបងប្អូន ចែករំលែកតន្ត្រី អ្វីៗដែលសប្បាយៗ… ប៉ុន្តែឥឡូវខ្ញុំយល់ច្រើនហើយ មនុស្សចិត្តចង្អៀតចង្អល់ណាស់ ពិភពលោកមួយនេះក៏តូចណាស់ដែរ មិនមែនធំដូចអ្វីដែលខ្ញុំធ្លាប់គិតទេ។ ហ៊ឺ… តើខ្ញុំឆ្កួតមែនទេ? តើរស់នៅកន្លែងណាទើបសមនឹងខ្ញុំ?

បើសិនជាអាច ខ្ញុំពិតជាចង់ឈប់សរសេរចម្រៀង​ឱ្យភ្លេងចម្លងទៀតហើយ… ហើយបើសិនជាមានលុយច្រើន ខ្ញុំនឹងបង្កើតផលិតកម្មចម្រៀងមួយ ផលិតតែបទថ្មីសុទ្ធសាធ។ ម៉េចក៏មានរឿងច្រើនម៉េះ ហួសពីសមត្ថភាព ដែលខ្ញុំអាចធ្វើបាន…?

រហូតមកដល់ពេលនេះ ខ្ញុំសរសេរទំនុកច្រៀង​ដាក់បទភ្លេងថ្មី Khmer Original Song បាន… បេះដូងខ្មែរ, អ្នកមិនឯកា, ចម្រៀងផ្ញើអ្នកម្ដាយ, បាត់បង់ស្នេហាគ្មានអ្វីអស្ចារ្យទេ, ១២ឆ្នាំមុន, ក្មេងល្ងង់របស់បង, បេះដូងមានកម្ម, ស្រលាញ់អូនចង់តែយំ, សាយ័ណ្ហឯកា, បែកទាំងបង្ខំអារម្មណ៍, អូនផ្ដើមតែមិនបញ្ចប់, បងប្រុសដែលអូនស្អប់, ទឹកភ្នែកមិនដឹងកំហុស, ស្រលាញ់ព្រោះស្រលាញ់, អ្នកជាកូនប្រុស, ឥទ្ធិពលស្នេហ៍, គ្រប់ពេលវេលាបងស្រលាញ់អូន, ហេតុអ្វីស្គាល់បង?, រនោចខ្លោចចិត្ត, ធ្លាប់ស្រលាញ់ខ្ញុំទេ?, សារលាក់ស្នេហ៍, I Like Your Missed Call, រីកចម្រើនជាមួយគ្នា, Online គ្រប់ពេល… នៅសល់ច្រើនបទទៀតមិនទាន់ចេញលក់ ហើយនៅសល់រឹតតែច្រើនបទទៀតនៅក្នុងគម្រោង ជាសម្ដីលួងលោមខ្ញុំថា ចាំកម្មសិទ្ធិបញ្ញាស្រុកខ្មែរអនុវត្តពិតប្រាកដ យើងនឹងធ្វើភ្លេងថ្មីមួយរយភាគរយ តែមិនដឹងថាខ្ញុំអាចចាំដល់ពេលហ្នឹងឬអត់ទេ!

ដេញតុងតីនដណ្ដឹងប្រពន្ធ ផ្សាយនៅ Sabay

បទពិសោធន៍ពិតជាសំខាន់ រីឯកំហុសគឺជាមេរៀន… គួរតែបែបនេះ! ធំមកដល់ប៉ុនហ្នឹង ខ្ញុំធ្លាប់ធ្វើខុសច្រើនណាស់ (ខុសឥតល្ហែ) រៀនខុសជំនាញ រាប់អានមនុស្សខុស ធ្វើការខុសកន្លែង មានសង្សារខុស … ទាល់តែដេកគិត ទើបរៀបរាប់អស់ គ្រាន់តែប្រាប់ថាច្រើន ហើយដូចមិនទាន់ធ្វើអីត្រូវនៅឡើយទេ តែក៏ទទួលបានមេរៀនច្រើនតាមហ្នឹងដែរ ហេហេ

នេះជារឿងខ្លីរបស់ខ្ញុំ ដែលផ្សាយនៅ Sabay ហើយពេលគេចុះអត្ថបទមួយនេះ ក៏មានមតិផ្សេងៗ ដែលភាគច្រើនផ្ដោតមកការងារសរសេរចម្រៀងរបស់ខ្ញុំទៅវិញ។ អានហើយ ខ្ញុំអន់ចិត្តខ្លាំងណាស់ គឺគេថាឱ្យខ្ញុំរឿងស្រុកខ្មែរចម្លងបទចម្រៀងបរទេស ទាំងដែលខ្ញុំតែងតែខំគិតសរសេរអត្ថន័យខ្លួនឯង ឡើងឈឺក្រពះ។ ខ្ញុំពិតជាឆ្ងល់មែន ហេតុអីក៏នៅតែមានអ្នកខ្លះមិនយល់? ហ៊ឺ… សមហេតុផលទេ មិនរករឿងអ្នកភ្លេង មិនរករឿងផលិតកម្ម មិនរករឿងក្រសួងវប្បធម៌ មិនរករឿងច្បាប់កម្មសិទ្ធិបញ្ញា បែរជាមករករឿងអ្នកនិពន្ធទំនុកច្រៀង? ពួកគេហាក់មើលរំលងការខំប្រឹងប្រែងរបស់ខ្ញុំទាំងស្រុង!

មិនលាក់ទេ គឺខ្ញុំពិបាកចិត្តព្រោះរឿងនេះអស់ជាច្រើនថ្ងៃ ប៉ុន្តែថ្ងៃនេះ មិត្តរួមការងារម្នាក់ក៏និយាយថា មានគេសរសេរមតិការពារខ្ញុំជាច្រើន… ខ្ញុំក៏ចូលទៅអានម្ដងទៀត! អានហើយរំភើបណាស់ ព្រោះដឹងថា ខ្ញុំមានអ្នកគាំទ្រ ហើយអ្នកគាំទ្រច្រើនជាងអ្នកមិនគាំទ្រឆ្ងាយណាស់ ពោលអត្ថបទមួយនោះមានអ្នក ចុច Like ៧០០ នាក់ ពី facebook គឺខ្ញុំគួរតែសប្បាយចិត្តវិញ! ខ្ញុំក៏សរសេរមតិមួយនៅអត្ថបទនោះ «ខ្ញុំពិតជារំភើបណាស់ ពេលបានអានមតិគាំទ្រខ្ញុំ! មិននឹកស្មានថា មានអ្នកតាមដានស្នាដៃខ្ញុំច្រើនយ៉ាងនេះសោះ។ មួយរយៈនេះ ខ្ញុំចេញបទចម្រៀងច្រើនពេក ទឹកដៃខ្ញុំប្រាកដជាធ្លាក់ចុះ ទោះខ្ញុំខំប្រឹងយ៉ាងណាក៏ដោយ តែអរគុណហើយដែលលោកអ្នកនៅតែផ្ដល់កម្លាំងចិត្តឱ្យខ្ញុំ។ មែនហើយ ខ្ញុំទទួលស្គាល់ថា បទចម្រៀងរបស់ខ្មែរបច្ចុប្បន្នភាគច្រើនចម្លងបទភ្លេងពីគេ តែសូមកុំបន្ទោសតែខ្ញុំ ព្រោះខ្ញុំគ្រាន់តែជាអ្នកសរសេរទំនុកច្រៀងប៉ុណ្ណោះ មិនមែនជាអ្នកនិពន្ធបទភ្លេងឡើយ។ ខ្ញុំក៏សង្ឃឹមដូចគ្នា ថាខ្មែរយើងអាចផលិតបទភ្លេងដោយខ្លួនឯងកាន់តែច្រើនជាងសព្ចថ្ងៃ! យ៉ាងណា ទោះបទភ្លេងចម្លង ក៏ខ្ញុំតែងតែខំរកន័យខ្លួនឯងមកសរសេរយ៉ាងលំបាក ហើយដោយឡែកចំពោះស្នាដៃរឿងខ្លី ឬក៏ប្រលោមលោករបស់ខ្ញុំ គឺជាស្នាដៃខ្ញុំពិតប្រាកដ មិនបានចម្លង ឬក៏បកប្រែផ្នែកណាមួយពីរឿងអ្នកណាទេ សុំកុំយល់ច្រឡំអី។

ចុងក្រោយ ខ្ញុំសូមអរគុណដល់អ្នកគាំទ្រគ្រប់គ្នា ហើយសុំទោសដោយស្មោះ ដល់អ្នកដែលមានអារម្មណ៍មិនល្អចំពោះខ្ញុំ។»

ទេសភាពស្រុកកំណើត

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

បុណ្យសពជីតាខ្ញុំ

ជីតាខ្ញុំទទួលអនិច្ចកម្ម នៅថ្ងៃ១កើត ម៉ោងប្រាំព្រឹក ឆ្នាំម្សាញ់ ក្នុងជន្មាយុ៨១ឆ្នាំ ហើយនៅយប់នោះ ព្រលឹងគាត់ស្រាប់តែចូលសណ្ឋិតក្នុងខ្លួនក្មួយស្រីរបស់គាត់… គាត់និយាយទាំងអត់ដឹងថាខ្លួនឯងខូចទេ សួរថាម៉េចក៏គ្រប់គ្នាស្លៀកពាក់សអ៊ីចឹង ធ្វើឱ្យកូនចៅយំខ្លាំងណាស់ តែគាត់ប្រាប់ថាកុំឲ្យយំ យំធ្វើអី…

គ្រួសារខ្ញុំជឿអបិយជំនឿណាស់ ដូចជារឿងព្រលឹងវិញ្ញាណនេះ ពួកយើងជឿស្ទើរមួយរយភាគរយ ពោលជាញឹកញាប់ព្រលឹងអ៊ុំធំរបស់ខ្ញុំតែងតែចូលសណ្ឋិតប្អូនស្រីរបស់គាត់ ជជែកគ្នាដូចកាលគាត់នៅរស់។ អ៊ំកាលនៅរស់កាន់សិល្ប៍ ពិសារបួស ហើយចាកលោកទៅទាំងនៅក្រមុំ… ម្ដាយខ្ញុំមានបងប្អូនស្រី៧នាក់ និងប្អូនប្រុសពៅម្នាក់។ បន្ទាប់ពីព្រលឹងតាចេញទៅ ព្រលឹងអ៊ុំខ្ញុំក៏មកសណ្ឋិតក្នុងខ្លួនម្ដាយមីងខ្ញុំ។ ខ្ញុំតែងតែជួបស្ថានភាពបែបនេះស្ទើរគ្រប់ឱកាសជួបជុំគ្រួសារធំ។ អ៊ុំចូលមកលើកនេះ មិនយំទេ ព្រោះគាត់តែងតែយំពេលតាឈឺ ម្ដងនេះគាត់នាំឲ្យយើងសប្បាយតាមបណ្ដាំតា រហូតពួកយើងសើចភ្លេចខ្លួនថាកំពុងកាន់ទុក្ខមរណភាពតា។ អ៊ំថា ពេលវេលាដែលតាផុតដង្ហើម គឺគាត់គិតដល់កូនចៅ ពោលមិនឲ្យកូនចៅឆុងឆ្នាំ ថែមទាំងទុកអាហារឲ្យកូនចៅទាំងបីពេល (ជំនឿដែលផុតដង្ហើមមុនពេលអាហារ)។ ខ្ញុំជឿលើវិញ្ញាណអ៊ំខ្ញុំណាស់ ហើយនៅតែនឹកឃើញកាលពីខ្ញុំនៅក្មេងធ្លាប់យកផ្កាមួយបាច់ទៅដាក់នៅផ្នូរគាត់ បន់ឱ្យមេឃភ្លៀង ព្រោះខ្ជិលស្រោចទឹកចម្ការក្រូចឆ្មារ ស្រាប់តែមេឃភ្លៀងស្ទើរបាក់មេឃ។ មានរឿងអបិយជំនឿជាច្រើនទៀត ដែលមិននឹកស្មានថាខ្ញុំបានជួប។

នៅភូមិខ្ញុំគេក៏ជឿលើរឿងចាប់កំណើតដែរ។ ភាគច្រើន ជីដូនជីតាតែងតែមកចាប់កំណើតជាមួយចៅណាដែលគាត់ស្រលាញ់។ ជឿទេ ប្អូនជីដូនមួយខ្ញុំមានកូនពីរនាក់ សុទ្ធតែជាជីដូនជីតានាងមកចាប់ជាតិ។ ធម្មតាគេដឹងតាមរយៈការយប់សប្តិ ឃើញថាពួកគាត់មកសុំនៅជាមួយ រួចក៏ចាញ់កូនតែម្ដង។

ការកាត់សប្តិ ចាក់ឆ្នោត ក៏នៅតែពេញនិយមដដែលនៅភូមិស្រុកខ្ញុំ។ ខ្ញុំនៅតែឆ្ងល់ ហេតុនេះក៏សប្តិអាចប្រាប់លេខឆ្នោតបាន។ វាស្ដែងៗ ដែលគេកាត់សប្តិ ចាក់ឆ្នោតត្រូវនៅនឹងមុខខ្ញុំ… សម័យនេះហើយ ខ្ញុំបានត្រឹមតែគិតថា មិនគួរឱ្យជឿ!

ទេវតាមិនលម្អៀង

មុននេះប៉ុន្មានថ្ងៃ ខ្ញុំគិតថា ខ្ញុំជាមនុស្សមានសំណាងក្នុងការងារណាស់ ធ្វើអ្វីក៏រហ័សសម្រេច គិតប៉ងអ្វីក៏តែងតែបានដូចចិត្ត ប្រៀបដូចជាមានកម្លាំងមហិរិទ្ធអ្វីតាមជួយពីក្រោយ… គ្រូទាយម្នាក់ ប្រាប់ខ្ញុំដូចអ្វីដែលខ្ញុំបានគិតនេះ ហើយខ្ញុំក៏ជឿគាត់ដែរ ព្រោះតាមចំណាំអ៊ីចឹងមែន ជាប្រភេទមនុស្សមិនដែលស្គាល់អ្វីដែលថាដាច់បាយ តែសប្បាយត្រូវមានកម្រិត ចេះគិតពីអ្នកដទៃទើបបានផលមកខ្លួនឯង រឿងហេតុស្ដែងៗធ្វើឱ្យឃើញ ដូចជាគ្រោះក្លាយជាលាភ ឧបសគ្គធំក្លាយជាតូច ពោលមិនជឿមិនបាន ថាខ្ញុំមានទេវតាជាច្រើនអង្គតាមថែរក្សា។

…គិតៗ ក៏គិតដល់អ្នកដទៃ ដែលធ្វើអ្វីចេះតែបរាជ័យ តស៊ូនៅតែតស៊ូមិនបានសម្រេច តើព្រោះពួកគេគ្មានទេវតាតាមជួយដូចជាខ្ញុំឬ? ហេតុអ្វីក៏ទេវតាលម្អៀងចិត្តម្ល៉េះ មិនជួយមនុស្សគ្រប់គ្នា? មែនហើយ! តាមរយៈសំបុត្រដែលគេផ្ញើមកខ្ញុំ ពីក្ដីស្រមៃ ដែលអ្នកខ្លះចង់ក្លាយជាអ្នកចម្រៀង អ្នកខ្លះចង់ក្លាយជាអ្នកនិពន្ធ -ល- ពួកគេសួរខ្ញុំថា ម៉េចក៏ខ្ញុំបានធ្វើការដូចរាល់ថ្ងៃនេះ? ពួកគេខំតស៊ូយូរហើយ នៅតែមិនបានសម្រេច… អានហើយដឹងថា ពួកគេខ្នះខ្នែងណាស់។ ដល់គិតឆ្លើយទៅសំណួរគេពីខ្លួនឯង ខ្ញុំដូចជាមិនបានគិតអីខ្លាំងក្លាសោះ។ អារម្មណ៍ខ្ញុំគឺបើបានក៏សប្បាយចិត្ត បើមិនបានក៏ធ្វើអីផ្សេង។ ខ្ញុំមិនដែលដាក់កម្រិតខ្លួនឯងថាត្រូវធ្វើអ្វីឱ្យបាននោះឡើយ គ្រាន់តែបើមានឱកាស ខ្ញុំត្រូវសាកល្បងចាប់យក។ ទោះយ៉ាងណា ខ្ញុំតែងតែសម្រេចបំណងបាន ទាំងមិនគួរឱ្យជឿថាខ្លួនឯងអាចធ្វើបាន។ ជាវាសនាមែនទេ?

ខ្ញុំជឿវាសនា ទើបខ្ញុំនិយាយថា ជីវិតកម្សត់របស់ខ្ញុំកាលពីក្មេងគ្មានអីអស្ចារ្យទេ គ្រាត់តែជាការចាត់ចែងរបស់វាសនាប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែពាក្យដែលខ្ញុំថា ទេវតាលម្អៀងចិត្តនោះប្រហែលជាមិនត្រូវទេ។ ខ្ញុំបានទៅលេងកំពង់សោមនៅថ្ងៃសៅរ៍ និងបានទៅលេងភ្នំបូកគោនៅថ្ងៃអាទិត្យនេះឯង។ ភ្នំបូកគោពិតជាឋានសួគ៌ដូចគេនិយាយមែន! តែដឹងថាម៉េចទេ ពេលជិះឡានមកភ្នំពេញវិញ ខ្ញុំពុលឡាន ក្អួតតាមផ្លូវ ពិបាកខ្លួនរកថាមិនត្រូវ… ទេវតាមានជួយខ្ញុំបានឯណា? អ៊ីចឹងបានថា ទេវតាប្រហែលជាផ្ដល់ទេពកោសល្យ ឬភ័ព្វព្រេងដល់មនុស្សខុសៗគ្នា។ គេចារឱ្យខ្ញុំក្លាយជាអ្នកនិពន្ធ ទើបខ្ញុំងាយនឹងចាប់យកការងារនេះបាន ទាំងដែលអ្នកផ្សេងប្រឹងខ្នះខ្នែងជាងខ្ញុំយ៉ាងណាក៏មិនបាន ប៉ុន្តែខ្ញុំបែរជាមានសុខភាពខ្សោយយ៉ាងនេះ… មែនហើយ ក្រៅពីសំណាងក្នុងរឿងការងារ ខ្ញុំក៏មានរឿងអភ័ព្វច្រើនដែរ។ ឃើញថាខ្ញុំមិនសំណាងអីលើសគេទេ គឺបានម្យ៉ាងអន់ម្យ៉ាង។

កម្លាំងនិងវាសនា ត្រូវតែដើរទន្ទឹមគ្នា។ អ្វីដែលវាសនាមិនជួយយើង យើងត្រូវជួយខ្លួនឯង ទើបជីវិតមានសុភមង្គល។ ខ្ញុំនឹងស្វែងរកចំណុចខ្សោយរបស់ខ្លួន ដើម្បីកែលម្អខ្លួនឱ្យកាន់តែប្រសើរ។ ឧទាហរណ៍ សុខភាពខ្ញុំមិនសូវល្អ ខ្ញុំនឹងចាប់ផ្ដើមហាត់ប្រាណ ពង្រឹងសុខភាព ហើយខ្ញុំមិនរុញរានឹងឧបសគ្គដែលនឹងកើតឡើងទេ មកមួយសម្លាប់មួយ រហូតដល់ទីបំផុត។ ចុះអ្នកវិញ?

មានអ្នកណាយល់ពីខ្ញុំ?

មនុស្សគឺកម្ម មិន​មែន​តែ​ខ្ញុំ​ទេ ដែល​មាន​ទុក្ខ អ្នក​ផ្សេង​ក៏​មាន​ទុក្ខ​របស់​គេ គ្រាន់​តែ​ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ថា គេ​កើត​ទុក្ខ​រឿង​អី។ ពេល​ខ្លះ​ពិត​ជា​ចង់​យំ​ណាស់ ចង់​ឱ្យ​ទឹក​ភ្នែក​លួង​លោម​អារម្មណ៍​ពិបាក​ទ្រាំ​ខ្លះ ដែល​គ្មាន​អ្នក​ណា​ចង់​ដឹង។ មិន​ដឹង​ថា​មក​ពី​អី បើ​ទឹក​ភ្នែក​ហូរ​មក ក៏​គ្រាន់​ធូរ​ស្រាល​អារម្មណ៍​។ ការ​ដែល​មិន​បាន​និយាយ ដល់​បាន​សរសេរ​ចេញ​មក​ក៏​រសាយ​បាន​ខ្លះ។

ថ្ងៃ​នេះ​ខ្ញុំ​ពិត​ជា​តូច​ចិត្ត​ណាស់ បន្ទាប់​ពី​និយាយ​ស្ដី​មិន​សូវ​ល្អ​ដាក់​ម្ដាយ​ខ្ញុំ។ ខ្ញុំ​ចេះ​តែ​បែប​នេះ គ្មាន​ភាព​ស្និទ្ធ​ស្នាល​នឹង​ម្ដាយ​សោះ។ ខ្ញុំ​តែង​តែ​បន្ទោស​ខ្លួន​ឯង ប្រឹង​ប្រែង​រក​អារម្មណ៍​ល្អៗ​ជាមួយ​គាត់ តែ​តែង​តែ​បរជ័យ។ កាល​ពី​មុន​គាត់​កាច​ដាក់​ខ្ញុំ សឹង​នឹង​ថា​មិន​ធ្លាប់​សម្ដែង​អារម្មណ៍​ថា​ស្រលាញ់​ខ្ញុំទេ។ ហេតុ​នេះ ទោះ​​ជា​ពេល​នេះ​គាត់​ស្លូត​ដាក់​ខ្ញុំ​ តែ​​ព្រោះ​គាត់​ធ្លាប់​បាន​គូស​បន្ទាត់​កម្រិត​មនោសញ្ចេតនា​ពួក​យើង ខ្ញុំ​ក៏​នៅ​តែ​មិន​អាច​ចូល​ទៅ​ស្និទ្ធស្នាល​នឹង​គាត់​ដដែល។ ខ្ញុំ​តូច​ចិត្ត​ណាស់ ដែល​មិន​អាច​ធ្វើ​ដូច​​ម្ដាយ​កូន​គេ​ដទៃ។ តើ​ខ្ញុំ​គួរ​និយាយ​អារម្មណ៍​ទាំង​នេះ​ប្រាប់​គេ​ទេ? គ្មាន​ថ្ងៃ​ដែល​ខ្ញុំ​ប្រាប់​ ទៅ​ម្ដាយ​ខ្ញុំ​ទេ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ខ្លាច​គាត់​យំ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​គួរ​តែ​សរសេរ​វា​ទុក ដោយ​សង្ឃឹម​ថា វា​នឹង​ក្លាយ​ជា​សៀវភៅ​មេរៀន​មួយ​ ដើម្បី​ដាស់​តឿន​កែ​ប្រែ​កំហុស​ឆ្គង​ខ្លួន​ឯង។

កាល​ពី​តូច​ខ្ញុំ​នៅ​ជាមួយ​យាយតា ពេល​ណា​ឮ​ថា​ម្ដាយ​មក​លេង ខ្ញុំ​អរ​ណាស់ រត់​ទៅ​រក​គាត់​ហើយ… ម៉ែ! ម៉ែ! ខ្ញុំ​ហៅ​គាត់​បែប​នេះ។ ខ្ញុំ​មិន​ដែល​ស្គាល់​មុខ​ឪពុក​ទេ ហើយ​ខួរ​ក្បាល​ខ្ញុំ​ប្រាប់​ថា ខ្ញុំ​ក៏​មាន​ម៉ែ​ម្នាក់​ដូច​គេ​ឯង​ដែរ គ្រាន់​តែ​គាត់​ផ្ញើ​ខ្ញុំ​នឹង​យាយតា។ ខ្ញុំ​ក៏​ស្រលាញ់​យាយ​ខ្ញុំ​ដែរ ប៉ុន្តែ​ខ្ញុំ​​លួច​តូច​ចិត្ត ព្រោះ​គាត់​ស្រលាញ់​កូន​ពៅ​គាត់​ជាង​ខ្ញុំ។ យ៉ាងណា​ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ជា​ចៅ​ម្នាក់​ប៉ុណ្ណោះ ខុស​ពី​កូន​ប្រុស​ពៅ​តែ​មួយ​គ្រាប់​របស់​គាត់។ ហេតុ​នេះ​ខ្ញុំ​ឱប​យាយ​មិន​បាន​យូរ​ទេ ព្រោះ​កូន​គាត់​ច្រណែន។ យល់​ថា​ខ្ញុំ​ជា​ក្មេង​ប៉ិន​តូច​ចិត្ត​ណាស់​មែន​ទេ? នេះ​ជា​អារម្មណ៍​ក្មេង​កំព្រា ស្រវា​អី​ក៏​មិន​ស្និទ្ធ ឱប​អ្នកណា​ក៏​មិន​កក់​ក្ដៅ មនុស្ស​នៅ​ជុំ​វិញ​ខ្លួន​​​គ្រាន់​តែ​ជា​​ទី​បង្អែក​បណ្ដោះ​អាសន្ន ត្រូវ​ស្ដាប់​បង្គាប់​ទើប​ពួក​គាត់​ស្រលាញ់។ បាន​ត្រឹម​តែ​លួច​ច្រណែន​គេ​ប៉ុណ្ណោះ គ្មាន​ផ្លូវ​មាន​អ្វី​ដូច​គេ ក៏​​ដេក​ហូរ​ទឹក​ភ្នែក​ស្ទើរ​រាល់​យប់។ មិន​ដែល​ស្គាល់​អារម្មណ៍​លេខ​មួយ​ក្នុង​ចិត្ត​អ្នកណា​ទេ សូម្បី​តែ​ម៉ែ។

រូប​ភាព​យប់​មួយ​នោះ​​ស្ថិត​ជាប់​ក្នុង​ចិត្ត​ខ្ញុំ​រហូត… បាន​ជួប​ម៉ែ​ម្ដងៗ ប៉ង​ដេក​ក្បែរ​ម៉ែ ឱប​ម៉ែ ប៉ុន្តែ… ម៉ែ​ខ្ញុំ​បេះ​ដៃ​ខ្ញុំ​ចេញ ស្រែក​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ដេក​ឆ្ងាយ​ពី​គាត់ ព្រោះ​គាត់​ស្អុះ។ ខ្ញុំ​ជឿ​ថា រហូត​ទៅ​ម៉ែ​គ្មាន​ថ្ងៃ​ដឹង​ថា យប់​នោះ​ខ្ញុំ​ដេក​យំ​យូរ​ប៉ុណ្ណា​ទេ។ យំ​ដោយ​គិត​បណ្ដើរ​ថា ក្នុង​លោក​នេះ​សូម្បី​ម៉ែ​តែ​ម្នាក់​របស់​ខ្ញុំ​ក៏​មិន​ស្រលាញ់​ខ្ញុំ​ដែរ ខ្ញុំ​អស់​ហើយ គ្មាន​អ្នកណា​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ឱប​ទេ។ កូន​ក្មេង​​មិន​ទាន់​ចូល​រៀន​ផង​ក៏​តាំង​ចិត្ត​ម្នាក់​ឯង​ថា ខ្ញុំ​គ្មាន​អ្នកណា​ស្រលាញ់​ទេ ហើយ​ឈប់​ប៉ង​ឱប​អ្នកណា​ទៀត​ទៅ ដេក​ឱប​ដៃ​ខ្លួន​ទៅ ​ទើប​ជា​របស់​ខ្លួន​ឯង​ពិត​ប្រាកដ។ តាំង​ពី​យប់​នោះ​មក ទោះ​ជា​ខ្ញុំ​នឹក​ម៉ែ​ប៉ុណ្ណា​ក៏​ខ្ញុំ​មិន​ដែល​ទៅ​ជិត​គាត់​ដែរ។

អាច​មក​ពី​គិត​ថា​ម៉ែ​មិន​ស្រលាញ់​ខ្លួន ខ្ញុំ​ក៏​លែង​ចេះ​ខ្លាច​ម៉ែ ហើយ​ចេះ​តែ​ឈ្លោះ​គ្នា​នឹង​គាត់។ វា​ដូច​ជា​អារម្មណ៍​សង​សឹក​តប​ទៅ​មនុស្ស​ដែល​យើង​ស្រលាញ់ ដែល​គេ​មិន​ស្រលាញ់​យើង។ ម៉ែ​ស្រលាញ់​ក្មួយៗ​​គាត់​ណាស់ មក​ពី​ពួក​គេ​ស្អាតៗ​ជាង​ខ្ញុំ។ មនុស្ស​គឺ​បែប​នេះ​ ស្រលាញ់​តែ​គុណ​សម្បត្តិ​គ្នា​ប៉ុណ្ណោះ ទោះ​អ្នក​នោះ​ជា​សាច់​ឈាម​បង្កើត​យើង​ក៏​ដោយ។ ខ្ញុំ​គ្មាន​អី​ល្អ​នោះ​ទេ ក្រៅ​ពី​រៀន​ពូកែ។ ខណៈ​ដែល​ខ្ញុំ​រស់​នៅ​ជាមួយ​ម្ដាយ​មីង​រហូត​រៀន​ចប់​បាក់​ឌុប យូរៗ​ទើប​ខ្ញុំ​ជួប​ម៉ែ​ម្ដង។ ខ្ញុំ​លែង​ជា​កូន​ក្មេង​នឹក​ម៉ែ​ទៀត​ហើយ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ទម្លាប់​ខ្លួន​នឹង​ការ​រស់​នៅ​ជាមួយ​គេ​បាន​ហើយ។ នៅ​ឆ្ងាយ​ពី​ម៉ែ ខ្ញុំ​តាំង​ចិត្ត​ធ្វើ​ជា​ក្មេង​ល្អ កុំ​ឱ្យ​គេ​និយាយ​ដើម ដល់​ថ្នាក់​ឈឺ​ក៏​មិន​ហ៊ាន​ប្រាប់​គេ​ដែរ កុំ​ឱ្យ​គេ​គិត​ថា​ជា​មនុស្ស​ទម្រន់។ ម៉ែ​កាន់​​តែ​ស្រលាញ់​ខ្ញុំ​បន្តិច​ម្ដងៗ ពេល​ដែល​ពួក​យើង​មិន​នៅ​ជុំ​គ្នា ព្រោះ​ខ្ញុំ​មិន​ដែល​បង្ក​បញ្ហា​ដល់​អ្នកណា មាន​តែ​ជួយ​ធ្វើការ​គេ ថែម​ទាំង​រៀន​ក្លាយ​ជា​សិស្ស​ពូកែ លើក​មុខ​ម៉ាត់​ម៉ែ​មក​រហូត។

ពេល​ប្រលង​ធំៗ មិន​ថា​តែ​ថ្នាក់​ជាតិ ឬ​ក៏​សិស្ស​ពូកែ ខ្ញុំ​ទៅ​តែ​ម្នាក់​ឯង។ អ៊ីចឹង​ហើយ​ ដល់​ពេល​ខ្ញុំ​ឃើញ​គេ​ ដែល​មាន​ម៉ែ​ឪ​បង​ប្អូន​ជូន​ទៅ​មក ខ្ញុំ​ស្រាប់​តែ​អស់​សំណើច នឹក​ថា​ប៉ុណ្ណឹង​សោះ​ធ្វើ​ដូច​អស្ចារ្យ​ម្ល៉េះ បន្ទាប់​មក​ក៏​តាំង​នឹក​ស្រណោះ​ខ្លួន​ឯង។ គិត​ទៅ អាច​និយាយ​ថា​ ខ្ញុំ​តែង​តែ​ឆ្លង​កាត់​ពេល​វេលា​ដ៏​លំបាក​បំផុត​តែ​ម្នាក់​ឯង។ ថាទៅ​មើ ដល់​ពេល​រីករាយ​ តើ​ខ្ញុំ​អាច​ឆ្លង​ជាមួយ​អ្នកណា? មាន​អ្នក​ខ្លះ​ព្យាយាម​ឱ្យ​ខ្ញុំ​ស្និទ្ធ​ស្នាល​នឹង​ម៉ែ ឱ្យ​ដូច​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ធ្វើ ហើយ​ថា​ឱ្យ​ខ្ញុំ តែ​ពួក​គេ​មិន​ដែល​ដឹង​សោះ​ថា ​ស្ថាន​ភាព​គេ​និង​ខ្ញុំ​ខុស​គ្នា​ប៉ុណ្ណា។ មាន​អ្នកណា​យល់​ពី​ខ្ញុំ?

ម្នាក់ឯង

ពិតជាមិនយល់ពីខ្លួនឯង ទំនេរអង្គុយកេះមុនលេង ថ្ងៃនេះ​​អារម្មណ៍​ខ្ញុំ​ស្មុគស្មាញ​ បន្ទាប់​ពី​គិត​រឿង​មួយ «ការ​មាន​ដៃ​គូ​ជីវិត» ប្រហែល​នេះ​ជា​ចំណុច​ខ្សោយ​របស់​ខ្ញុំ ដែល​យក​រឿង​ធម្មតាៗ​មក​គិត​ធ្ងន់ៗ។ ប្រហែល​ខ្ញុំ​រស់​នៅ​ម្នាក់​ឯង​ធ្លាប់​ហើយ ទើប​ពេល​គិត​ដល់​រឿង​នេះ ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​តាន​តឹង យល់​ថា​ជីវិត​ខ្ញុំ​នឹង​មាន​សម្ពាធ ឬ​ក៏​ប្រហែល​​ខ្ញុំ​ជា​មនុស្ស​មិន​ចេះ​មាន​ស្នេហា។

អាច​និយាយ​ថា​ខ្ញុំ​ជា​មនុស្ស​ចម្លែក​នៅ​កន្លែង​ធ្វើ​ការ ដែល​គ្រប់​គ្នា​សួរ​បង្អាប់​ពី​រឿង​មាន​សង្សារ។ កាល​នៅ​រៀន​ខ្ញុំ​មិន​ធ្លាប់​មាន​សង្សារ​ទេ ហើយ​រហូត​មក​ដល់​ពេល​នេះ ខ្ញុំ​ក៏​មិន​ទាន់​រក​បាន​សង្សារ​ម្នាក់​ណែ​នាំ​ឱ្យ​មិត្ត​ភក្តិ​ស្គាល់​ដែរ។ ស្រាប់​តែ​យប់​មិញ ខ្ញុំបែរ​ជា​គិត​ចង់​បាន​មនុស្ស​ម្នាក់​ជា​សង្សារ។ វា​ខុស​ទំនង​បន្តិច ដែល​ខ្ញុំ​ហ៊ាន​សរសេរ​សារ​ទៅ​គេ សម្ដែង​អារម្មណ៍​ថា​ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​គេ។ ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ខូច​ចិត្ត​នឹង​ស្នេហា​ម្ដង ហើយ​ពេល​នេះ​បេះដូង​ខ្ញុំ​ក៏​មិន​មែន​ទំនេរ​ដែរ គឺ​ខ្ញុំ​មាន​មនុស្ស​ម្នាក់​ក្នុង​ចិត្ត​រួច​ហើយ គ្រាន់​តែ​ទំនាក់​ទំនង​ពួក​យើង​គ្មាន​សង្ឃឹម​នឹង​​ឈាន​ឡើង​ ទើប​ខ្ញុំ​គិត​ដល់​អ្នក​ផ្សេង​ទៀត។ ខ្ញុំ​គិត​ថា​បើ​មនុស្ស​ដែល​ខ្ញុំ​ចាប់​អារម្មណ៍​ក៏​ចូល​ចិត្ត​ខ្ញុំ ពួក​យើង​នឹង​អាច​ចាប់​ផ្ដើម… ប៉ុន្តែ​បន្ទាប់​ពី​ចាប់​ផ្ដើម តើ​ពួក​យើង​នឹង​ធ្វើ​អ្វី​ខ្លះ​ទៀត? ខ្ញុំ​ក្លាយ​ជា​ល្ងង់​មួយ​រំពេច ព្រោះ​មិន​ដឹង​ថា មនុស្ស​ស្រលាញ់​គ្នា​ត្រូវ​ធ្វើ​អ្វី​ខ្លះ​ដាក់​គ្នា។ គិតៗ​ក៏​ក្លាយ​ជា​ស្មុគ​ស្មាញ ហើយ​យល់​ថា​នៅ​ម្នាក់​ឯង​ដូច​រាល់​ថ្ងៃ ពិត​ជា​ល្អ​ខ្លាំង​ណាស់ ចង់​ធ្វើ​អី​ក៏​មិន​ក្រែង​ចិត្ត​អ្នកណា​ដែរ។

ខ្ញុំ​រស់​នៅ​ម្នាក់​ឯង​​ធ្លាប់​ហើយ។ កាល​ដែល​មិន​បាន​រស់​នៅ​ជុំ​ឪពុក​ម្ដាយ​ដូច​អ្នក​ដទៃ ក៏​មាន​ន័យ​ថា​ខ្ញុំ​រស់​នៅ​ម្នាក់​ឯង​​តាំង​ពី​តូច។ ខ្ញុំ​តែង​គិតបែប​មនុស្ស​មាន​តែ​ខ្លួន​មួយ រៀប​ចំ​ដំណើរ​ជីវិត​ឯកា​មួយ​ឱ្យ​សប្បាយ​រីក​រាយ។ ខ្ញុំ​ស្ដាប់​ទូរទស្សន៍​និយាយ​ច្រើន​ជាង​មនុស្ស​ជុំ​វិញ​ខ្លួន​និយាយ ហើយ​ក៏​និយាយ​ម្នាក់​ឯង​ច្រើន​ជាង​និយាយ​ជាមួយ​គេ។ បែប​នេះ​ខ្ញុំ​គិត​ថា​ មិនងាយ​នឹង​មាន​អ្នកណា​ម្នាក់​ទទួល​អារម្មណ៍​ខ្ញុំ​បាន​ទេ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​ដូច​គ្នា គិត​ថា​ចូល​ចិត្ត​សេរីភាព​​ដែល​អាច​​ប្រើ​ពេល​វេលា​តែ​ម្នាក់​ឯង​បែប​នេះ។

តើ​ថ្ងៃ​ខាង​មុខ ខ្ញុំ​ក្លាយ​ជា​យ៉ាងណា​ហ្ន៎? ពេល​ណា​ពេល​ហ្នឹង​ហើយ​មែន​ទេ? ចុះ​បើ​ខ្ញុំ​នៅ​តែ​សប្បាយ​ចិត្ត​នឹង​ជីវិត​ម្នាក់​ឯង​បែប​នេះ​រហូត?